Tag Archives: Powieść

„Anioły dobra i zła”-obraz kontrastów

Ten kontrastowy obraz powstał w latach około tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt trzy – tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt cztery. Przedstawia jednego mężczyznę w akcie z nogą w kajdanach próbującego odlecieć (prawdopodobnie to jest anioł zła) a za nim wielkie płomienie, a z drugiej strony drugiego mężczyznę w akcie trzymającego nagie dziecko na tle jasnego morskiego pejzażu( to prawdopodobnie anioł dobra. Mężczyzna trzymający dziecko wydaje się je ratować przed drugim aniołem. Zły anioł jest w pozie jakby robił „jaskółkę” ,jego oczy są puste w przeciwieństwie do oczu anioła dobra. Ciało anioła zła jest też ostrzej cieniowane, czasem wydaje się nawet brudne, w przeciwieństwie do jasnych ciał anioła dobra i małego chłopca. Widzimy tu bezradność zła wobec dobra. Obraz kolorystycznie jest podzielony na pól. Ta „zła połowa” jest w odcieniach ciepłych a barwy są lekko brudne, ta „dobra połowa” zaś jest jasna czysta lekko cieniowana. Obraz jet pełen kontrastów tak jak osobowość i życie jego twórcy.

Tren VII i VII

Tren VII – Kochanowski zwraca się do ubrań zmarłej córki. Następnie mówi, że ich widok sprawia mu ból, tym bardziej, że wie, że jego córka nigdy już ich nie założy. Nie ma już nadziei na poprawę losu, czuje się skrzywdzony, przeżywa załamanie. Porównuje śmierć do snu żelaznego i nieprzespanego. Opisuje ubrania córki, mówi, że nie do takiego łóża – trumny – miała ją doprowadzic matka. Rodzice chciali wychować swoją córkę, mieli nazieję, że wyjdzie za mąż. Poeta mówi, że do trumny dostała tylko jedną sukieneczkę zamiast obiecywanego posagu. Wszystkie plany i nadzieje rodziców związane z córką zostały złożone do trumny wraz z ciałem Urszulki. Tren VIII – Kochanowski zwraca sie bezpośrednio do córki. Mówi o pustce po jej odejściu, która jest zauważalna pomimo tego, że w domu jest dużo ludzi. Urszulkę opisuje jako dziecko wesołe i bardzo żywe, wszędzie było jej pełno. Pomagała rodzicom w chwilach smutku. Kochanowski tęskni za dziecięcą czułością córki. Teraz po jej śmierci, w domu jest cicho, wszyscy są smutni. Każde miejsce i każda rzecz przypomina o Urszuli i pomnaża żal i gorycz. Jednoczesnie nie ma na świeci nic, co ten smutek mogłoby złagodzić i ukoić.

Edward Stachura

Edward Stachura urodził się we Francji 18 sierpnia 1937 roku. Zmarł młodo, w wieku 42 lat, w Warszawie. Dzieciństwo spędzone we Francji wywarło wpływ na jego specyficzny styl wierszy i piosenek. Miał 11 lat, gdy rodzice postanowili wrócić do Polski. Edward uczył się w Szkole Podstawowej w Aleksandrowie Kujawskim, a maturę zdawał w gdyńskim Liceum Ogólnokształcącym w 1956 roku. Studiował romanistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a potem na Uniwersytecie Warszawskim. Literaturę studiował na meksykańskim UNAM, gdzie przebywał na stypendium studenckim. Ogólnie, dużo podróżował: Bliski Wschód, Jugosławia, USA, Kanada, Meksyk, Francja, Szwajcaria i Norwegia. Ożenił się z pisarka Zytą Anną Bartkowską, z która się rozwiódł w 1972 roku. Publikował od 20 roku życia wiersze, piosenki, prozę, krótkie formy literackie. Popełnił samobójstwo w 1979 roku, w domu, w Warszawie. Wcześniej próbował rzucić się pod pociąg, w wyniku tego stracił palce w prawej dłoni, lecz przeżył. Leczył się z psychozy o charakterze depresyjno – maniakalnym.

O Ewelinie

W utworze znajdujemy dowody na to, że Prezesowa niestety ma racje co do Eweliny. Janocka zdradza Barona Dalskiego jeszcze przed ślubem, co po ślubie również nie ulega zmianie. Baron Dalski jednak po przyłapaniu żony na zdradzie ze Starskim żąda od niej kategorycznie rozwodu. Sama przyznaje, że nie kocha barona.
Fragment drugi to rozmyślania Wokulskiego o Izabeli, który jest zawiedziony zdradą ukochanej. Stwierdza, że mógł uniknąć rozczarowania, bo panna Izabela zachowywała się jak typowa arystokratka, że było do przewidzenia jak to wszystko się potoczy. Mówi, że Łęcka jest płytka emocjonalnie, o czym mają świadczyć prowadzone ze Stanisławem rozmowy o balach, strojach, koncertach, więc o niczym, co w życiu naprawdę ważne. Uważa, że Izabela jest egoistką i egocentryczną, bo kocha tylko siebie i uważa, że cały świat jest tylko dla niej. Panna jest według Wokulskiego zwykła kokietką, która żyje po to, by się bawić, zdobywać mężczyzn, mamić ich swoją fałszywą miłością. Izabela jest próżna, nie robi nic, nie pracuje, a tylko korzysta z pieniędzy ojca. Za udawaną miłość próbowała zdobywać pieniądze. Nazywa ją Wokulski ostro pasożytem. Izabela ma już za sobą wiele doświadczeń erotycznych, jest niemoralna. Po przejrzeniu na oczy i spojrzeniu na Izabelę realnie uważa ją Wokulski nawet za kobietę dość lekkich obyczajów. Stwierdza, że arystokratki zupełnie nie odpowiadają obrazowi idealnych kobiet, które podawali romantyczni twórcy, a wiara w to, że kobiety są jak anioły została zamieniona na twierdzenie, że w każdej z kobiet jest część z prostytutki.

Wnioski

Prus w swojej powieści nakreśla bardzo szeroki obraz społeczeństwa Warszawy, a jednocześnie całej Polski. Pokazuje przekrój społeczeństwa przez biedotę, mieszczaństwa aż do rodzin arystokratycznych. Z bólem pokazuje jednak, że społeczeństwo stale jest podzielone, nie ma w sobie sił twórczych, a jednostki wybitne i nieprzeciętne nie mają szansy na rozwój. Autor nie daje jednak gotowej recepty na poprawę stanu rzeczy, ale wytyka błędy i wady, a także wskazuję kierunek zmian : „Jest proste lekarstwo: praca obowiązkowa, słusznie wynagradzana. Ona jedna może wzmocnić lepsze indywidua, a bez krzyku wytępić złe… I mielibyśmy ludność dzielną, jak dziś zagłodzoną lub chorą.”. Jednoczęsnie musi przyznać, że Polacy nie troszczą się o losy kraju, arystokracja marnotrawi pieniądze i popada w długi zamiast być przewodnikiem w drodze ku lepszemu, bogatszemu państwu. Mieszczaństwo polskie w porownaniu z mieszczaństwem pochodzenia niemieckiego i żydowskiego również nie wypada najlepiej. Polacy nie są rzetelni i pracowici, co jest główną cechą niemców, nie mają też tyle sprytu i głowy do interesów do Żydzi.

Czym jest czara ognia.

Harry Potter przyniósł ogromny światowy sukces nieznanej wcześniej pisarce. Mało kto spodziewałby się, że autorka może zdobyć taką popularność dzięki napisaniu książki, a do tego zdołała na niej zbić fortunę. Nie dość, że zarobiła na sprzedaży 7 bestsellerów (każda z części takowym była) to jeszcze wytwórnia Warner Bros Company wykupiła od niej prawa do nakręcenia wszystkich 7 części. Jedną z ciekawszych części książki i jedną z najlepiej zrealizowanych adaptacji filmu jest „Harry Potter i Czara Ognia”. W części tej dzieje się chyba najwięcej wydarzeń co czyni i film i książkę bardzo atrakcyjnym dla odbiorcy. Akcja zaczyna się gdy Harry jak co roku spędza wakacje w domu swojego wujostwa czyli w domu Dursleyów.. Harry udaje się z nimi na mistrzostwa świata w quidditchu (najpopularniejszy sport w świecie magii). Rozgrywki mistrzostw przerwane są jednak poprzez wtargnięcie zamaskowanyc sprzymierzeńców największego czarnoksiężnika, którym jest Voldemort. Po turnieju akcja przenosi się już do Hogwartu w którym Harry, Ron i Hermiona zaczynają swój czwarty rok nauki w Hogwarcie. Zamek w tym roku staje się gospodarzem tradycyjnego Turnieju Trójmagicznego. Do turnieju dostaje się 3 uczniów z trzech najlepszych szkół magii, podstępem dostaje się do niego także Harry, chociaż to nie on uknuł podstęp.

Miasteczko Halloween

Film ten jest nieodłącznie kojarzony z Timem Burtonem choć nie on był jego reżyserem. Film ten reżyserował Henry Selick. Tytuł oryginalny brzmi „Nightmare Before Christmas „.Premiera światowa tego znamienitego dzieła odbyła się dziewiątego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego trzeciego. Film ten opowiada o święcie Halloween i o pochodzeniu świat (wymyślonym przez Burtona). Głównymi bohaterami jest Jack Król dyń i Sally. Co roku w świecie tym przygotowywane jest święto Halloween. W świecie tym mieszkają czarownice, kościotrupy, wampiry, potwory i tym podobne. Jackowi jednak czegoś brakuje. Przypadkiem trafia do świata Bożego Narodzenia. Wtedy też postanowił że to jego kraina przygotuje Boże Narodzenie a Święty Mikołaj zostanie porwany. Niestety kończy się cała sprawa fiaskiem gdyż inni w tej krainie nie rozumieli przesłania tego świeta. Jednak Jack zakochuje się w Sally i nawzajem. To było to czego mu brakowało, miłość czyni cuda. Film ten jest naprawdę wspaniały a Jack stał się wręcz kultową postacią.

Drugi rok z Harrym Potterm.

Harry po pierwszym roku nauki w Hogwarcie przenosi się na wakacje do wuja ponieważ nikt nie może zamieszkiwać Hogwartu, a już na pewno nie żaden z uczniów. W domu na swojej drodze spotyka domowego skrzata Zgredka, który w tej części bardzo uprzykrza życie głównemu bohaterowi. Gdy Harry Potter spotyka Zgredka pierwszy raz na swojej drodze ten ostrzega go o powrocie do Hogwartu, że może być bardzo niebezpieczny. Gdy Zgredkowi nie udaje się przekonać Harryego ten rzuca czar na Dursleyów. za co Harry dostaje szlaban do końca życia. Gdyby nic się nie wydarzyło to Harry już nigdy nie wyszedł by z domu a tym bardziej nie dotarł by do Hogwartu czyli intencje Zgredka by się spełniły. Jednak głównego bohatera z aresztu domowego ratują bracia Weasleyowie – Ron, Fred oraz Gorg. Bracia wyciągają i uwalniają Harryego i zabierają go do swojego rodzinnego domu. Harry pierwszy raz może zobaczyć dom rodziny czarodziejów, a nie jak to miało miejsce rodzin mugolskich, a w szczególności dom Dursleyów. Harry, Ron oraz jego bracia i Hermiona wracają do szkoły i nic nie zapowiada w tym roku niezwykłych wydarzeń. Dzieje się tak aż do Hallowyn kiedy to kotka woźnego, Pana Filtcha, zostaje spetryfikowana czyli unieruchomiona. Podejrzenia Filtcha zostają zrzucone oczywiście na Harryego Pottera. Co jednak stało się w szkole to właśnie Harry będzie musiał odkryć podczas trwania drugiego roku szkolnego.

Obraz Izabeli

Taki obraz Izabeli odnajdujemy w całej powieści Prusa. Panna Łęcka uważa, że ludzi pracujący odbywają karę za złe uczynki, żyje w świecie pełnym wygód, nie zna prawdziwego życia w realnym świcie. Chłodno traktuje swoich adoratorów, sama zmienia często obiekt westchnień. Flirtuje z Rossim, Molinarim, Starskim. Zupełnie nie docenia Wokulskiego i jego miłości. Nazywa go „parweniuszem”, nie kocha go, a mimo to zgadza się przyjąć jego oświadczyny tylko po to, by mogła wyjść z długów przy pomocy pieniędzy Stanisława. Nie docenia Wokulskiego, uważa, że nie zna języka angielskiego, więc czuje się spokojna, gdy w tym języku rozmawia ze Starskim.
Cała powieść jest realistycznym opisem społeczeństwa Warszawy, w tym także arystokracji. Losy bohaterów potwierdzają to, co o młodych arystokratkach mówi Zasławska i to, co Wokulski myśli o Izabeli. Od reguły na szczęście istnieją chlubne wyjątki – np. Pani Prezesowa Zasławska, która jest przykładem arystokratki pomagającej biednym ludziom, kochającej całe życie jednego mężczyznę, zauważającej błędy i wady innych ludzi ale także swoje, potrafiącej przyznać się do błędów. Prus wyraźnie krytykuje zachowania arystokratek, a pokazując dobry przykład Prezesowej wpisuje swoją powieść w pozytywistyczny utylitaryzm.

Stachuriady

Co jakiś czas, w miejscach też różnych spotykają się miłośnicy twórczości Edwarda Stachury, Stedem zwanego przez przyjaciół i śpiewają, recytują, nucą wiersze nieżyjącego barda. Czasem zapraszane są gwiazdy estrady polskiej, których występ zawsze jest mile widziany. Kameralne spotkania sympatyków poezji Steda są organizowane całkiem prywatnie i są małą kopią tych wielkich Sachuriad. Tez są śpiewy i recytowanie wierszy, Są dyskusje o twórczości, są nieśmiałe próby naśladownictwa wielkiego poety. Odwiedzanie grobu Stachury na cmentarzu komunalnym w Warszawie to stały punkt spotkań sympatyków poety, o ile te spotkania odbywają się w stolicy. Skromny grób, z wiecznie świeżymi kwiatami, a czasem z zostawionymi drobiazgami dla poety. Stachuriady to nie są imprezy na wielką skalę krajową, to spotkania ludzi młodych w np. domach kultury. Trwają przeważnie do rana, pełne świetnych tekstów wyśpiewanych, recytowanych, a dla wytrwałych moc wrażeń na długie miesiące. Ludzie zjeżdżają się z całego kraju, z plecakami, prowiantem, po to tylko by spotkać takich samych „zakręconych” na punkcie Stachury jak oni sami.

Stabat Mater dolorosa

Fragment ten może być interpretowany na różne sposoby. Wybawicielem może być w świetle III części „Dziadów” Konrad, ale znając biografię Mickiewicza i wiedząc, że jego matka miała na imię Barbara (od greckiego barbaros – obcy) można zbawiciela utożsamiać z samym autorem.
Ksiądz Piotr prosi o przyspieszenie przyjścia wybawiciela. Naród polski będzie musiał jednak wycierpieć sporo na wzór samego Jezusa. Gal (Francja) ma swój pierwowzór w Piłacie – tak jak sedzia Jezusa umyła ręce i nie udzieliła pomocy walczącym w powstaniu listopadowym Polakom. Kolejnym motywem pasyjnym jest korona cierniowa, wyszydzanie. Pojawia się również zdanie analogiczne do słynnego „Ecce Homo” – „Oto naród wolny, niepodległy”. Kolejnym elementem męczeństwa jest droga krzyżowa. Piotr prosi Boga, by pomógł ludziom wytrzymać mękę i niewolę, zapowiada, że ofiara Polski może wybawić całą Europę. W umęczaniu narodu biorą udział również Austria i Prusy nazwane Rakusem i Borusem, odpowiadają więc żołnierzom. Matka Wolność ma swój pierwowzór w Maryi, pojawia się motyw „Stabat Mater dolorosa”
Moskal przebija bok uosobieniu narodu, tutaj widoczna różnica pomiędzy Chrystusem a Polską – Jezus w tym momencie już nie żył, a Polska jeszcze nie skonała. Rosja została wyznaczona do dobicia narodu polskiego, zadania ostatecznego ciosu. Naród kona.
Ksiądz Piotr widzi wzbijającego się do nieba człowieka, Jego szata okrywa cały świat – człowiek ten musi być więc wybawicielem nie tylko jednego kraju. Jego oczy błyszczą, pokazuje wszem i wobec ślady swojej męki, ludzie muszą mu więc uwierzyć, że to właśnie on jest wybawicielem. Ksiądz Piotr zastanawia się kim może być owy człowiek, którego nazywa namiestnikiem świata. Po chwili Ksiądz rozpoznaje w nim chłopaka, którego widział wcześniej – to ten sam, któremu udało się uciec w drodze na północ. Mężczyzna jest wspierany przez anioły, które muszą pomagać mu iść, ponieważ jest ślepy. Ma trzy oblicza, trzy czoła, każde z nich odpowiada jednemu z zaborców, którym musiał się przeciwstawić. Nad jego głową rozpięto baldachim z księgi, jest więc specjalnie chroniony. Stoi na trzech stolicach, trzy końce świata drżą przed nim. Liczba trzy odnosi do trzech pokonanych mocarstw – Prus, Austrii i Rosji. Wybawiciel jest przedstawicielem wolności, jej posłańcem na ziemi.
Stanie się sławnym na cały świat, dzięki temu dla wielu ludzi będzie kimś na kształt Boga – kimś wielkim i czczonym. Jest to kolejna analogia do Jezusa, który również zakłada Kościół swoich wyznawców.
Wybawca zostaje wywyższony ponad wszystkich ludzi, stoi na trzech koronach, znowu na znak pokonania trzech innych mocarstw, ale sam nie ma korony. Jest ponad zaborcami, pokonał ich, zmiażdżył, sam nie wynosząc się na ziemskie trony, które byłyby dla niego za małe. Jego życie było bardzo trudne. Ale to również przyczyniło się do tego, że został wywyższony ponad innych. Na samym końcu Piotr stwierdza jednoznacznie, że to ta sama osoba, którą widział wcześniej, kolejny raz nazywając mężczyznę liczbą „czterdzieści i cztery”. Nastepnie trzykrotnie wykrzykuje „Sława” podkreślając jak wielką cwałę przynoszą mu jego czyny.

Bóg, człowiek i świat w Pieśni XXV

W Pieśni XXV Kochanowski opisuje Boga, człowieka i świat. Bóg jest wszechmogący i wszechobecny. Chojnie obdarza świat i człowieka swoimi darami. Opiekuje się człowiekiem i całym stworzeniem. Jest bogaty, ale dobry i szczodry. Nie interesują go dobra doczesne, dlatego nie da się Go nimi przekupić. Jest stwórcą, kreatorem świata. Dla człowieka jest wyrozumiały, łaskawy i życzliwy. Jest majestatyczny, ale jednoczesnie bliski ludziomstaje się przyjacielem człowieka. Człowie natomiast jest wdzięczny Bogu za wszystkie dary, które od niego dostaje. Ma być posłuszny i pokorny. Jest pełen uwielbienia dla stwórcy za jego dzieło. Jest gotowy podziękować sercem za wszystko, co Bóg dla niego stworzył. Podziwia świat, a przez to również i Boga. Potrafi dobrze obserwować świat i dobrze wyrażać swoje uczucia. Świat stworzony przez Boga jest doskonały, piękny, uporządkowany, przepełniony obrocią. Wszystko ma swój cel. Panuje tu wielka różnorodność, nie ma jednostajności. Cały świat podporządkowany jest Bogu. Poeta stosuje w utworze wiele środków stylistycznych, co nadaje obrazowi plastyczności, pomaga scharakteryzować Boga, człowieka i świat. Utwór jest hymnem co podkreśla sama jego forma. Środki stylistyczne nadają mu uroczysty, podniosły charakter, a sama treść utworu jest pochwałą Boga – Stwórcy, pieśnią na Jego cześć. Zaimki „Ty, Tyś, Cię” przybliżają Boga człowiekowi, czyniąc go bliższym.

Początki Harrego Pottera.

Pierwsza część Harryego Pottera przyniosła J.K.Rowling od razu światową sławę. Historia młodego chłopca z blizną na czole ogarnęła swoim zasięgiem większość krajów. Historia zaczyna się w domostwie wujostwa Harryego ale warto przybliżyć jeszcze jego smutną historię. Harry jest chłopcem, któremu rzekomo rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Harry ma szansę już w pierwszym tomie przekonać się, że jest to kłamstwo wmówione mu przez wuja i ciotkę. Rodzice Pottera, Lilly i James zostają zamordowani przez złego czarnoksiężnika, którym jest Voldemort. Harry jednak nie wiadomo z jakiej przyczyny przeciwstawił się złowrogiej sile zaklęcia Voldemorta i przeżył śmiertelne zakłecie. Oparcie się zaklęciu przez malutkie dziecko nie było jeszcze tak dziwne jak to, że czar z Harryego przeniósł się na tego, który rzucił czar czyli na Lorda Voldemorta. Voldemort w tym momencie zginął, a raczej stracił swą cielesną postać. Harry od tego momentu stał się sierotą, która przez innych czarodziejów została podrzucona do domu wujostwa jako jego jedynej rodziny. Wybór ten nie był szczęśliwy ale jednak trzeba był go komuś powierzyć pod opiekę. Od czasu przeciwstawienia się zaklęciu czarnoksiężnika Harry został najsławniejszym czarodziejem choć jeszcze nawet nie wiedział, że w ogóle czarodziejem jest.

Widzenie Księdza Piotra

W „Widzeniu Księdza Piotra” ukazuje się pełny obraz mesjanizmu polskiego. To koncepcja według której naród polski jest narodem wybranym przez Boga, co w naturalny sposób łączy się z cierpieniem i ofiarą.. Naród polski musi przyjąć cierpienie, by odzyskać niepodległość, tak samo jak zrobił to Chrystus biorąc na ramiona krzyż a potem umierając, po to, by doprowadzić do zbawienia. Osiągnie to jednak nie tylko dla siebie, ale pociągnie do wolności całe narody. W literaturze wyróżnia się mesjanizm jednostkowy i narodowy. Widzenie Księdza Piotra jest przykładem mesjanizmu jednostkowego, choć wybawcę z widzenia można odczytać również jako symbol całego narodu polskiego.
Po upadku powstania listopadowego, które było dla Polaków nadzieją na odzyskanie niepodległości, taki sposób tłumaczenie sobie dziejów narodu polskiego stał się szczególnie pomocny, a przez to popularny, by, niczym balsam, załagodzić gorycz i ból po klęsce powstańców.

Zgromadzenie Dumbledora.

Harry Potter już piąty raz pojawia się na kartkach tomów powieści pisanych właśnie o nim, młodym czarodzieju, który przeciwstawia się mocy złego czarnoksiężnika Voldmorta. Harry jak co roku i tym razem wakacje spędza w domu swojego wujostwa u Dursleyów. Tym razem w domu wuja i ciotki obchodzi się bez żadnych magicznych scen (może zaczęli się w końcu bać Harryego lub traktować go z należytym szacunkiem jako gwiazdy ówczesnej literatury). W domu nie ma miejsce żadne dziwne zjawisko ale za to gdy Harry wychodzi poza dom to mają miejsce dziwne wypadki. Harry wraz ze swoim kuzynem zostają zaatakowani przez grupę dementrów czyli strażników magicznego więzienia, którym jest Azkaban. Harry pokonuje napastników i przepędza ich zaklęciem, którego nauczył się podczas trzeciego roku nauki w Hogwarcie – zaklęciem Patronusa. W piątym roku nauki Harry postanawia utworzyć zgromadzenie, które ma mu pomóc w obronie nie tylko jego ale i jego przyjaciół i kolegów przed siłą czarnego pana. Jeśli de mentorzy napadli na jego i bezbronnego kuzyna to mogą także napaść na jego przyjaciól, zapewne z takiego założenia wychodził Harry tworząc zgromadzenie, które zostało nazwane Zakonem Feniksa. Zakon Feniksa został nazwany także Gwardią Dumbledora czyli dyrektora zamku czarodziejów.

Gnijąca panna młoda

Jest to jeden z animowanych filmów tego wspaniałego artysty. Premiera odbyła się ósmego września dwa tysiące piątego roku. Ciężko jest jakoś sklasyfikować ten film. Jest to oczywiście musical o dość mrocznym klimacie z momentami komicznymi. Opowiada on o parze która ma wziąć ze sobą ślub po tym jak pierwszy raz zobaczyli się na oczy. Jednak para zakochuje się w sobie. Zakłopotanie Victora jednak jest większe, podczas próby ślubu myli się i jest niezdarny. Ksiac każe mu się bardziej przygotować. Idzie on do lasu gdzie ćwiczy formułkę przysięgi. Tam zakłada pierścionek na konar. Nie był to jednak konar lecz trup panny młodej która ożyła i zabrała go w podziemny świat gdyż myślała że była to prawdziwa przysięga. Wtedy też zaczyna się cała przygoda. Biedna Emilly została oszukana, okradziona i zabita przez ukochanego. Niestety ten mężczyzna powraca po latach do miasta i smoli cholewki do Victorii, przyszłej żony Victora. Po wielu przygodach w końcu zdrajca został ukarany a Victor i Victoria mogli być razem.

Zarys Postaci – o Williamie Blake’u

William Blake jest jednym z najwybitniejszych osiemnastego wieku. Jest jednym z czołowych twórców epoki romantyzmu. Wybitny malarz, rytownik, doskonały poeta a także mistyk. W swojej epoce miał uznanie wśród nielicznych jednak po jego śmierci w dzisiejszych czasach doceniliśmy jego twórczość i jest on dla nas geniuszem. Wypracował specyficzny i niepowtarzalny styl malarski. Jego dzieła mieszają prostotę i fantastyka,są tajemnicze. Uwidaczniają wrażliwość duchową artysty i jego enigmatyczny charakter. W jego dziełach przeważają czernie, czerwienie, brązy i zielenie. Kolory często są brudne a światłocień bardzo ostry i wyrazisty. Miał też tendencje uwydatniania kontorów, co nadawało jego obrazom wyrazistości. Tematy poruszane przez Williama Blake’a są różne jednak najczęściej sięgał on po tematykę biblijną.,czasem jednak mieszana z fantastyką. Malował to co było mu bliskie duchem, sam też ozdabiał swoje wiersze. Nie był on poetą ,malarzem i rytownikiem osobno. Łączył wszystkie owe dziedziny w harmonijną całość.

Twórczość

Pierwsze wiersze Edward Stachura opublikował w czasopiśmie Kontrasty w roku 1956. Pisał praktycznie przez całe swoje krótkie życie. Czytelnicy ciągle, nawet do tej pory utożsamiali jego wiersze z nim samym. Nie ma w tym nic dziwnego, gdyż każdy pisarz jakąś siebie cząstkę zostawia w swoich utworach, jednak Stachurę taka opinia denerwowała. Jego poematy, wiersze, proza przesycone SA dużą dawką mistycyzmu, filozofowania, człowieczeństwa w końcu. Jego nadwrażliwość na otaczający świat łatwo odczytać w słowach. Wiele jego utworów jest śpiewanych przez polskie sławy sceny muzycznej, jak np. zespół Stare Dobre Małżeństwo, Marka Gałązkę czy zespół Hey. Edward Stachura zajmował się też tłumaczeniem wierszy Borgesa. Pisał często prozą, choćby znana „Siekierezada albo zima leśnych ludzi” przeniesiona na ekrany przez reżysera Witolda Leszczyńskiego w 1986 roku. Piosenki, a raczej wyśpiewywana poezja Stachury trafiają do serc kolejnym pokoleniom. Trudno znaleźć w polskiej literaturze druga tak ciekawą postać, jak Stachura. Niebieski ptak, lekkoduch, pisał i żył, żył i pisał. Jedno bez drugiego nie istniało.

Trzy pokolenia idealistów

Prus w „Lalce” pokazuje losy trzech pokoleń – najstarszego, pamiętającego czasy jeszcze Wiosny Ludów, romantycznego, przejściowego, żyjącego podczas powstania styczniowego oraz typowo pozytywistycznego. Do pokolenia najstarszego należy Ignacy Rzecki. Poznajemy go już jako śedziwego subiekta pracującego w sklepie Wokulskiego i znającego Stacha już wiele lat. Rzecki jest idealistą politycznym. Cały czas mocno wierzy w odzyskanie niepodległości przy pomocy Bonapartych. Dla Prusa, marzenia Rzeckiego o powrocie Bonapartego stają się sposobem na ominięcie cenzury i mówienie o nadziejach i marzeniach Polaków o wolności. Symbolicznymi scenami związanymi z Rzeckim są zabawa marinetkami i scena śmierci starego subiekta. To właśnie o tej postaci Prus pisze „Non omnis moriar”. Rzecki to osoba zawsze pogodna, pracowita, niezwykle życzliwa i uprzejma. Jest oddanym przyjacielem Wokulskiego, w pracy jest uczciwy, rzetelny. Wiele w życiu przetrwał, nie miał żony ani dzieci, brał udział w walkach na Węgrzech podczas Wiosny Ludów, gdzie stracił przyjaciela Katza, co wywarło niezatarty ślad na jego psychice.

Edward Nożycoręki

Jest to jeden z najbardziej znanych filmów Tima Burtona. Premiera tego wspaniałego filmu odbyła się szóstego grudnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku. To już drugi film w którym wystąpiła Winona Ryder, tym razem jednak u boku Johnnego Deppa. Film jest naprawdę fascynujący. Opowiada o maszynie która stała się człowiekiem oraz o tym że ona też cierpi kocha. Edward jak tytuł wskazuje ma zamiast rąk nożyce. Stworzył go wspaniały naukowiec który jednak zmarł przed dokończeniem swego największego dzieła. Wtedy też Edward zostaje sam. W starej posiadłosci znajduje go dopiera sprzedawczyni kosmetyków. Lituje się ona nad biedakiem i zabiera go do domu. Tam Edward odkrywa swoje talenty. Umie tworzyć świetne rzeźby z krzewów i lodu, strzyże zarówno psy jak i kobiety, ma założyć salon fryzjerski. Niestety zakochał się w córce swej wybawicielki. Ta prosi go o przysługę. Wtedy też biedny Edward trafia w ręce prawa. Jego życie staje się pasmem nieszczęść. Jego ukochana Kim zrywa ze swym chłopakiem ten całą winę zrzuca na Edwarda. W końcu po wielu innych nieszczęściach nasz bohater wraca do domu. Kim wyznaje mu miłość jednak odchodzi na zawsze. Film zarówno kończy się i zaczyna gdy Kim jest już stara i opowiada wnuczce o Edwardzie.