Tag Archives: Opowiadanie

William Blake w kulturze współczesnej- film i muzyka

Obraz Williama Blake’a pod tytułem „Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce” był natchnieniem do stworzenia fenomenalnego filmu Thomasa Harrisa „Czerwony smok” w którym w rolę Hannibala Lecter psychologa i seryjnego zabójcy wcielił się genialny aktor Sir Philip Anthony Hopkins który pomaga rozgryźć innego seryjnego zabójce który, chory psychicznie, twierdzi że jest opętany przez Wielkiego czerwonego smoka. Jako postać William Blake pojawia się w filmie „Truposz” reżyserii Jamesa Jarmusch’a w którym Blake pojawia się w nowym wcieleniu. Bruce Dickinson wokalista zespołu Iron Maiden nagrał swój solowy album pod tytułem „The Chemical Wedding ” wydana w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym szóstym roku. Szata graficzna jak i muzyka jest inspirowana twórczością blake’a. Pisarz Orson Scott Card, umieścił artystę w jednej ze swoich książek. Książka owa nosi tytuł „Opowieści o Alvinie Stwórcy” . Norweski zespól Ulver zaś stworzył płytę zatytułowaną „Themes from William Blake’s The Marriage of Heaven and Hell”.

Tren VII i VII

Tren VII – Kochanowski zwraca się do ubrań zmarłej córki. Następnie mówi, że ich widok sprawia mu ból, tym bardziej, że wie, że jego córka nigdy już ich nie założy. Nie ma już nadziei na poprawę losu, czuje się skrzywdzony, przeżywa załamanie. Porównuje śmierć do snu żelaznego i nieprzespanego. Opisuje ubrania córki, mówi, że nie do takiego łóża – trumny – miała ją doprowadzic matka. Rodzice chciali wychować swoją córkę, mieli nazieję, że wyjdzie za mąż. Poeta mówi, że do trumny dostała tylko jedną sukieneczkę zamiast obiecywanego posagu. Wszystkie plany i nadzieje rodziców związane z córką zostały złożone do trumny wraz z ciałem Urszulki. Tren VIII – Kochanowski zwraca sie bezpośrednio do córki. Mówi o pustce po jej odejściu, która jest zauważalna pomimo tego, że w domu jest dużo ludzi. Urszulkę opisuje jako dziecko wesołe i bardzo żywe, wszędzie było jej pełno. Pomagała rodzicom w chwilach smutku. Kochanowski tęskni za dziecięcą czułością córki. Teraz po jej śmierci, w domu jest cicho, wszyscy są smutni. Każde miejsce i każda rzecz przypomina o Urszuli i pomnaża żal i gorycz. Jednoczesnie nie ma na świeci nic, co ten smutek mogłoby złagodzić i ukoić.

Treny Kochanowskiego n tle tradycji literatury funeralnej

Tren jest gatunkiem funeralnym, czyli żałobnym, pogrzebowym, mającym bardzo długą tradycję, która sięga antyku. Wierszem takim posługiwali się już twórcy biblijni, (np: „Lamentacje” Jeremiasza), Cyceron, Heraklit czy Symonides (przywoływani przez Kochanowskiego). Tradycyjnie tren był jednym utworem oświęcanym osobie dorosłej zmarłej, znanej i zasłużonej. Kochanowski odchodzi od tej tradycji. Poświęca swoje wiersze dziecku, osobie prywatnej. Tradycyjny tren, to zwykle jeden utwórzawierający charakterystyczne części. Pierwsza z nich – laudatio – to wychwlenie cnót zmarłego. Druga – comrolatio – to opłakiwanie, ujawnianie wielkości poniesionej straty zakończone dramatyczną demonstracją żalu. Trzecia – consolatio – próba pocieszenia i ostatnia – exoratio – napomnienie, nawołanie do miarkowania się w bólu i żalu. Tradycyjny tren zawierał takie napomnienie wypowiadane przez osobę conajmniej równą żłującemu. Również tę zasadę złamał Kochanowski, po raz pierwszy w literaturze pojawił się nie jeden wiersz, lecz cały cykl bardzo logicznie ułozonych 19 trenów, które jako całość zaierają wszystkie elementy wewnętrze tradycyjnego trenu. W Dedykacji Kochanowski poswięca cykl trenów Orszuli, swojej córce. Podkreśla swój żal, stawia ją w bardzo dobrym świetle, idealizuje ją.O sobie mówi „niefortunny ojciec”. Kończy dedykację wykrzyknieniem wyrażającym żal po śmierci dziecka.

Czym jest czara ognia.

Harry Potter przyniósł ogromny światowy sukces nieznanej wcześniej pisarce. Mało kto spodziewałby się, że autorka może zdobyć taką popularność dzięki napisaniu książki, a do tego zdołała na niej zbić fortunę. Nie dość, że zarobiła na sprzedaży 7 bestsellerów (każda z części takowym była) to jeszcze wytwórnia Warner Bros Company wykupiła od niej prawa do nakręcenia wszystkich 7 części. Jedną z ciekawszych części książki i jedną z najlepiej zrealizowanych adaptacji filmu jest „Harry Potter i Czara Ognia”. W części tej dzieje się chyba najwięcej wydarzeń co czyni i film i książkę bardzo atrakcyjnym dla odbiorcy. Akcja zaczyna się gdy Harry jak co roku spędza wakacje w domu swojego wujostwa czyli w domu Dursleyów.. Harry udaje się z nimi na mistrzostwa świata w quidditchu (najpopularniejszy sport w świecie magii). Rozgrywki mistrzostw przerwane są jednak poprzez wtargnięcie zamaskowanyc sprzymierzeńców największego czarnoksiężnika, którym jest Voldemort. Po turnieju akcja przenosi się już do Hogwartu w którym Harry, Ron i Hermiona zaczynają swój czwarty rok nauki w Hogwarcie. Zamek w tym roku staje się gospodarzem tradycyjnego Turnieju Trójmagicznego. Do turnieju dostaje się 3 uczniów z trzech najlepszych szkół magii, podstępem dostaje się do niego także Harry, chociaż to nie on uknuł podstęp.

Miasteczko Halloween

Film ten jest nieodłącznie kojarzony z Timem Burtonem choć nie on był jego reżyserem. Film ten reżyserował Henry Selick. Tytuł oryginalny brzmi „Nightmare Before Christmas „.Premiera światowa tego znamienitego dzieła odbyła się dziewiątego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego trzeciego. Film ten opowiada o święcie Halloween i o pochodzeniu świat (wymyślonym przez Burtona). Głównymi bohaterami jest Jack Król dyń i Sally. Co roku w świecie tym przygotowywane jest święto Halloween. W świecie tym mieszkają czarownice, kościotrupy, wampiry, potwory i tym podobne. Jackowi jednak czegoś brakuje. Przypadkiem trafia do świata Bożego Narodzenia. Wtedy też postanowił że to jego kraina przygotuje Boże Narodzenie a Święty Mikołaj zostanie porwany. Niestety kończy się cała sprawa fiaskiem gdyż inni w tej krainie nie rozumieli przesłania tego świeta. Jednak Jack zakochuje się w Sally i nawzajem. To było to czego mu brakowało, miłość czyni cuda. Film ten jest naprawdę wspaniały a Jack stał się wręcz kultową postacią.

Proza Stachury

Poetycka proza – nic innego mi do głowy nie przychodzi, gdy myślę o utworach Stachury pisanych prozą. Dużo niecodziennych określeń, ozdobników, aluzji poetyckich, zagmatwania i porównań, by powiedzieć, wprost, że to czysta proza, jakiej wiele na rynku literackim. Słynna i znana chyba wszystkim Siekierezada doczekała się adaptacji filmowej. Początkowo to autor sam, osobiście napisał scenariusz do filmu, jednak nie został on zatwierdzony przez reżysera Leszczyńskiego, jako zbyt zagmatwany i mało przejrzysty. Stachura zerwał, więc współpracę z Witoldem Leszczyńskim, tej jednakże nakręcił film w 1985 na podstawie scenariusza nieco zmodyfikowanego. Inny jego utwór „Cała jaskrawość” to opowieść o ludziach prostych i w swojej prostocie mądrych. Niezapomniana stara Taborska i Potęgowa mówią językiem ludu, świetnie spisanym przez Stachurę. Bo ten wieczny chłopiec – poeta kochał ludzi i z nimi najwięcej rozmawiał w swoich podróżach. Odpowiedzi na pytania o sens cierpienia i czym jest pamięć według Stachury można znaleźć w „Fabula rasa” kultowa „powieść dla niepokornych”

„Lalka” jako powieść polskiego realizmu

Akcja powieści toczy się w latach 1878 – 1879. Są to więć czasy współczesne autorowi, dobrze mu znane. Miejscemalcji stała się Warszawa, a więc również miasto znane pisarzowi. Warszawa stanowi szczególne tło tla wydarzeń opisanych w powieści, staje się jakby jej bohaterem, świadczą o tym: dokładny opis topografii miasta – autentyczne nazwy ulic, wydarzenia, które miały miejsce w tamtym czasie. Prus opisujewszystkie warstwy społeczne Warszawy, i te najwyżej sytuowane, i biedotę. Biorąc pod uwagę „Pamiętniki Starego Subiekta” akcja powieści obejmuje również czasy Wiosny Ludów, i powstania listopadowego. Język i styl powieści nazywa się przeźroczystym, ponieważ nie zwraca na siebie uwagi, nie ma zachwycać odbiorcy, ale cała uwaga czytelnika ma się skupiać na treści książki. Bohaterowie Prusa są prawdopodobni psychologicznie, to znaczy, że czytelnik ma mieć wrażenie, że takie postacie mogły istnieć naprawdę. Prus uzyskał przez to szcczegółowe przedstawienie postaci, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne. Pisarz indywidualizuje również język, którym posługują się bohaterowie. Innych słów używa Węgiełek, a innych Łęcka, co pozwala mu na jeszcze lepszą charakterystykę postaci, a poza tym na przekazanie wiedzy o różnorodności społeczeństwa warszawskiego.

Bohaterowie

Obydwu bohaterów łączy młodość, której niedojrzałość jest uzasadniona. O nieroztropnośc młodych mówi chór w słowach „By rozum był przy młodości, nie ma takiej obfitości(…)”. Jednak Antenor wydaje się zaprzeczeniem tej regguły, gdyż stać go na trzeźwy osąd sytuacji, trwa w niezłomnej postawie, nawet za cene utraty przyjaźni księcia. Niezdecydowanie Parysa udziela się samemu królowi, który ucieka sie w tak ważnej sprawie do decyzji rady. Nie bierze pod uwagę nie tylko słów Antenora, ale także swej córki Kasandry, która ostrzega go przed zgubą Troi. Polskie realia i akcenty pozwalają twerdzić, że mit trojański jest jedynie maską pod którą ukrył poeta swój niepokój o sprawy polski (np. obrady od kierownictwem marszałka, laska marszałkowska, głosowanie przez rozstapienia, aluzja do przygotowań Polski do wojny z Moskwą o Inflanty). Dramat świadczy o tym, że już w XVI wieku można było zauważyć niepokojące decyzje i zachowania osób sprawujacych władzę, które, jak pokazała historia, niekontrolowane i niehamowane doprowadzą do upadku państwa polskiego, jak kiedyś doprowadziły do klęski Troję.

Życie osobiste poety

Kochały się w tym wiecznym chłopcu kobiety w różnym wieku. Jego delikatna twarz, młodzieńcza sylwetka i poetycka natura działały jak magnes na kobiety. Stachura był żonaty krótko z Zytą Bartkowską, dzieci nie mieli. Przyjaźnił się z wieloma ludźmi, a jednak przez całe Zycie dręczyło go poczucie osamotnienia. W pewnym etapie swojego życia pozrywał wszystkie więzi zarówno przyjacielskie jak i rodzinne. Dokonał symbolicznego odcięcia się od rodziny przestawiając swoje imiona w dokumentach, nie Jerzy Edward tylko Edward Jerzy. Odcięcie od rodziny tłumaczył tym, że rodzina jest dla niego na równi z innymi ludźmi, że jej nie potrzebuje na swojej drodze. Pod koniec życia coraz częściej ujawniał się jego skłonność do depresji, aż do próby zakończenia życia pod kołami pociągu. Stracił wtedy cztery palce u prawej ręki, co dla muzyka gitarowego było wielka tragedią, nie móc zagrać własnych utworów!! Leczenie psychiatryczne nie dało pozytywnych i trwałych rezultatów, dokonał egzekucji na sobie w lipcu 1979 roku.

„Wielki czerwony smok” -wersja pierwsza

Tak jak już wcześniej wspominałam obraz ten był natchnieniem dla stworzenia filmu ” Czerwony Smok” Sam obraz jest utrzymany w szarości. Jedynym jasnym, rozświetlonym punktem w kompozycji jest ciało kobiety w żółto – złotych szatach która według artysty jest obleczona w słońce. Sylwetka Smoka choć tak naprawdę wcale nie czerwona (tak podaje tytuł) jest jasnoszara z lekkimi refleksami ciepłego brązu (ugru). Owego „czerwonego” smoka widzimy w akcie od tyłu, widać silnie rozbudowane mięśnie mocny i gruby ogon i wielkie skrzydła oraz baranie zakręcone rogi na głowie. Kobieta leży przed nim w geście modlitewnym z rękami podniesionymi w górę, wydaje się że o coś prosi. Postać smoka całkowicie ją dominuje jest jakby zwyciężona przez niego i czeka na jego decyzje co do jej losu. Według twórców filmu ten obraz jest symbolem przemiany. Zauważyć też można że przed głową „czerwonego” smoka znajduje się coś nieokreślonego. ,jakby błysk,ale zasłania nam ten widok potężne cielsko tej istoty. Jest to jeden z lepszych obrazów Williama Blake’a.

Początki Harrego Pottera.

Pierwsza część Harryego Pottera przyniosła J.K.Rowling od razu światową sławę. Historia młodego chłopca z blizną na czole ogarnęła swoim zasięgiem większość krajów. Historia zaczyna się w domostwie wujostwa Harryego ale warto przybliżyć jeszcze jego smutną historię. Harry jest chłopcem, któremu rzekomo rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Harry ma szansę już w pierwszym tomie przekonać się, że jest to kłamstwo wmówione mu przez wuja i ciotkę. Rodzice Pottera, Lilly i James zostają zamordowani przez złego czarnoksiężnika, którym jest Voldemort. Harry jednak nie wiadomo z jakiej przyczyny przeciwstawił się złowrogiej sile zaklęcia Voldemorta i przeżył śmiertelne zakłecie. Oparcie się zaklęciu przez malutkie dziecko nie było jeszcze tak dziwne jak to, że czar z Harryego przeniósł się na tego, który rzucił czar czyli na Lorda Voldemorta. Voldemort w tym momencie zginął, a raczej stracił swą cielesną postać. Harry od tego momentu stał się sierotą, która przez innych czarodziejów została podrzucona do domu wujostwa jako jego jedynej rodziny. Wybór ten nie był szczęśliwy ale jednak trzeba był go komuś powierzyć pod opiekę. Od czasu przeciwstawienia się zaklęciu czarnoksiężnika Harry został najsławniejszym czarodziejem choć jeszcze nawet nie wiedział, że w ogóle czarodziejem jest.

Poezja -niewinność i doświadczenie

Ten osiemnastowieczny angielski artysta był znakomitym poetą. Wydał dwa tomy wierszy w swojej nowej technice „druku iluminowanego”.W tysiąc siedemset osiemdziesiątym dziewiątym roku wydał „Pieśni niewinności” ( tytuł oryginalny : Songs of Innocence ) ,a w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym czwartym tomik „Pieśni doświadczenia” (tytuł oryginalny : Songs of Experience ). Te dwa tomiki łączą się z sobą nierozłącznie gdyż są kontrastowe. Cierpienie łączy się z niewinnością a ona z doświadczeniem. Inspiruje go wiele pisarzy, mistyków i filozofów takich jak Emanuel Swedenborg (tysiąc sześćset osiemdziesiąt osiem – tysiąc siedemset siedemdziesiąt dwa), John Milton (tysiąc sześćset osiem – tysiąc sześćset siedemdziesiąt cztery) . Jego poezja zawsze dotyczyła człowieka, czasem religijności i brutalności życia. Jego wiersze rymami i rytmiką przypominają staroangielskie ballady. Poezja ta jednak jest tematyką współczesna każdemu kto czyta ten wiersz, są ponad czasowe i uniwersalne i proste w przekazie.

Tolkien

John Ronald Reuel Tolkien znany także jako J. R. R. Tolkien urodził się w roku 1982 a dokładnie 3 stycznia tego roku. Miejsce jego urodzenia było Bloemfontein w Oranii, które w obecnych czasch terytorialnie podporządkowane jest Republice Południowej Afryki. Zmarł w wieku 81 lat 3 września 1972 roku Bournemouth w Anglii. Był jednym z największych angielskich (i nie tylko) fantasy. Największymi z jego dzieł jest „Hobbit: tam i z powrotem”, który był preludium do jego najbardziej znanego dzieła, którym był „Władca pierścieni”. Tolkien „Władcę pierścieni” napisał bez podziału na tomy jako jedną wielką ponad 1000 stronicową księgę, jednak współcześni wydawcy zdecydowali się rozdzielić dzieło Tolkiena na trzy tomy: „Władca pierścieni: Drużyna pierścienia”, „Władca pierścieni: Dwie wieże”, „Władca pierścieni: Powrót króla”. Każda z części jest oczywiście spójna i jest ze sobą powiązana fabułą jak miało to miejsce w pierwowzorze. Kolejnym z wielkich dzieł J.R.R Tolkiena jest Silmarillion, dzieło przedstawiające w mitycznym świecie powstanie świata. Nie jest to powstanie Ziemi i nie opisany w nim jest ziemski Bóg ale można odnaleźć wiele cech wspólnych. Tolkien także stworzył aniołów i także w jego dziele aniołowie zbuntowali się bogowi nie wykonując jego polecenia.

Sweeney Todd

Film pod tym tytułem to kolejny musical wyreżyserowany przez naszego wielkiego artystę. Premiera tego cudownego filmu odbyła się dwudziestego pierwszego grudnia dwa tysiące siódmego roku. Jedną z głównych ról, tytułowego golibrodę zagrał Johnny Depp. Jego boku zagrała narzeczona Tima Burtona Helena Bonham Carter( wcieliła się w postać pani Lovette). O czym jest ten film? Opowiada on o niespełnionej miłości o tym jak cudze pragnienia mogą przekreślić szczęście innych. Golibroda powraca do Londynu gdzie niegdyś mieszkał z żoną i małą córeczką. Ich szczęście przekreślił sędzia który zapragnął pięknej żony golibrody. Oskarżył go i wygnał. Ten powraca by się zemścić. Wraz z właścicielką piekarni (która jest zakochana w nim i nie powiedziała mu że jego żona nadal żyje) zabija ludzi jednego po drugim. Mięso uzyskane ze zwłok mężczyzn podawane jest ludziom w formie ciastek które robią furorę w mieście. Golibroda w końcu mści się na sędzi zabija jednak bezwiednie swą żonę. Po czym sam umiera. Jego córka zaś ucieka razem z chłopcem który przybył z Toddem na statku. Była ona więziona długo przez sędziego który tak jak wcześniej jej matkę teraz ją chciał posiąść.

Arystokracja

Przedstawicielami tej grupy społecznej w powieści są: Łęccy, Książe, Hrabina Karolowa, Prezesowa Zasławska, Ewelina Janocka, Krzeszowscy, Baron Dalski, Julian Ochocki, Kazimierz Starski, Kazimiera Wąsowska, Hrabia „Anglik”. Arystokracja jest grupą hermetycznie zamkniętą, nie dopuszczającą do swoich kręgów innych warstw społecznych. Z reguły są to ludzie próżni, gardzący ludźmi pracującymi, nie znający trudów prawdziwego życia, o czym świadczy np. przekonanie Izabeli, że praca jest karą za złe uczynki. Ważne jest dla nich urozenie, choć jeszcze ważniejsze są pieniądze, dzięki którym można wkupić się w łaski arystokratów. Pieniądze są dla nich niejako wyznacznikiem wartości człowieka. Ten jest wart uwagi, który ma pieniądze, a dodatkowo może pomóc zarobić. Sami arystokraci często mają niebotyczne długi, więc żyją ponad stan swojego portfela. Są rozrzutni, nie szanują pieniędzy, wydają je często na zbyteczne rzeczy. Świat arystokrackich salonów jest fałszywy i zakłamany. Moralny upadek kobiet widać w licznych romansach i intrygach, wiele pozytywnych relacji jest tylko wynikiem gry na swoją korzyść.

Zarys Postaci – o Williamie Blake’u

William Blake jest jednym z najwybitniejszych osiemnastego wieku. Jest jednym z czołowych twórców epoki romantyzmu. Wybitny malarz, rytownik, doskonały poeta a także mistyk. W swojej epoce miał uznanie wśród nielicznych jednak po jego śmierci w dzisiejszych czasach doceniliśmy jego twórczość i jest on dla nas geniuszem. Wypracował specyficzny i niepowtarzalny styl malarski. Jego dzieła mieszają prostotę i fantastyka,są tajemnicze. Uwidaczniają wrażliwość duchową artysty i jego enigmatyczny charakter. W jego dziełach przeważają czernie, czerwienie, brązy i zielenie. Kolory często są brudne a światłocień bardzo ostry i wyrazisty. Miał też tendencje uwydatniania kontorów, co nadawało jego obrazom wyrazistości. Tematy poruszane przez Williama Blake’a są różne jednak najczęściej sięgał on po tematykę biblijną.,czasem jednak mieszana z fantastyką. Malował to co było mu bliskie duchem, sam też ozdabiał swoje wiersze. Nie był on poetą ,malarzem i rytownikiem osobno. Łączył wszystkie owe dziedziny w harmonijną całość.

Konrad a ksiądz Piotr

Postawę przeciwną do postawy Konrada w rozmowie z Bogiem prezentuje ksiądz Piotr w scenie 5. Jest pokorny i pobożny, kładzie się krzyżem, podkreśla swoją małość wobec wielkości Boga. Głęboko wierzy w to, że Bóg go wysłucha i mu odpowie.
Ksiądz Piotr swoją postawą osiągnie to, czego nie udało się osiągnąć Konradowi. Rozmawia z Bogiem, chociaż uważa się za proch wobec jego wielkości.
W widzeniu Księdza pojawia się wiele motywów biblijnych. Herod jest symbolem cara, a „Polska młoda” to określenie młodzież gnębionej przez cara – tak jak Herod gnębił małych chłopców, chciał ich zabić, tak car dręczy młodych Polaków. Ksiądz widzi drogę prowadzącą na północ symbolizującą zesłania na Syberię. Zastanawia się nad sensem tak wielkiej ofiary, przecież całe pokolenia zostają wysłane na pewną zgubę.
Kolejna część widzenia daje jednak nadzieję na wybawienie narodu. Jeden z więźniów ucieka i to właśnie on ma być zbawicielem. Jego imię zostaje zastapione cyframi – „Z matki obcej; Krew jego dawne bohatery. / A imię jego czterdzieści i cztery” – Mickiewicz odwołuje się do symboliki liczb, która szczególne miejsce zajmowała w tekstach Starego Testamentu.

Wielka przygoda Pee Wee Hermana

Jeden z pierwszych długo metrażowych filmów naszego wspaniałego artysty. Premiera odbyła się dziewiętnastego lipca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego roku. Główna rolę Pee Wee Hermana odgrywał Paul Reubens. Film ten jest bardzo groteskowy. Pee Wee kocha swój rower ponad życie jest on dorosły lecz żyje w świecie dzieci. Jego rower ma pełno udoskonaleń zapragnął więc go mieć pewien bogacz. Pee Wee nie chce go sprzedać więc Francis zleca jego kradzież. Pee Wee zaczyna wariować. Wtedy też Francis każe zleceniodawcy zrobić cokolwiek z rowerem. Pee Wee idzie w desperacji do wróżki. Każe ona mu jechać do Teksasu. Tam jednak nie znajduje roweru. Podczas podróży w obie strony spotyka wielu przyjaciół oraz wrogów. Pomaga spełnić marzenia swoim nowym przyjaciołom. Rower znajduje się w końcu na planie filmowym. Dyrektor jest zaś tak urzeczony postacią Pee Wee że robi na podstawie jego historii film. Jednak W filmie Pee Wee jest super przystojnym bohaterem a jego rower to motocykl. Wszystko się kończy dobrze.

Idealizacja

Idealistą okresu przejściowego staje się bez wątpienia Stanisław Wokulski. Wokulski idealizuje Izabelę. Nie widzi jej wad, uważa za piękną, szlachetną i dobrą, podczas gdy kobieta jest próżna i zepsuta. Wokulski kocha Izabelę ponad życie, kiedy dowiaduje się, że ta flirtuje ze Starskim gotowy jest popełnić samobójstwo. Nie docierają do niego przestrogi od przyjaciół, nie potrafi otrząsnąć się z mylnego wrażenia jakie wywarła na nim Łęcka. Przez to pozwala się oszukiwać i ośmieszać. Dla ukochanej jest w stanie nawet opłacić oklaskiwaczy dla zagranicznych, byle tylko Izabela była szczęśliwa. Nie widzi jej licznych romansów, zepsucia, rozrzutności. Cały czas ma nadzieję, że Łęcka kiedyś, w przyszłości obdarzy go szczerą miłością. Podporządkowuje całe swoje życie, łącznie z interesami, uczuciu jakim darzył Izabelę. Niestety nie wychodzi mu to na dobre. Losy bohatera co prawda nie są w powieści doprowadzone do zamknięcia, ale jedno z możliwych zakończeńzakłada, że Wokulski popełnił samobójstwo w ruinach zamku w Zasławiu.

Sok z żuka

Premiera tego kultowego filmu odbyła się dwudziestego dziewiątego marca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku. Oryginalny tytuł brzmi „Beetle Juice „. Grały w nim same gwiazdy światowego kina takie jak Michael Keaton, Winona Ryder i inni. Film można zaliczyć do rożnych kategorii filmowych. Przede wszystkim jest to komedia która ma w sobie nutkę straszności oraz elementów fantastyczno nadprzyrodzonych. Początkowo poznajemy młode bezdzietne małżeństwo. W swoim posiadaniu mają wielki dom na który jest wielu kupców. W drodze do miasta mają wypadek. Niestety nie przeżyli upadku i jako duchy wracają do domu. Tam dowiadują się o swojej śmierci i o areszcie domowym na parę set lat. Niestety ich dom kupuje pewna zbzikowana rodzina i przewraca ich życie do góry nogami. Duchy zamykają się na strychu jednak nie mogą znieść swoich sublokatorów z wyjątkiem młodej dziewczyny która ich jedyna widzi. Aby pozbyć się jej rodziców próbują oni przeróżnych sztuczek, niestety na marne. Rodzina jest zafascynowana duchami. Wzywają oni wtedy Beetle Juice’a, bioegzorcystę który ma przepędzić nieznośną rodzinkę. Wtedy zabawa zaczyna się już na dobre.

Moda na Stachurę

Patrząc na to, co dzieje się wokół poezji Edwarda Stachury mam wrażenie, że robi się z niego na siłę jakiegoś guru, a prawdziwą twórczość redukuje do minimum. Te pielgrzymki do jego grobu, seanse spirytystyczne, by wywołać ducha Stachury, spotkania pseudo – literackie, na których zmanierowanym głosem odczytuje się utwory Mistrza, bez żadnej konstruktywnej dyskusji, bez analizowania jego warsztatu literackiego, bez tej iskry cechującej młodych ludzi by cos dogłębnie poznać .nic. i co smutne jest, największa wagę i najczęściej cytowane są utwory z jego ostatnich lat życia, te najbardziej zagmatwane, a czystą krystalicznie poezję z wcześniejszych lat zapomina się, zaniedbuje. Stachura jawi się, więc jako przewodnik do krainy śmierci, zapomnienia, jako poeta wyobcowany, odizolowany od świata i ludzi, a przecież na początku swojej twórczej drogi był tak blisko człowieka jak tylko można. Nie widząc twórczości Stachury, jako całości, łatwo można o płytka ocenę, o przyklejenie łatki „poeta – guru” i on, Stachura całe życie zmagał się z taka łatą. Pewnie mu uwierała.

Lalka

„Lalka” Bolesława Prusa to powieść realistyczna opisująca życie i mieszkańców Warszawy. Zgodnie z założeniami tego nurtu powinniśmy znaleźć w powieści prawdziwy obraz społeczeństwa stolicy XIX wieku. Prus sporo uwagi poświęca najbogatszej grupie ludności miasta – arystokracji. W usta bohaterów wkłada obraz zepsucia moralnego kobiet tej warstwy społeczeństwa.
Pierwszy fragment to rozmowa Wokulskiego z Prezesową – babką Eweliny Janockiej, przedstawicielki arystokratek. Prezesowa wyraża swoje wątpliwości co do uczciwości wnuczki i czystości jej zamiarów. Prezesową denerwuje to, że Ewelina na oczach swojego narzeczonego flirtuje ze Starskim.
Zasławska twierdzi, że arystokratki, w tym także Ewelina, mają na celu zdobycie męża tylko dla pieniędzy, a potem bez skrupułów szukają sobie kochanka, by móc wypełnić sobie życie. Nazywa je wprost głupiutkimi, wie, że na dłuższą metę taki sposób na życie nie jest dobrym rozwiązaniem. Przewiduje, że szybko znudzą się i mężem i kochankiem, a dopiero wtedy przyjdzie chęć poznania człowieka, którego będą mogły szczerze pokochać i który je prawdziwie zainteresuje. Stwierdza, że takie kobiety zwyczajnie się sprzedają, oddają się mężowi w zamian za dostatnie życie, pieniądze i stanowiska. Świadczy to o zepsuciu moralnym tej grupy kobiet, które oszukują nie tylko mężów, ale też same siebie. Zasławska uważa, że kobieta po takim zamążpójściu nie już zdolna do miłości. Porównuje kobiety do lalek – są puste, bez uczuć, bez rozumu, nie potrafią docenić prawdziwej miłości, ani mężczyzny, który je nią darzy. Prezesową dziwi, że mężczyźni dają się złapać w sidła takich kobiet, a co więcej widzą w nich idealne żony.