This is default featured slide 1 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 2 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 3 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 4 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 5 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

 

Książki

Jeśli należymy do osób, które określa się zaszczytnym mianem „chomików” i w swoim domu magazynujemy całe sterty do niczego niepotrzebnych nam rzeczy powinniśmy w końcu zmienić swoje postępowanie i zmienić zasady organizacji obowiązujące na naszym terytorium. Do rzeczy, do których magazynowania mamy szczególny zadatek należą bez wątpienia ubrania i książki. Ostatnie z nich najzwyczajniej w świecie szkoda jest wyrzucać, gdyż w gruncie rzeczy mogą się one komuś bardzo przydać. Dlatego też w miejscach takich jak księgarnie, czy antykwariaty często organizuje się akcje zwane skupami książek (skup książek Warszawa), podczas których możemy przehandlować swoje niechciane pozycje książkowe, a tym samym zrobić sobie miejsce w zapchanej wcześniej szafce, a nawet odzyskać pewną część pieniędzy. Na ogół zabiegi te dotyczą książek, które po prostu nam się nie podobają, które czytaliśmy już tyle razy, że zdecydowanie nie chcemy więcej, tzw. „książek na raz”, jak np. kryminały, w których raz rozwiązany wątek niczym nas później nie zaskoczy, czy po prostu nietrafiony prezent w postaci książki.

Książki dla wiedzy

image Zapaleni czytelnicy, tzw. „mole książkowe” na ogół czytają wszystko co tylko im wpadnie w ręce. Wizyty w księgarniach i bibliotekach są u nich na porządku dziennym. Jednak, osoby o takich upodobaniach nie zawsze mogą pozwolić sobie na zakup dużej ilości książek, zwłaszcza jeśli z racji wieku nie zarabia jeszcze własnych pieniędzy. Wiadomo, że większość z dzieł literackich nadaje się do jednorazowego przeczytania. Istnieją jednak pozycje książkowe, które warto byłoby mieć w swoich prywatnych zbiorach, zwłaszcza jeśli szczególnie przypadły nam one do gustu. Dla tego rodzaju osób istnieją miejsca zwane antykwariatami, w których można zakupić używane tanie książki, bądź znaleźć prawdziwe, nowe perełki. Kolejnym rozwiązaniem jest baczne prześledzenie aukcji internetowych, w których również można nabyć książkę za bezcen, bez względu na tematykę. Bazy internetowe są na tyle zróżnicowane, że znaleźć tutaj możemy zarówno kryminały, jak i romanse, książki młodzieżowe, poradniki, książki kucharskie, czy podręczniki.

Książki

image Osoby, które należą do tzw. zapalonych czytelników, czy moli książkowych potrafią zgromadzić w swoim domu prawdziwą bibliotekę. Jako, że „pochłaniają” oni niemal każdą książkę, w swoich zasobach mają również mniej chciane i lubiane pozycje. Jako, że z niepotrzebnymi książkami nie bardzo jest co zrobić zalegają one na półkach, w szafkach i w zasadzie tylko zbierają kurz. Podobny los spotyka niechciane i nietrafione prezenty książkowe, z których tak naprawdę nikt nie korzysta. Oczywiście, książkę wyrzucić jest trudno, zważywszy chociażby na to, że jest to rzecz o wiele cenniejsza niż stary zeszyt, czy notatnik. Dlatego właśnie idealną opcją dla osób, które niewątpliwie mają problem z nawałem niechcianych książek jest skup książek obejmujący dojazd do klienta ( skup książek dojazd do klienta). Jest to opcja na tyle dogodna, że w zasadzie nie musimy nawet ruszać się z domu, a jedynie przygotować to co chcemy sprzedać, bądź oddać. Odchodzi nam marnowanie czasu i pieniędzy na dojazd do księgarni, a dodatkowo otrzymujemy zadowalające wynagrodzenie za zwolnienie miejsca w naszym mieszkaniu.

Książki

Prawdziwi miłośnicy czytania książek- tych prawdziwych, papierowych, nie e-booków- pochłaniają jedną pozycję książkową za drugą. Do miejsc, w których czują się jak ryba w wodzie bez wątpienia należą wszelkiego rodzaju księgarnie, biblioteki, czy antykwariaty. Oczywiście, wszyscy oni gromadzą własny pokaźny zbiór książek we własnych domach, tworząc w nich prawdziwe, imponujące biblioteczki. Niestety, ceny nowych książek z księgarni bardzo często są zbyt wygórowane aby mogli oni pozwolić sobie na zakup wszystkich upragnionych pozycji. Na szczęście istnieją miejsca, takie jak różnego rodzaju antykwariaty, w których zakupić można książkę używaną za grosze. Również na szeroko pojętych targowiskach bardzo często widoczne są kosze wypełnione starymi książkami za bezcen, wśród których niekiedy znaleźć można prawdziwe perełki. Ciekawymi wydarzeniami są także prowadzone w księgarniach, czy antykwariatach skupy książek, na których można pozbyć się niechcianych książek i znaleźć i zakupić nowe. Skup książek jest zatem idealną opcją dla miłośników czytania, aby nieco wymienić swoje zasoby z innymi.

Książki a sen

Czytanie prawdziwych, książek coraz częściej wypierane jest przez e-booki, które niestety nie oddają klimatu, swoistego zapachu i dotyku prawdziwych papierowych książek. Każdy z nas w zasadzie ma swój własny gust literacki. Niektórzy lubią romanse, inni kryminały, jeszcze inni z zamiłowaniem zaczytują się w domowych poradnikach. Oczywiście, posiadanie książek w wersji papierowej wiąże się z roztaczaniem nad nimi szczególnej opieki. Wiadomo, że dbanie o książki zakłada także mycie rąk przed każdym czytaniem, unikanie jedzenia podczas przeglądania książek i odkładanie ich na ściśle określone miejsce. Na ogół książki dumnie spoczywają na półce, aczkolwiek znacznie bezpieczniej i bez porównania lepiej prezentują się z odpowiednim podparciem. Tę właśnie funkcję pełnią podpórki do książek, które odgrywają dużą rolę w nadaniu im reprezentacyjności. Dzięki nim dosłownie każdy zbiór literacki, czy to słowniki, czy książki religijne odnajdą swoje miejsce. Jest to również idealny pomysł na prezent dla każdego zapalonego czytelnika.

Literatura

image Niestety żyjemy w czasach, w których niestety sztuka czytania staje się coraz bardziej zamierzchła. Działa na nas tak wiele bodźców w postaci muzyki, świateł, obrazów, że w zasadzie zwykle czytanie książek wydaje nam się raczej mało atrakcyjne. Szczególnie niekorzystnie taka postać rzeczy działa na dzieci i młodzież, która nie rozwija swojej wyobraźni poprzez czytanie, głównie dlatego, że poprzez taki natłok informacji, mając wszystko podane na widelcu, nie pozostaje nam zbyt wiele do wyobrażenia. Antykwariat książki, księgarnie, biblioteki niestety nie są miejscami tłumnie odwiedzanymi przez złaknionych czytania książek młodych ludzi. Ich wizyta w tego rodzaju miejscu traktowana jest niemal jak wizyta w muzeum, a szkoda, gdyż można tam znaleźć liczne książki dla młodzieży, które tylko czekają aż ktoś się nimi zainteresuje. Niełatwo walczy się ze złymi nawykami, czy przyzwyczajeniami, niemniej jednak jeśli chcemy pozostać postrzegani jako osoby inteligentne i wykształcone powinniśmy „karmić się ” systematyczną lekturą.

Mały Książe

Do zestawienia „ciekawe książki ” bez wątpienia można zaliczyć cały szereg interesujących książkowych pozycji. Do jednej z nich bezapelacyjnie należy „Mały Książe „- dość istotna lektura obowiązkowa w polskim szkolnictwie. Nie jest to literatura łatwa, dlatego będąc w pewnym, mało dojrzałym wieku można jej po prostu nie docenić. W zasadzie piękno tej książki dostrzegamy często dopiero po latach, kiedy zyskujemy pewnego rodzaju zdolność do analizowania ludzkich zachowań, czy charakterów. Dzięki tego rodzaju ksiażkom człowiek budzi się z dziecinnego, beztroskiego otępienia, dlatego nie jest to dobra lektura dla osób, które boją się dorosnąć. Niemniej jednak ” Mały Książe ” to książka, którą każdy z nas powinien mieć w swojej biblioteczce. Czasami po prostu warto do niej powrócić, zastanowić się nad swoim życiem, postępowaniem i postawić się z powrotem w roli bezbronnego i pełnego nadziei oraz pasji dziecka. Pamiętajmy, aby burzyć zbyt szybko tej dziecięcej naiwności i pozwolić dzieciom dorosnąć w swoim tempie.

Książki

image Żyjemy w czasach, w których niestety niekażdy czyta ksiązki. Ten niechlubny problem pojawia się już na poziomie szkoły podstawowej, kiedy uczeń przeżywa prawdziwe męczarnie podczas zaliczania obowiązkowych lektur. Ty już na tym poziomie rodzi się swego rodzaju bunt przeciwko czytaniu książek, głównie dlatego że kojarzy nam się ono z przykrym obowiązkiem, a nie przyjemnością. Okazuje się zatem, że tzw. ” dobre książki „, które z założenia powinien przeczytać każdy w gruncie rzeczy nie są dobre dla wszystkich. Każdy z nas ma prawo do własnego zdania i własnych preferencji równiez na poziomie literatury. Oczywiście, nie oznacza to, że dzieci nie powinny czytać lektur, gdyż ich głównym przesłaniem jest wyrobienie wśród dzieci pewnego rodzaju gustu literackiego i własnego zdania. Aby uniknąć jednak ogólnego zniechęcenia dzieci do książek rodzice powinni zadbać o to by czytały one dodatkowo to co chcą i z czego czerpią przyjemność. Tylko taki zabieg będzie w stanie zaszczepić w nich miłość do pięknej sztuki czytania.

Wybór

Chcąc należycie zadbać o nasze książki koniecznie powinniśmy pomyśleć o podpórce do książek, dzięki której będą one prezentowały się zdecydowanie lepiej na półce. Oczywiście sztuka czytania prawdziwych, papierowych książek niestety wydaje się coraz bardziej zamierzchła. Mało kto potrafi dziś docenić prawdziwy druk książek, jego zapach, czy dotyk papieru między palcami podczas przerzucania stron. Niestety żyjemy w dobie komputerów, internetu i e-booków, dzięki którym dostęp do literatury wydaje się lepszy, jednak nie oddaje klimatu prawdziwej, papierowej książki. Niemniej jednak dla zapalonych czytelników, którzy posiadają własne biblioteczki, bądź pokaźne książkowe zbiory, podpórka do książek będzie idealnym wręcz prezentem. W wszelkiego rodzaju księgarniach bez większych problemów można nabyć interesujące przedmioty tego rodzaju o różnej kolorystyce i formie, dzięki czemu taki podarek będzie zdecydowanie oryginalny i dużej mierze praktyczny. Jeśli zatem szukamy odpowiedniego upominku dla mola ksiażkowego będzie to strzał w dziesiątkę.

Czytamy książki

image W dobie komputerów i Internetu, a tym samym e-booków i innych mobilnych wersji piśmiennictwa niestety odchodzi się od korzystania z tak zamierzchłych przedmiotów jakimi są książki. Oczywiście, mówi się, że korzystanie z tego rodzaju uwygodnień jest znacznie łatwiejsze, bardziej i szerzej dostępne, oraz wymaga poświęcenia mniejszej ilości czasu. Cóż, z takimi argumentami w zasadzie trudno polemizować, lecz w myśli prawdziwych, zapalonych czytelników nie ta to jak dobra książka, którą można dotknąć, powąchać i zagłębić się w metaforycznym tego słowa znaczeniu. Dlatego korzystamy w dalszym ciągu z bibliotek, antykwariatów i wszelkiego rodzaju księgarni, gdyż chcemy poczuć, że coś czytamy, poświęcamy temu czas i w jakiś sposób się w to angażujemy. Jest to zdecydowanie bardziej intensywne doświadczenie aniżeli ściągnięcie pliku na komputer. Zachęcajmy zatem młodzież i dzieci do czytania papierowych książek, które przy dobrym oświetleniu zarówno w mniejszym stopniu angażują wzrok, jak i rozwijają jak nic innego dziecięcą wyobraźnię.

Cleas Oldenburg

,,To, co mnie interesuje – powiada Oldenburg – to forma. Zawsze robię coś z otoczenia, w którym właśnie żyję”. W maju 1961 roku w sposób jednoznaczny wyraził to, co jest jego zdaniem sztuką -opowiedział się ,,za sztuką, która jest polityczno-erotyczno-mistyczna, która nie siedzi spokojnie na tyłku w muzeum”. Główne tematy, które interesują tego artystę, to ulice, sklepy, domy, przedstawiane przy zastosowaniu różnych charakterystycznych dla każdego tematu materiałów i technik pracy. Od roku 1965 tworzy „publiczne” pomniki. Oldenburga interesuje przede wszystkim codzienność. Świadczą o tym między innymi rozmaite „fragmenty” ciała ludzkiego – „torsy” z gipsu, odziane w koszule i krawaty powleczone barwną farbą emaliową, damskie nogi, a także przedmioty ze stołu w restauracji. „Tworzę moje dzieła z moich codziennych doświadczeń – powiada Oldenburg – które są dla mnie w najwyższym stopniu zaskakujące i niezwykłe … Życie jest zagadką, twórczość artystyczna jest zagadką”. Odmienne zupełnie rzeźby robił Robert Indiana, który jako malarz specjalizował się w kompozycjach z liter i cyfr. Występują one zresztą także w jego rzeźbach. Są to groteskowo potraktowane drewniane formy pionowe z kołami po bokach. Ich tytuły to Zig lub Księżyc. Ta ostatnia rzeźba posiada wyraźne aluzje do podróży kosmicznych.

Przedmiot w rzeźbach

image Przedmiot zaczyna występować w różnych kontekstach i służy do tego, aby widzowi uświadomić ogólne położenie zarówno estetyczne, jak i społeczne. Używa się go więc do wyrażania myśli, określania krytycznych postaw, prowokowania sytuacji, które może na pierwszy rzut oka wydają się absurdalne, po pewnym jednak czasie ujawniają ukryty głębszy sens i stają się w swej niedorzeczności coraz bardziej przekonujące. Powstają alegorie złożone z przedmiotów, ukazujące absurdalność całego współczesnego życia. Pojęcie rzeźby w pop-arcie uległo więc dalszym przemianom. Podobnie jak w nurcie Nouveau Réalisme czy neodadaizmu, pop-artyści tworzą kompozycje przestrzenne z przedmiotów, rozwijając ciągle zasadę assemblages. Świadczy o tym choćby twórczość Roberta Rauschenberga, uważanego za prekursora pop-artu. Jego dewizą było zapełnienie luki między życiem i sztuką. Początkowo wykorzystywał w swoich collages i assemblages płaskie formy i przedmioty – szyldy reklamowe, tablice rejestracyjne samochodów, znaki ostrzegawcze, potem także przedmioty pełnoplastyczne. Do swoich „obrazów kombinowanych” również wprowadzał przedmioty, części mebli. Jego zasada tworzenia dzieł plastycznych odpowiada sformułowaniu Johna Cage’a, który mówił: „usiłuję zobaczyć, jak to, co czytam lub przeżywam, zachowuje się w innym kontekście i potem znów, jak się zachowuje w codziennym życiu.

Technika ciesielska

Odmienny charakter i wyraz mają wykonane techniką ciesielską drewniane rzeźby Jerzego Beresia. Również i dla tego artysty punktem wyjścia nie była wielkomiejska cywilizacja. Inspirował go natomiast prymitywizm prehistorycznych słowiańskich narzędzi i przedmiotów, którym Bereś w przekorny sposób odbiera wartość użytkową, przekształcając je w „zwidy” lub dziwne groteskowe „pojazdy”, z wyraźnymi czasem aluzjami erotycznymi. Bereś jest także autorem licznych happeningów i akcji, w których obok ciała samego artysty istotną rolę odgrywają przedmioty-rzeźby. Niewątpliwie bardziej bliska zagadnieniom pop-artu i neodadaizmu jest twórczość żony Beresia, Marii Pinińskiej-Beresiowej. Z Nouveau Réalisme łączy się ściśle pop-art, zwany też pop-realizmem, kierunek, który zaczął się w roku 1956 w Anglii. Jednym z najwcześniejszych przykładów jest collage Richarda Hamiltona, pod nazwą Co właściwie sprawia, że dzisiejsze mieszkania są tak odmienne. Hamilton ukazał tu dwoje młodych ludzi-manekinów, o urodzie z czasopism ilustrowanych czy reklam, w banalnie idealnym, nowoczesnym wnętrzu pełnym luksusowych przedmiotów – fetyszy społecznych. Sztuka pop to przede wszystkim sztuka przedmiotu wykluczająca rzeźbę w tradycyjnym rozumieniu. Ten triumf rzeczy zaznacza się na każdym miejscu.

Daniel Spoerri

image Daniel Spoerri jest przede wszystkim znany jako autor „obrazów-pułapek”. I znów mamy przykład całkowitego odejścia od koncepcji kreatywnych na rzecz wykorzystywania różnych gotowych przedmiotów i sytuacji; artysta winien się stać pomocnikiem przypadku. „Nie przykładam żadnej wagi do indywidualnego i twórczego wykonania”198 – powiada Spoerri, który nie chce, aby jego obrazy-pułapki traktowano jako dzieła sztuki. Według niego, są one informacją, prowokacją, wskazówką dla oka. Po prostu wizualną lekcją zwracania uwagi na zwyczajne sytuacje i obrazy codziennego życia, przeważnie przez nas nie zauważane. Chodzi o nieznane punkty, w których krzyżują się ludzkie czynności czy mówiąc innymi słowami, o formalny i ekspresyjny efekt przypadku zarejestrowanego w danym momencie. Z przedstawicielami Nouveau Réalisme związany jest również od 1960 roku César. Wykonał wówczas pierwszą swoją Kompresję – „pakiet” ze sprasowanych karoserii samochodowych, kubiczną masę blachy, równocześnie jednak dającą możnośćzidentyfikowania istniejących przedtem form i kolorów. Mamy tu zatem do czynienia z pomysłem ukazania konkretnej rzeczywistości, tyle że przeobrażonej działaniem artysty i zagęszczonej w zwarty kształt sześcianu. W tych „pakietach” z odpadów artysta odróżniał tak zwane „kompresje kierowane”, w których sterował procesem zgniatania.

Sztuka Armana

Sztuka Armana pokazuje nam w szczególny sposób to, co jesteśmy w stanie zobaczyć w zwykłej codzienności naszej egzystencji, w każdym użytkowym przedmiocie. Swoją twórczością chce, podobnie jak wszyscy przedstawiciele Nouveau Réalisme, uzyskać nową równowagę między rzeczywistością a możliwościami, jakie stwarza sztuka kryjąca w sobie każdą rzeczywistość. Przedmiot bowiem, mimo że pokazany z taką dokładnością i w takim przybliżeniu, nie oddziałuje i.ik samo jak w rzeczywistości – jest potraktowany dosłownie i równocześnie zmieniony, wyobcowany, ujęty jakby groteskowo, rzec by można ośmieszony. Staje się zabawą i igraszką dla twórcy i dla odbiorcy jego dzieła. Tak czy inaczej, zarówno w Nouveau Réalismei w pop-arcie nastąpiło większe niż kiedykolwiek zbliżenie sztuki i i/oczywistości. „Ręcznie wykonywane przedmioty – zdaniem Armana – miały kiedyś indywidualność, szczególny fluid, który polegał na drobnych różnicach. Z wejściem w epokę przemysłową zaczęliśmy wytwarzać innego rodzaju przedmioty, produkty. Te produkty seryjne całkowicie zatraciły charakter „domowego zwierzęcia”, ową właściwość jedynych w swoim rodzaju albo prawie jedynych przedmiotów w małych seriach, z małymi błędami, aby uzyskać inną, dziś dla nas fundamentalną właściwość, że są rozrastaniem się nas samych.

Yves Klein

image Nie ulega wątpliwości, że w całym ruchu Nouveau Réalisme postacią najwybitniejszą był Yves Klein, przedwcześnie zmarły w roku 1962. Oddziałał on na całą generację artystów szczególnie aktywnych w latach sześćdziesiątych, między innymi na członków ugrupowania Zero. W okresie swoich monochromatycznych obrazów błękitnych tworzył także rzeźby z gąbek nasyconych błękitną farbą, które montował potem na podstawach. Obok tego rodzaju rzeźb „pełnoplastycznych”, Klein wykonywał reliefy również z błękitnych kawałków gąbki. Z uwagi jednak na interesującą nas problematykę rzeźbiarską, należy przede wszystkim omówić działalność Tinguely’ego, Armana i Spoerriego. Wszyscy trzej interesują się szczególnym rodzajem sztuki przedmiotu w połączeniu z mechanizacją. Jean Tinguely początkowo związany był ze środowiskiem artystycznym Bazylei, potem Paryża. Jego pierwsze kompozycje przestrzenne powstawać zaczęły w 1947 roku – chodziło w nich o ruch ażurowych form z drutu, które obracając się wokół własnej osi tworzyły odmaterializowaną formę optyczną, tak zwaną bryłę potencjalną. Były to więc „rzeźby odmaterializowane przez szybkość”. Następnie Tinguely zaczął tworzyć, oparte na tej samej zasadzie, różne „metamechaniczne” rzeźby czy „metamatyczne” przedmioty, stanowiące zmechanizowaną parodię sztuki gestu. Artysta z przeróżnych elementów z blachy oraz z drutu konstruuje coraz bardziej złożone, wymyślne, a równocześnie groteskowe mechanizmy, które nie tylko się poruszają, ale także wykonują pewne przewidziane z góry czynności. Tinguely wykorzystuje też działanie przypadku, który jednakże jest uprzednio zaprogramowany.

Minimal art

image Rzeźba związana z nurtem mmimal-artu jest pokrewna koncepcjom op-artu – sztuki optycznej, choć ta głównie bazuje na malarstwie i twórczości malarstwu podobnej. Op-art wchodzi zresztą w zakres wizualizmu, który jest pojęciem szerszym. Stąd też można mówić różnych dziełach o charakterze przestrzennym, gdzie głównym tworzywem jest światło; i tak na przykład Dan Flavin jest autorem sztucznej przeszkody, bariery z błękitno-czerwonego, fluoryzującego światła. Światło neonowe stworzyło w ciemnym wnętrzu wyrazistą plastycznie „barierę”, fluoryzujący „mur”. Flavin – który /resztą swoich kompozycji „neonowych” nie uważał za rzeźbę – dokonał w ten sposób niejako materializacji światła, posługując się nim tak jak inni artyści posługują się formami geometrycznymi czy stereometrycznymi. Problem światła jako tworzywa plastycznego odegrał bardzo istotną rolę w twórczości niektórych członków ugrupowania Zero, które w roku 1958 założyli Otto Piene, Heinz Mack, Günther Uecker. Początkowo związana ze środowiskiem düsseldorfskim, grupa Zero zyskała później znaczenie międzynarodowe, obejmując również takie ośrodki jak Paryż, Mediolan czy Amsterdam. Z grupą związani byli między innymi Lucio Fontapa, Yves Klein, Almir da Silva Mavignier, Jean linguely, Arman, Pol Bury, Daniel Spoerri, Piero Manzoni, Piero Dorazio, Jésus Raphael Soto, Manfred Kage. Zerowcy urządzali liczne wystawy, między innymi w Brukseli, Krefeld, Hadze, Londynie, Kassel, Nowym Jorku, Hanowerze. Była to grupa artystów, którzy poświęcili się tworzeniu „przedmiotów „form” ze światła i ruchu.

Zerowcy

Zerowcy interesowali się sztuką w aspekcie środowiska i przy zastosowaniu sił elementarnych, głównie światła, w wielkich, rozległych przestrzeniach. Piene jeden z najbardziej aktywnych przedstawicieli grupy Zero wyraźnie powiada: „osiągam rozległe przestrzenie, posługując się jako środkiem artykułowanym światłem”. Uogólniając można powiedzieć, że była to sztuka kinetyczna i technologiczna zarazem. Jeśli idzie o interesujące nas zagadnienia należy przede wszystkim wymienić numer 2 i 3 czasopisma „Zero”, gdzie uwaga wydawców skupiła się na problemie wibracji i ruchu oraz na całej najbardziej może uniwersalnie pojętej problematyce grupy – obejmującej totalnie otoczenie człowieka i ową zasadniczą trójjedność: natura-człowiek-technika,tak charakterystyczną dla naszej współczesności. Piene zaczął w roku 1958 od reliefów świetlnych, stanowiących rozwinięcie wcześniejszych obrazów rastrowych, potem specjalizował się w różnych odmianach tak zwanego baletu świetlnego, stosując specjalne projektory. Dla zachodnioniemieckiego artysty „wartość światła może być: wartością dającą jasność, wartością wytwarzającą energię, wartością stwarzającą ruch.

Rzeźba wg Bladena

image Zdaniem amerykańskiego rzeźbiarza minimalisty Ronalda Blade- na, rzeźba winna być jak najbardziej zwykłym, naturalnym zjawiskiem, formą, do której można się zwyczajnie zbliżyć, aby doznawać wzruszeń, ulegać podnietom. Zgodnie z takimi założeniami, Bladen projektuje proste monumentalne bloki, nachylone graniastosłupy, które jego zdaniem winny być wykonane z metalu. Do minimalistów zaliczyć także należy Amerykanina Roberta Morrisa. Jedna z jego prac, także bez tytułu, przedstawia na przykład potężny, pomalowany na szaro pierścień z drewna. Zdaniem twórcy, tego rodzaju rzeźba jest szczególnym „przedmiotem”, który „przy specyficznych stosunkach przestrzennych danego materiału, danej formy, wielkości, uporządkowania, rodzaju powiązania etc., ukazuje swoją własną niezależność i precyzję”190. Inny Amerykanin, Carl Andre, w swojej kompozycji Lock Series ograniczył się do ułożenia na podłodze sali wystawowej 36 płyt stalowych, o wymiarach 100×100 cm, zaś artysta z Południowej Afryki, Isaac Witkin, który zresztą też był asystentem Moore’a, tworzy syntetyczne, lapidarne elementy z lśniącej blachy, działające swoją wielkością, rygorystycznie precyzyjnym wykonawstwem; wszystko jest w nich do końca przemyślane i doprowadzone do maksymalnej koncentracji, stanowi znak, symbol nowoczesnej technicyzacji.

Schöffer

Poczynając od roku 1957 konstruował swoje dzieła plastyczne z prętów, krążków, wiatraczków stalowych, na które rzucone było światło z projektora, uprzednio przepuszczone przez układy stale zmieniających się płytek niebieskich, czerwonych ¡żółtych. Uzyskiwane w ten sposób efekty ruchu barwnych form widz oglądał na zainstalowanym ekranie z pleksiglasu. Oprócz tego każdorazowej projekcji towarzyszyły odpowiednie efekty akustyczne. Pomysły Schóffera znalazły zastosowanie w realizacjach teatralnych i baletowych, a także przy aranżowaniu wielkich wnętrz. Zagadnienie kinetyzmu ściśle łączy się ze sztuką cybernetyczną. Wśród przykładów rzeźby cybernetycznej wymienić można między innymi prace Wen Ying Tsai, składające się z metalowych form, umocowanych na pionowych wibrujących prętach, rzeźby Jamesa Seawrighta, skonstruowane z metalu, plastyku i części elektronicznych, prace Franka Maliny oraz mobile Edwarda Ihnatowicza. Natomiast Agam tworzył cybernetyczne kompozycje w charakterze environment, na przykład environment zatytułowane Niech będzie światło, zorganizowane w roku 1967 w paryskim Musée National d’Art Moderne. Wreszcie, należałoby poświęcić kilka słów różnym „robotom”, których autorami są między innymi Nam June Paik, John Billingsley czy też Bruce Lacey. Rosa Bosom™9, skonstruowana przez Laceya w 1965 roku z części elektronicznych, aluminium, baterii, silników itd., uczestniczyła wraz z żywymi aktorami w spektaklu Trzej muszkieterowie, w 1966 roku w Arts Theatre.

Pomysł i koncepcja

Liczy się pomysł i koncepcja; ona przede wszystkim decyduje o jakości artystycznej. Przykładem może być rzeźba Philipa Kinga na Wystawie Światowej w Osace w roku 1970 – przestrzenna kompozycja precyzyjnie wykonana z płyt i taśm stalowych. W Polsce trudno by było mówić o wyraźnie skrystalizowanych koncepcjach minimalistycznych. Jednakże pewne próby w tym kierunku, czynione mniej lub bardziej świadomie, można dostrzec zarówno w nurcie neokonstruktywistycznym, jak i w niektórych rzeż- bach wywodzących się z abstrakcji organicznej. Neokonstruktywizm w rzeźbie polskiej był z kolei bliski różnym formom przemysłowym oraz postawie wizualistyczno-kinetycznej. Poprzez swą purystyczną lapidarność zbliżają się już do dzieł minimal-artu wkomponowane w przestrzeń architektoniczną stalowe rzeźby Krystiana Jarnuszkiewicza. Również nowsze rzeźby Magdaleny Więcek, używającej pod koniec lat sześćdziesiątych często stali i mosiądzu, stanowią jakby wypadkową tradycji wywodzącej się od Brancusiego oraz minimal-artu. W tym miejscu należałoby wspomnieć również o pracach rzeźbiarskich Jana Berdyszaka. Tak by się przynajmniej na pierwszy rzut oka zdawało. Poznańskiego artystę interesują przede wszystkim zagadnienia przestrzenne, relacje zachodzące między przestrzenią, jaką tworzy i określa dzieło, a przestrzenią otaczającą.

Calder

image W kompozycjach swoich zrazu nawiązywał do tradycji konstruktywizmu i abstrakcji geometrycznej, potem zaczęły dominować elementy abstrakcji organicznej, a równocześnie romantyzmu, fantastyki l magii. Czasem dochodził do głosu nieco przewrotny humor, jak na przykład w tworzonych od roku 1942 mobilach z cyklu Konstelacje to przestrzenne kompozycje z kul, owalnych wahadeł, gongów i niespodziewanie uderzających w nie młotów. Mobile najczęściej są polne liryzmu, natomiast w sabilach przeważają formy agresywne; mysta często podkreśla to jeszcze przez dobór kolorów – jasnych w mobilach, czarnego w sabilach. We wszystkich tych rzeźbach widoczne są wyraźnie powiązania z twórczością surrealistów-zarówno w niezwykłym, specyficznym nastroju, jaki wywołują zawieszone w przestrzeni formy, jak i w udziwnionej figuratywności ruchomych lub nieruchomych stworów, fantastycznych, tajemniczych postaci ludzkich lub zwierzęcych. Calder bowiem, podobnie jak Arp, w swojej twórczości rzeźbiarskiej szukał relacji między surrealizmem a sztuką abstrakcyjną. Na szeroką skalę eksperymenty w zakresie rzeźby kinetycznej podjęto po drugiej wojnie światowej. Tuż po roku 1945 przejściowo zainteresował się tym problemem Lynn Chadwick, który swoją twórczość rzeźbiarską zaczął od mobilów wzorowanych na Calderze. Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych Robert Muller wprowadzał czasami w swoich rzeźbach z żelaza elementy ruchome.

Sprzedaj podręczniki

Dzieci co rok udają się do wyższej klasy. Równa się to innym potrzebom, jeżeli chodzi o pomoce naukowe. Jak najbardziej każdego roku czeka nas kupowanie nowych podręczników. Warto jednak skupić się nie tylko na tym, żeby kupić nowe książki, ale również odpowiednio zadbać o stare. Jeżeli tylko są one w dobrym stanie, to jak najbardziej warto zdecydować się na to, żeby je sprzedać. Kupców na używane podręczniki naprawdę nie brakuje. Wystarczy ogłosić w szkole, że chętnie sprzeda się używane podręczniki.
Możemy być pewni, że kupiec znajdzie się naprawdę szybko. Jeżeli jednak w szkole nie znajdziemy chętnego, to zawsze możemy oddać książki do różnych komisów czy wystawić oferty w sieci. Powinniśmy jednak pamiętać o tym, żeby zadbać o sprzedaż książek względnie szybko. Dzięki temu z pewnością znajdzie się kupiec. My tym samym za pieniądze ze sprzedaży książek będziemy mogli zapewnić nowe. Nie będzie to dla nas zatem zbyt duży wydatek i nie będziemy musieli się przejmować pieniędzmi na zakup podręczników.

Unikaj księgarni

Trzeba kupić dziecku nowe książki do szkoły? Chodźmy do księgarni! Wiele osób decyduje się na to, żeby od razu kupować książki nowe i nieużywane, kiedy tak naprawdę nie ma ku temu takiej potrzeby. Prawda jest taka, że koszt związany z zakupieniem nowych książek w księgarniach jest naprawdę ogromny i nierzadko jest w stanie zrujnować nasz budżet. Takie książki jednak ani nie są lepsze, ani nie będą inaczej używane.
Merytorycznie są takie same jak te używane, jakie są nieraz kilkukrotnie tańsze. Kiedy kupimy książki używane, to nieraz możemy zaoszczędzić kilkaset złotych, a taka kwota zdecydowanie nie jest mała. Dlatego też księgarnie warto odwiedzać tylko wtedy, kiedy faktycznie mamy taką potrzebę i jest to konieczność. We wszystkich innych sytuacjach jak najbardziej możemy zdecydować się na to, żeby szukać po prostu książek używanych. Zdecydowanie nasze dzieci na tym nie ucierpią, a przynajmniej nie będą musiały obawiać się o każdy zagięty róg w książkach i nie będą musiały aż tak ostrożnie się z nimi obchodzić.

Wybieramy książkę

Osoby, jakie czytają książki w ogromnych ilościach, często mają niemały problem ze znalezieniem czegoś nowego i czegoś interesującego. Wiadomo, że wiele pozycji nie jest im już obcych, a nie chcą pomimo tego przypadkowo wybierać kolejnych książek. Czym warto się kierować przy ich wyborze? Zdecydowanie zawsze warto orientować się w różnych nowościach. Poza tym jednak znalezienie nowej, ciekawej książki wcale nie musi być trudne. Jak najbardziej bowiem możemy zastanowić się nad autorami, jacy najbardziej przypadli nam do gustu i tym samym szukać ich innych dzieł czy też autorów pokrewnych.

Bardzo pomocne byłoby skorzystanie z forów internetowych, bo z podobnymi problemami boryka się naprawdę wiele osób i możemy być pewni, że w tym miejscu będziemy w stanie znaleźć naprawdę ogromną pomoc i wiele cennych wskazówek. Dzięki temu o wiele szybciej i trafniej powinniśmy doszukać się czegoś odpowiedniego. Fora internetowe są w stanie pomóc nam w wielu sytuacjach. Gdy szukamy nowej książki, to jak najbardziej możemy liczyć na pomoc.

Szukamy fragmentów

Wiadome jest to, że koszt związany z zapewnieniem sobie nowej książki wcale nie jest taki mały. Kiedy odwiedzamy różne księgarnie, bez problemu jesteśmy w stanie zauważyć, że chcąc zapewnić sobie nową książkę, musimy liczyć się z wydatkiem kilkudziesięciu złotych. Tymczasem naprawdę wiele jest takich osób, jakie książki czytają w kilka dni. Kiedy zatem mamy w planach na bieżąco kupować nowe książki, może wyjść nas to naprawdę drogo. Gdy w grę wchodzą takie wydatki, zdecydowanie chcielibyśmy uniknąć popełnienia najmniejszej pomyłki. Jak jest to jednak możliwe?
W końcu chcąc kupić książkę, musimy opierać swój wybór jedynie na okładce. Jak najbardziej możemy jeszcze będąc w domu rozejrzeć się za różnego rodzaju fragmentami. W wielu miejscach możemy uzyskać dostęp do kilku stron książki. Dzięki temu jesteśmy w stanie ocenić pióro danego autora i dojść do wniosku, czy aby na pewno dana pozycja jest w stanie nas zainteresować. W czasie wizyty w księgarni jak najbardziej warto także zdecydować się na przewertowanie książki, a wiele nam to da.

Książki bez wychodzenia z domu

Wiadomo, że wielu z nas niesamowicie ceni sobie swój czas. W końcu na co dzień mamy tak wiele zajęć i spraw do załatwienia, że trudno jest marnować czas. Zdecydowanie odwiedzanie bibliotek czy księgarń to coś, co jest w stanie zająć nam naprawdę sporo czasu. Jak jednak możemy tego uniknąć? Jak uzyskać książki bez wychodzenia z domu? Taką możliwość mają osoby, jakie są w posiadaniu czytników. Mogą one kupować elektroniczne wersje książek, jakie to po zakupieniu przez Internet od razu trafiają na czytnik.

Tym samym uzupełnienie swojej biblioteczki jest naprawdę bardzo łatwe i przyjemne. Nie zajmuje to więcej aniżeli kilku minut. Jest to jedna z wielu zalet czytników, dlatego też są one coraz bardziej popularne i coraz więcej osób chętnie się na nie decyduje. Możemy być pewni, że kiedy tylko zaopatrzymy się w swój własny czytnik, to zwykłe papierowe książki będą mogły przestać dla nas istnieć. Tym samym zaoszczędzimy sporo pieniędzy, bo książki elektroniczne są o wiele tańsze poza tym, że łatwiej jest je zdobyć.

Książki dla najmłodszych

Wszyscy doskonale wiemy o tym, że zamiłowanie do czytania warto pielęgnować od najmłodszych lat. Zdajemy sobie sprawę z tego, jak ważne w rozwoju dziecka jest to, żeby czytać książki, żeby działać na wyobraźnię naszego dziecka. Niesamowicie ważne jest to, że dzieci, które czytają książki, mają znacznie mniejsze problemy z ortografią, lepiej czytają. Ich wyobraźnia i pamięć są o wiele lepsze. Dlatego też pozostaje nic innego, jak tylko szukać pozycji, jakie będą dla naszych dzieci najlepsze.

Nie warto tutaj szukać trudnych książek, ale czegoś przyjemnego i przystępnego. Dzięki temu z całą pewnością dzieci nie zniechęcą się do czytania i będą robić to z ogromną chęcią. Jak najbardziej warto decydować się na to, żeby zachęcać dzieci do czytania, żeby dawać im dobry przykład. Zdecydowanie da to naprawdę duże efekty w przyszłości. Książki dla dzieci warto jednak wybierać nieco bardziej uważnie. Powinniśmy troszczyć się o to, żeby ich treść była odpowiednia i żeby nie budziła zastrzeżeń. W sieci znajdziemy wiele polecanych pozycji.

Przekonaj się do czytników

Prawda jest taka, że każdy z nas chcąc czy nie chcąc dąży do tego, żeby ułatwiać sobie życie i codzienne czynności. Dlatego właśnie kupujemy do domów różne sprzęty. Dzięki nim nie tylko zaoszczędzić możemy czas, ale także jak najbardziej jesteśmy w stanie zapewnić sobie większy komfort. Warto zdecydować się na taką zmianę również wtedy, kiedy to namiętnie czytamy książki. Zdecydowanie wiele osób jest dosyć sceptycznie nastawionych do czytników, aczkolwiek jest to kompletnie niepotrzebne.

Jak najbardziej warto się do nich przekonać, bo kiedy tylko się w nie zaopatrzymy, nie będziemy w stanie się z nimi rozstać.
Czytnik to naprawdę wspaniała sprawa, bo jest lekki i możemy w nim mieć całą naszą biblioteczkę i naprzemiennie czytać książki. Czcionkę i jej wielość jak najbardziej możemy dopasować do swoich preferencji. Zdecydowanie wygoda czytania jest o wiele lepsza szczególnie, kiedy lubimy czytać leżąc. O baterię w czytniku nie musimy się martwić, bo jest ona naprawdę bardzo wydajna i zdecydowanie będziemy z niej zadowoleni.

Czytnik to wygoda

Kiedy tylko mamy ku temu możliwość, to warto zmieniać swoje życie na lepsze, warto zapewniać sobie różne ułatwienia. Niesamowicie często jest tak, że czas pomiędzy tym, kiedy to coś pojawia się na rynku, a tym kiedy się do tego przekonujemy, jest dosyć długi. Zdecydowanie każdy z nas wie, że czytniki e-booków są obecnie naprawdę często wykorzystywane i mają wielu zwolenników. Jak najbardziej warto byłoby nieco bardziej zainteresować się nimi i pomyśleć, czy aby na pewno nie byłyby one dla nas odpowiednie.

Czytniki zapewniają nam przede wszystkim ogromną wygodę i dzięki nim jak najbardziej możemy sprawić, że czytanie będzie jeszcze przyjemniejsze. Już nie będzie nam niewygodnie, kiedy to będziemy musieli wyjąć książkę w komunikacji miejskiej czy położyć się z ciężką książką. Czytnik jest niesamowicie lekki i trudno jest znaleźć w nim jakiekolwiek wady poza tym, że nie pachnie on jak książka prosto z księgarni, co tak wielu z nas uwielbia. Poza tym drobnym szczegółem, czytnik zdecydowanie jest lepszy od książek.

Jaki kupić czytnik?

Mając możliwość do tego, żeby ułatwić sobie różne czynności, jak najbardziej warto się decydować. Miłośników książek jest naprawdę wiele i każdy zgodnie stwierdzi, że czytanie książek nie zawsze jest takie wygodne, jak mogłoby się wydawać. Dlatego też na rynku pojawiły się czytniki, jakie są niesamowicie wygodne, a tym samym na ich zakup nie musimy wydawać fortuny. Prawda jest jednak taka, że kiedy przymierzamy się do zakupienia czytnika, to często jesteśmy kompletnie zdezorientowani i nie wiemy, na co się zdecydować. W końcu oferuje go wielu producentów, czytniki są niesamowicie różnicowane cenowo. Czy jednak faktycznie warto przeznaczyć na niego sporo pieniędzy. Wiele czytników jest wzbogaconych o dodatkowe funkcje, z jakich wielu z nas nie będzie korzystało.

Dobrym pomysłem byłoby postawienie na możliwie najbardziej klasyczny czytnik, ale warto zwrócić uwagę na formaty książek, jakie możemy na nim czytać. Warto także zapoznać się z różnymi wpisami na forach internetowych i zorientować się, jakie dodatkowe funkcje są polecane. Dobrze byłoby zdecydować się na przykład na podświetlany ekran szczególnie, kiedy zdarza nam się czytać w niezbyt jasnych pomieszczeniach.

Opinie o czytnikach

Kiedy decydujemy się na zakupienie jakiegoś sprzętu, to zazwyczaj robimy wszystko, żeby do owego zakupu jak najlepiej się przygotować. Dzięki temu możemy zapewnić sobie coś, co spełnia nasze wymagania i oczekiwania, czego nie chcemy zmieniać na lepszy model. Bez wątpienia jest to ważne, bo nikt nie lubi wyrzucać pieniędzy w błoto. Miłośnicy książek często zastanawiają się nad zakupieniem czytnika. Pomimo tego, że nie są to bardzo drogie urządzenia, to zdecydowanie nie chcemy się pomylić. Jak jednak dowiedzieć się, jaki czytnik jest godny naszej uwagi i jaki sprawdza się świetnie w swojej roli? Dobrze byłoby poznać różne opinie na temat czytników.

Dzięki temu jak najbardziej możemy dowiedzieć się, jak sprawdzają się one u osób, jakie faktycznie ich używają. Dowiemy się, czy są one polecane, czy jednak dane osoby mając kupić drugi raz czytnik, zdecydowałyby się na coś innego. Zdecydowanie lepiej jest zamiast kupować coś kompletnie na oślep, sugerować się doświadczeniami innych. Dzięki temu jak najbardziej będziemy w stanie dokonać dobrego wyboru i zarazem nie przepłacimy za nasz czytnik.

Czytnik ma same zalety

Czytanie to coś, bez czego wielu z nas nie jest w stanie wyobrazić sobie swojego dnia. Czytamy w domu, w autobusie, w kolejce. Doskonale wiemy jednak o tym, że czytanie poza domem jest w stanie dać nam w kość. Nie zawsze siedzenie z książką jest komfortowe, nie zawsze książka jest lekka. Wzięcie kilku książek na wakacje często zajmuje połowę walizki. Dlatego też jak najbardziej warto byłoby zamienić papierowe książki na elektroniczne i tym samym sprawić sobie czytnik. Dzięki temu czytanie da nam pełną przyjemność niezależnie od tego, gdzie będziemy to robić i zawsze będzie nam wygodnie.

Na wakacje będziemy mogli wziąć nawet kilkadziesiąt książek bez obaw, bo wszystkie zmieszczą się w naszym małym i lekkim czytniku. Zdecydowanie warto byłoby zdecydować się na to, żeby sprawić sobie taki sprzęt. Możemy być pewni, że po jakimś czasie dojdziemy do wniosku, że były to najlepiej wydane przez nas pieniądze. Jedyne, czego będziemy żałować, to fakt, że tak późno zdecydowaliśmy się na ten zakup.

Książki elektroniczne górą

Co obecnie jest najważniejsze i o co na każdym kroku się staramy? Rzecz jasna wygoda. Wiele naszych zakupów dokonujemy dlatego, bo chcemy zapewnić sobie większą wygodę. Prawda jest taka, że ułatwić sobie życie możemy dosłownie zawsze i niezależnie od tego, o jakiej czynności mowa. Na przykład czytanie książek często problematyczne jest z tego powodu, że ich zakup jest problematyczny, a także są one ciężkie i nierzadko sporych rozmiarów. Dlatego też warto byłoby zamienić je na książki elektroniczne. Kupić je możemy przez Internet w kilka minut, a zatem bez wychodzenia z domu.

Zakupiony plik możemy odczytywać na czytnikach, tabletach, komputerach czy telefonach komórkowych. Jest to o wiele większa wygoda, a także olbrzymia oszczędność, bowiem takie książki są znacznie tańsze. Tym samym za określoną sumę pieniędzy jak najbardziej możemy zapewnić sobie o wiele więcej interesujących pozycji. Wiele książek elektronicznych znaleźć możemy także za darmo, bo wiele z nich udostępniają nam księgarnie i różne aplikacje.

Książki na wakacje

Kiedy wielkimi krokami zbliżają się wakacje, my staramy się jak najlepiej zaplanować ten czas, zaplanować sobie odpoczynek. Wakacje to jednak nie tylko czas wyjazdów, ale także możliwość robienia tego, na co nie mamy czasu na co dzień. Zdecydowanie wielu z nas narzeka na to, że nie jest w stanie czytać tyle książek, ile by chciało. Wakacje to najlepszy czas na nadrobienie książkowych zaległości. Jak najbardziej warto byłoby jednak nie zadręczać się trudną i ciężką lekturą na wakacjach.

Warto pomyśleć o czymś lekkim i przyjemnym, co mogłoby pomóc nam w zrelaksowaniu się. Jeżeli zajrzymy na różne fora internetowe, to z całą pewnością natkniemy się na wiele wątków, gdzie polecane są różne książki. Jak najbardziej będziemy w stanie znaleźć tam różne polecane pozycje właśnie na wakacje. Kiedy tylko natkniemy się na lekkie i przyjemne książki, to zdecydowanie będziemy pochłaniać je w szybkim czasie i wcale nie będą nas one męczyły. Zdecydowanie całe nasze zapasy książek zostaną odpowiednio spożytkowane.

Książki obcojęzyczne

Nauka języków obcych to coś, co w obecnych czasach jest niesamowicie ważne. Dzięki temu jesteśmy w stanie zdobyć dobrą pracę, jak najbardziej możemy dbać o własny rozwój. Języki obce przydają się w każdej dziedzinie naszego życia nawet wtedy, kiedy oglądamy filmy czy mamy do czynienia z instrukcją obsługi w obcym języku. Jak jednak najlepiej i najskuteczniej uczyć się języków obcych? Warto byłoby na przykład sięgać po obcojęzyczne książki.

Wiadomo, że najpierw powinny być one możliwie najprostsze i najbardziej zrozumiałe, aczkolwiek z czasem będziemy mogli uczyć się nowych słów i zwrotów. Zdecydowanie taka forma nauki jest naprawdę bardzo przyjemna i niezwykle skuteczna. Dzięki czytaniu takich książek zdecydowanie zauważymy ogromną różnicę. Sprzyja temu ich dostępność, bo w końcu nawet, jeśli nie znajdziemy ich w bibliotekach, to jak najbardziej dostępne będą w sieci. Możemy być pewni, że już po krótkim czasie na tyle się wprawimy, że czytanie książek w obcym języku wcale nie będzie dla nas problemem.

Czytanie a rozwój osobisty

Są ludzie, którzy uważają, że czytanie książek ma minimalny wpływ na nasz rozwój osobisty. Argumentują oni, że czytanie książek to mało zajmujące zajęcie nie przynoszące żadnych praktycznych korzyści. Takie argumenty mogą być jednak tylko sprytnym wykrętem a prawdziwą przyczyną niechęci do książek jest lenistwo i brak odpowiednio wykształconych nawyków. Ważne jest kształtowanie odpowiednich nawyków czytelniczych już u najmłodszych dzieci.

Udowodniono, że intelektualny i emocjonalny rozwój dzieci, którym rodzice zaczynają czytać książki już od najmłodszych lat jest znacznie szybszy niż wśród tych, którym się nie czyta. Dzieci, które nie nabyły nawyku czytania mają w późniejszym życiu często problem ze zrozumieniem najprostszych tekstów użytkowych. Dzieci, które czytają, szybciej się uczą, łatwiej zdobywają wykształcenie a co za tym idzie częściej odnoszą sukces i są bardziej zadowolone z życia. Czytanie to nie tylko bezproduktywna rozrywka, rozwija ono w nas szereg kompetencji, które wykorzystujemy bardzo praktycznie.

Czemu warto czytać obcojęzyczne książki?

Każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak ważne jest obecnie to, żeby doszkalać się w posługiwaniu językami obcymi. Są one potrzebne dosłownie na każdym kroku. Coraz trudniej jest znaleźć osobę, jaka nie potrafi żadnego języka obcego. Wiadomo jednak, że ważne jest nie tylko zaznajomienie się z gramatyką, ale potrafienie ułożyć poprawnych zdań. Przydatne jest także zorientowanie w zwrotach, jakich nie nauczy nas nauczyciel w szkole. Jak jednak możemy się tego wszystkiego nauczyć?

Okazuje się, że czytanie obcojęzycznych książek jak najbardziej jest w stanie to zapewnić. Dlatego też nie warto ich unikać, tylko postarać się stawić im czoła. Dzięki temu z całą pewnością będziemy w stanie w szybkim czasie nauczyć się naprawdę wiele. Taka wiedza niesamowicie się nam przyda, a dodatkowo dzięki znajomości języka będziemy mieli znacznie większy wybór lektur. Zdecydowanie będziemy bardzo zadowoleni z takiego stanu rzeczy i będziemy polecali tę metodę znajomym, by i oni byli w stanie czegoś się nauczyć.

Czytanie jako terapia

Gdy ogarnia nas zmęczenie natłokiem informacji i chaosem współczesnego świata szukamy najlepszego sposobu na chwilę ucieczki w inną rzeczywistość. Książki pozwalają nam oderwać się od niezrozumiałej i chaotycznej współczesności, porządkują nasze myśli i uczucia, pozwalają choć na chwilę oderwać się od codziennych problemów. Dzięki nim podróżujemy w czasie i przestrzeni, odkrywamy nowe miejsca i epoki, dostajemy szansę by przez chwilę być kimś innym. Dzięki książkom odnajdujemy nie odkryte w nas do tej pory pokłady uczuć i emocji, książki stymulują nas intelektualnie, otwierają na nowe doznania.

Być może nie zastąpią kontaktu z drugim człowiekiem, mogą jednak stanowić doskonałe jego dopełnienie. Książki to doskonali przyjaciele człowieka. Dzięki nim poznajemy myśli i uczucia najwspanialszych ludzi minionych epok, rozwijamy swój wewnętrzny świat i stajemy się pełniejszymi ludźmi. Warto czytać bo czytanie to nieskończone pole dla wyobraźni, niewyczerpane źródło radości i mądrości życiowej.

Poradniki dla młodych rodziców

W oczekiwaniu na przyjście dziecka u wielu przyszłych rodziców pojawiają się obawy związane z opieką nad potomkiem. Lekarze i psychologowie uspokajają twierdząc, że wielu z nich nie zdaje sobie sprawy ile już tak naprawdę wiedzą i przekonuje, że w opiece nad dzieckiem nieocenioną wartość ma własna intuicja i zdrowy rozsądek. Jednak często u młodych rodziców pojawiają się różnego typu rozterki, wątpliwości i pytania, na które poszukują wartościowej i kompetentnej odpowiedzi.

W takiej sytuacji najlepiej jest się zwrócić o pomoc do specjalisty jednak często w danej chwili nie ma takiej możliwości. Można również korzystać z rad życzliwych i bardziej doświadczonych w tym zakresie członków rodziny czy przyjaciół. Oczywistym źródłem informacji jest Internet jednak informacje tam zdobyte należy odpowiednio selekcjonować, w przeciwnym wypadku mogą one prędzej zaszkodzić niż pomóc. Pomocna może okazać się również literatura – rynek oferuje nam szeroki wybór poradników zawierających wskazówki przydatne w opiece nad dzieckiem.

Jak wybrać książkę dla siebie?

W natłoku codziennych spraw często niewiele czasu pozostaje nam na relaks z książką. Czytanie to przyjemność, wymaga jednak pewnego wysiłku intelektualnego, skupienia i koncentracji. Poszukując odprężenia wybieramy często lżejsze formy rozrywki – odpoczynek przed telewizorem lub Internet. Gdy jednak zdecydujemy się sięgnąć po książkę często pojawia się problem wyboru – w zalewie książek, który obserwujemy obecnie trudno jest się czasem odnaleźć i trafić na coś odpowiedniego dla siebie.

Czasu na czytanie mamy niewiele i chcemy wykorzystać go jak najlepiej, szukamy więc jakiegoś drogowskazu, czegoś, co pomogłoby nam w wyborze odpowiedniej dla nas lektury. Pomocne mogą okazać się wtedy telewizyjne programy poświęcone literaturze i czytelnictwu. Omawiane są tam książki należące do różnych gatunków literackich, prezentowane nowości, listy bestsellerów czy wywiady z autorami. Być może nie uzyskamy dzięki nim ostatecznej odpowiedzi na pytanie co czytać, poznamy jednak choć trochę lepiej literacki rynek.

Czy ważna jest jakość czytanych książek?

O zaletach płynących z czytania napisano już wiele. Obcowanie z literaturą to często wyjątkowe, wzbogacające przeżycie, dające możliwość lepszego zrozumienia siebie i innych, pozwalające nazwać różne uczucia i emocje, kształtujące i porządkujące nasz świat wewnętrzny i świat wokół nas. Czytanie rozwija wyobraźnię, kreatywność, język, wzbogaca słownictwo, zdolność wyrażania własnych myśli, poszerza horyzonty i wiedzę. W dobie multimediów mówi się o zaniku czytelnictwa i szuka różnych sposobów na zachęcenie społeczeństwa do czytania.

Książka traktowana jest jednak często jako produkt, który musi się sprzedać. Promowane są książki ładne, kolorowe i lekkie w odbiorze, bo takie lepiej się sprzedają. Dzieła klasyków nie cieszą się taką popularnością jak źle przyjmowane przez krytykę romanse, kryminały czy wspomnienia celebrytów. Zdaniem niektórych literatura popularna może być jednak sposobem na zachęcenie do czytania i stanowić tylko pewien etap na drodze do poznania literatury wyższej i trudniejszej.

Programy telewizyjne o książkach

Osoby lubiące czytać chciałyby wiedzieć o książkach jak najwięcej i stale poszukują nowych źródeł wiedzy o literaturze. Telewizja oferuje nam pewien wybór programów poświęconych książkom, często jednak nie do końca spełniają one nasze oczekiwania. Niektórzy zarzucają im statyczność i nudę, brak atrakcyjności przekazu, przeintelektualizowany, hermetyczny język skierowany bardziej do elitarnej grupy wyrobionych literacko czytelników niż do szerszego grona lubiących czytać odbiorców. Istnieje obawa, że taki sposób dyskusji o literaturze może tylko zniechęcić mniej wyrafinowanego czytelnika.

Mimo wszystko, gdy zalew książek na rynku literackim przytłacza nas i utrudnia nam wybór odpowiedniej lektury warto wtedy skorzystać z pomocy specjalistów zajmujących się literaturą zawodowo. Dzięki nim mamy okazję usłyszeć o najciekawszych nowościach ukazujących się na rynku, posłuchać niezwykle interesujących wywiadów z pisarzami czy innymi ciekawymi postaciami świata artystycznego, opowiadającymi o swoich ulubionych książkach.

Dlaczego ludzie nie czytają?

Panuje przekonanie, że współcześnie czytanie książek staje się coraz mniej popularne. Kontakt z wyższą kulturą zastępuje nam telewizja, gry komputerowe, Internet. Często winą obarcza się wysokie ceny nowości książkowych i niską jakość promowanych pozycji. Niektórzy twierdzą też, że na niski poziom czytelnictwa mają wpływ niektórzy współcześni krytycy promujący dzieła miałkie i bezwartościowe zrażając w ten sposób potencjalnych czytelników. Akcje promujące czytelnictwo nie przynoszą zamierzonego skutku.

Ceny książek to żaden argument gdyż przy odrobinie dobrej woli można zaopatrzyć się w wartościowe książki na prawdę niewielkim kosztem np. korzystając z przeróżnych wyprzedaży, kiermaszy itp. W bibliotekach świetne książki są do wypożyczenia zupełnie za darmo. Korzyści płynące z czytania są nie do przecenienia i zawsze warto podejmować wszelkie kroki, które mogą w jakiś sposób zachęcić ludzi do czytania. Pozostaną jednak zawsze tacy, którzy zawsze kwestionować będą wartość literatury i jej wpływu na rozwój osobisty.

Czytelnictwo w dobie multimediów

Często słyszy się, że w dobie Internetu czytanie książek schodzi na dalszy plan. Jednak jest też wielu takich, którzy podważają prawdziwość tej tezy. Według nich przyczyną braku zainteresowania książkami jest lenistwo i brak odpowiednich nawyków. Krytykują też pogląd, jakoby komputery i Internet zastępowały nam książki i gazety. Ich zdaniem internauci to bardzo aktywni odbiorcy literatury i prasy a dzięki Internetowi czytelnictwo wcale nie traci na popularności lecz się rozwija. Internet nie hamuje lecz sprzyja rozwojowi czytelnictwa. Stanowi on niewyczerpane źródło informacji dla wielbicieli książek, którzy poszukują informacji na temat interesujących ich gatunków literackich czy autorów jak również źródło inspiracji dla tych, którzy czytają jeszcze niewiele i poszukują bodźca, który zachęciłby ich do czytania. Czytając przeróżne artykuły, recenzje, wywiady, blogi czy fora internetowe na których czytelnicy wymieniają się refleksjami na temat przeczytanej literatury zdobywamy informacje, które zachęcają nas do sięgnięcia po książkę.

Dlaczego warto czytać klasyków

Często klasyka literatury przywodzi na myśl niezbyt lubiane przez nas szkolne lektury. Czytanie klasyków często kojarzy się z przymusem czytania nudnych lektur, które zamiast zachęcać do obcowania z literaturą działają wręcz odstręczająco. Niektórzy twierdzą jednak, że właśnie szkolne lektury to najwartościowsze książki jakie zdarzyło im się w życiu przeczytać. Są tacy, którzy sięgnęli po nie już po zakończeniu szkoły i dopiero wtedy docenili ich wartość. Być może przyczyną był bunt przeciwko przymusowi czytania, być może to, że zabrakło pewnej dojrzałości dla dobrego odbioru danej książki.

Czytanie klasyków to obok przeżyć duchowych i estetycznych także poznawanie historii literatury. Czytając klasyków obserwujemy jak ona się kształtowała i rozwijała. Odnajdujemy źródła pewnych wzorców postaw i zachowań, dostrzegamy ciągłość historii i swoje miejsce w niej. Dzieła klasyków mają dla naszego rozwoju ogromne znaczenie. Kształtują w nas pewien system wartości, który czyni nas pełniejszymi, bogatszymi duchowo ludźmi.

Dlaczego chętnie czytamy kryminały?

Jednym z najpopularniejszych gatunków literackich są z pewności kryminały. Często absorbują naszą wyobraźnię do tego stopnia, że nie potrafimy się od nich oderwać dopóki nie doczytamy ostatniego zdania. Czytanie kryminałów pochłania nas tak bardzo, że często nie zauważamy upływu czasu i tego co się wokół dzieje. Podstawą kryminału jest dążenie do rozwiązania zagadki na tyle skomplikowanej, by czytelnik nie od razu domyślił się kto jest sprawcą występku. Im bardziej zagmatwana intryga tym lepiej dla czytelnika.

Szybkie tempo, ciągle utrzymywany odpowiedni poziom napięcia i nagłe zwroty akcji nie pozwalają oderwać się od książki ani na chwilę. Czytanie staje się rodzajem zabawy intelektualnej, podczas której sami próbujemy odkryć sprawcę zbrodni. Bohaterami powieści kryminalnych są często detektywi, których lubimy i kibicujemy im podczas ich zmagań z przestępcami. Dodatkowo kryminały nie wymagają od nas jakiegoś szczególnego skupienia i można je czytać nie tylko w warunkach domowego zacisza.

Grupy kabaretowe w Polsce

Obecnie grupy kabaretowe w Polsce wykonują skecze głównie związane z kilkoma tematami, będącymi bezdenną studnią, z której można czerpać nieskończenie wiele pomysłów. Poruszają tematy polityczne, wyśmiewają rozgrywki pomiędzy politykami, ich wygląd i zachowanie. Nie pozostawiają suchej nitki na polskiej piłce nożnej, których organizacje są skorumpowane. Wyśmiewają cechy Polaków, których nietrudno zauważyć w dzisiejszych czasach.

Popularnymi kabaretami są Łowcy Kropka B, Kabaret Moralnego Niepokoju, Ani Mru Mru, Paranienormalni. Pojedynczymi znanymi jednostkami prześmiewczymi są: Cezary Pazura czy Grzegorz Halama – opiekun kur, którym organizuje dość ciekawe rozrywki. Jednak w tym obszarze kultury nie ma monopolu, wciąż powstają interesujące grupy, odkrywane na licznych festiwalach. Coraz więcej ludzi chce się śmiać, ale także doprowadzać ludzi do śmiechu. Tworzą oni swego rodzaju sztukę, w której muszą wykorzystywać liczne talenty jak np. gra aktorska czy śpiew a nawet taniec.

Sztuka Leonardo da Vinci

Leonarda można uznać za twórcę wielu nauk technicznych – aeromechaniki, teorii mechanizmów, nauki o częstościach maszyn. Zajmował się teorią widzenia, geometrią i kosmologią. Jako wielki umysł potrafił wykorzystywać swoje talenty, nie ograniczając się tylko do jednej dziedziny. By osiągnąć perfekcję w przedstawianiu ludzkiego ciała, artysta studiował anatomię człowieka, tworząc liczne szkice poszczególnych części ciała.

Kiedy Leonardo rozpoczął życie nieustabilizowane – życie wędrownika, stworzył najsłynniejszy portret, który do tej pory zachwyca swoją genialnością, doskonałym uchwyceniem tajemniczości kobiety. Da Vinci idealnie przedstawił delikatny materiał, wszelkie cienie padające na kobietę. Górzysty pejzaż w tle wzmacnia uczucie niepokoju i niedopowiedzenia.
Bez wątpienia Leonardo da Vinci to wybitny artysta, który przed przełożeniem swojej wizji na płótno dokładnie studiował fizjonomię człowieka, mimikę jego twarzy. Często szukał inspiracji wśród ludzi na ulicach. Nie ograniczał się tylko do portretowania, ale także tworzył freski czy wizerunki postaci religijnych. Jego twórczość i życie było bogate i tajemnicze, które do dzisiaj inspiruje współczesnych ludzi i badaczy.

Zatrudnienie grafików komputerowych

Graficy komputerowi znajdują zatrudnienie nie tylko tam. Tworzą okładki książek, które mają zachęcić czytelnika do jej zakupu, tworzą kampanie reklamowe, czy zdobią swoimi ilustracjami książeczki dla dzieci. Może też wyrażać swoją opinię, przekazywać wartości, czy protest przeciwko ważnym nieporuszanym sprawom. Graficy robią to poprzez tworzenie plakatów, często przekonywujących do ważnych akcji poprzez drastyczne środki. Są to ludzie, którzy ciągle muszą mieć pomysły, ale również muszą ciągle być na topie i tworzyć naprawdę oryginalne prace, by móc wybić się na rynku.

Graficy tworzą również strony internetowe za pomocą połączenia kilku technologii. Muszą cały czas się rozwijać, by móc pokonać konkurencję. Tworzą karty do grania, a dokładnie ilustracje, które są małymi dziełami sztuki. Tworzą loga i akcje promocyjn. Jest wiele dziedzin, w których grafik komputerowy może się rozwijać. Jedni zaczynają od projektów na koszulkach, inni znowu malują plakaty. Lecz żadnemu z nich nie brakuje pomysłów i kreatywności. Nie poddają się, często siedzą długie godziny, by osiągnąć zamierzony cel. Lecz tak naprawdę często się o nich zapomina, sztuce, którą tworzą.

Artyści muzyki pop

Michael Jackson, okrzyknięty królem popu, niedawno pochowany, potrafił stworzyć piosenkę, która od razu stała się hitem. Młodzi ludzie uwielbiają się bawić przy jego muzyce, nawet teraz po jego śmierci, kiedy cały czas jego płyty przynoszą dochód. Potrafił też swoim niesamowitym tańcem inspirować młodych ludzi, którzy uczyli się jego charakterystycznych ruchów.

Muzykę popową kształtują także młode piosenkarki jak Christina Aquilera, jest piosenkarką równie prowokującą jak Madonna. Jednak ją przez wiele lat krytykowano za styl, zbyt cukierkowaty i bez gustu. Jest także Britney Spears, która stała się idolką nastolatek, dzięki chwytliwym tekstom i melodyjnym piosenko. W Polsce królową kiczu jest Doda, która zwraca na siebie uwagę skąpymi strojami i erotycznymi teledyskami na początku swojej kariery. Pop jak wiele innych tworów kultury masowej ma przypaść do gustu szerszemu gronu słuchaczy. Nie ma być ambitny, lecz chwytliwy, ma poruszać tematy aktualne, które są ważne dla współczesnego człowieka.

Malarstwo

Jednym z najważniejszych artystów abstrakcjonizmu, był Jackson Pollock, który namawiał odbiorców swojej sztuki do patrzenia na obrazy w inny sposób niż robili do tej pory. Powinni używać oczu wyobraźni, by móc dostrzec piękno malarstwa abstrakcyjnego, jakkolwiek przedstawianego. Malarze nie narzucali wizji swojego obrazu, nie narzucali interpretacji, które mogłyby nakierować odbiorcę na właściwy trop. Raczej pozostawali przy tym, by oni tworzyli własne wizje ich wyobrażeń.

Równolegle rozwijała się abstrakcja geometryczna. Obraz w żaden sposób nie był w stanie naprowadzić na nastrój, w jakim malował go artysta. Na płótno nakładali idealne, gładkie powierzchnie barwne. Obraz nie powinien przedstawiać żadnego obiektu, lecz oddziaływać jako czyste malarstwo. Dzisiaj, współczesny człowiek może zastanawiać się, jaki jest sens przedstawiania tak rzeczywistości. Jednak świat po II wojnie już nie był taki sam, był pusty, został wyprany z wszelkich wartości, a człowiek zwątpił w większość zasad moralnych. Dlatego też artyści nie mogli wyzbyć się takiego samego uczucia, ich obrazy przedstawiały to, to pozostało – własna wyobraźnie i kreatywność. Przekazywanie czystego malarstwa bez żadnych wskazówek na to, by zmienić świat.

Gwiazdy kina niemego

Pola Negri, polska aktorka o międzynarodowej sławie, zrobiła karierę w Stanach Zjednoczonych w kinie niemym. Była ucieleśnieniem kobiecości, jej role opierały się na graniu kobiety wampa. Jej głównymi atutami, które przyczyniły się do rozwoju jej kariery to egzotyczna uroda i demoniczny sposób gry aktorskiej. Film, który dał jej przepustkę do Hollywood to „Madame Dubarry”, gdzie grała prostą szwaczkę, która została kochanką Ludwika XV.

Kino nieme, mimo że pozostaje już tylko wspomnieniach, zapisało się na kartach historii kina. W tym okresie, nie znano pojęcie efekty specjalne, liczyła się tylko gra aktorska i ich mimika. Aktorzy musieli nauczyć się pokazywać treść za pomocą swojego ciała, gdy tekst wyświetlany na ekranach był tylko dodatkiem. Era kina niemego pozwalała na rozwijanie kariery osobom nie znającym angielskiego jak np. Poli Negri, ważna była gra, nie dialog.

Sztuka teatralna

Sztuka teatralna na przestrzeni wieków ewoluowała. Powstawały takie wybitne dzieła sceniczne jak: „Makbet” czy „Hamlet”. Na scenie mogło pojawiać się coraz więcej osób, powoli rezygnowano z chóru. Pozwolono także w końcu występować kobiecie, które okazały się bardzo dobrymi aktorkami. We współczesnym teatrze jest już wszystko dozwolone i dopuszczalne. Powstają dramaty, komedie czy musicale Reżyserzy wystawiają sztuki dla najmłodszych. Co odważniejsi, pokazują na scenie nagość i erotyzm.

Czasem sztuka opiera się wyłącznie na grze ciała, czasem na iluzji światła. Niewątpliwe jest, ze reżyserzy mają swobodę w dowolnym interpretowaniu powstałych dzieł, czy tworzenia eksperymentów, które mogą przynieść im sławę. Teatr to niesamowite miejsce, gdzie odkrywamy świat naszą wyobraźnią i wyobraźnią aktorów. I nie ważne, czy będzie to monolog jednego aktora czy sztuka pełna akcji, zawsze zobaczymy coś, co daje nam do myślenia. Teatr dostarcza rozrywki na najwyższym poziomie, niczym nieograniczonej, gdzie nawet zwykły, najmniejszy rekwizyt ma znaczenie symboliczne. Każdy gest aktora jest dokładnie przemyślany, nie ma tu chaosu i przypadku.

Sztuka fotografii

Fotografię obecnie dzielimy na tradycyjną i cyfrową. Fotografia tradycyjna to aparaty zapisujące obrazy na kliszach, którym wybiera się odpowiednią czułość na światło. Mamy do wyboru następujące wartości ISO: 100, 200, 400. Jeżeli wybierzemy aparaty automatyczne, nie mamy możliwości doboru parametrów, za nas wybiera mechanizm zainstalowany w urządzeniu. Nie musimy martwić się o światło, przysłonę czy migawkę. Sam też uruchamia, jeśli zajdzie taka potrzeba, lampę błyskową. Możemy także kupić sobie bardziej profesjonalny aparat, gdzie już sami wybieramy ustawienia. Fotografia cyfrowa również dzieli się na amatorską i profesjonalną, gdzie w tej drugiej należy mieć dużą wprawę, by nie zmarnować ujęcia.

O popularności fotografii świadczą liczne wernisaże, wystawy uznanych artystów, liczne konkursy, w których uczestniczą zarówno profesjonaliści jak i amatorzy. Dzięki dostępności, jest to rodzaj sztuki, którą może wykonywać każdy i cieszyć, że przyczynia się do rozwoju współczesnej kultury. A jeśli brakuje mu wykształcenia wystarczy wybrać się na kurs bądź do szkoły artystycznej, by poznać wszystkie możliwość fotografii.

Sztuka Michała Anioła

Michał Anioł, mimo że miał wielu pomocników, wolał pracować sam. Wszystkie rzeźby samodzielnie tworzył, wyłącznie w marmurze. Fascynowało go dłuto i powierzchnia, więc często przerywał pracę, by zacząć nowe dzieło. Wyjątkiem, gdzie skorzystał z pomocy było malowanie fresków w Kaplicy Sykstyńskiej.

Wielu prac, których podjął się Michał Anioł nie dokończył, jako że był bardzo popularnym artystą, cieszącym się dobrą sławą. Rywalizował z Leonardem da Vinci o prym w sztukach, które uprawiali. Dzięki ich owocnej pracy możemy podziwiać dobytek obu artystów do dnia dzisiejszego. Jako że renesans był epoką, gdzie artystów fascynowało ludzkie ciało, Michał Anioł nie był wyjątkiem. Jednak już za życia zdobył niesłabnącą popularność, dzięki czemu nie musiał martwić „o jutro”, a skupić się wyłącznie na pracy artystycznej.

Dali i sztuka surrealizmu

Stylistykę malarską ukształtował na podstawie prac innych malarzy surrealistycznych. Wyśmienicie opanował sposób modelowania, światłocień i efekty iluzjonistyczne, które zaczerpnął z minionych epok, w szczególności baroku. Nie bał się wyrażać głośno swoich poglądów, dlatego też często występował publicznie. Kontrowersje wzbudzają między innymi jego obrazy religijne, które powstały z uniesień wiary artysty. I choć nie kreował wizerunku dla publiczności masowej, obecnie wielbiony jest wielu ludzi, dzięki czemu jego wystawy są bardzo popularne i odnoszą komercyjny sukces. Najbardziej znanymi obrazami Dalego są: „Uporczywość pamięci”, „Płonąca Żyrafa”, „Sen”, „Metamorfoza Narcyza”.

Surrealizm do tej pory wzbudza emocje, ponieważ jest kontrowersyjni, artyści buntowali się przeciwko porządkowi, nie bali się przedstawiać świata w sposób wypaczony, nie malowali go pięknym, lecz takim, jaki jest naprawdę. Oczywiście surrealizm to nie tylko malarstwo, ale także rzeźba czy poezja, dzięki czemu artyści z rożnych kręgów mogli dać się ponieść niczym nieograniczonej wyobraźni.

O kulturze ludowej

Historycy dbają, by nie popadły w zapomnienie, umieszczają w nich przedmioty codziennego użytku, stawiają meble, które kiedyś umeblowanie wnętrza. W łowickich chatach w świątecznych izbach układano poduszki na kształt piramid sięgających sufitu. Skrzynie, które były jednym z najważniejszych mebli wykonywano z sosnowego drewna. Malowano je farbą olejną na kolor brązowy bądź ciemnoczerwony. Na ścianach tworzono wielobarwne kompozycje kwiatowe. Łowiczanie wycinali z kolorowego papieru wycinanki, które stanowiły ozdobę chałupy.

Powstały trzy rodzaje: kodry, gwiozdy i tasiemki. Oprócz tego ozdobę wnętrz stanowiły pająki, które wieszano pod stropem. Jeden z rodzajów był zbudowany z glinianej kuli z dużą ilością słomianych patyków. Obecnie elementy kultury ludowej wykorzystywane są w dekorowaniu mieszkań jak np. obrus ręcznie robiony i haftowany, firanki. Łączone są elementy nowoczesne z umeblowaniem ludowym. Projektanci i styliści także w tworzeniu ubrań wykorzystują inspiracje z kultury ludowej. Często można spotkać na ulicy kobiety ubrane w chusty z elementami folklorystycznymi.

Rzeźbiarstwo

Początki rzeźbiarstwa mają już w starożytności. Artyści już wtedy próbowali nadawać realne kształty rzeźbionym postaciom. Zachowywali proporcje, dłutem żłobili klasyczne rysy. W renesansie rzeźby tworzył m.in. Michał Anioł, który wzorował się na dokonaniach starożytnych Greków. W tym okresie powstał także nowy styl rzeźby – rzeźba nagrobkowa, której twórcą był Donatello. Natomiast najczęstszymi tematami wykorzystywanym przez artystów była Pieta oraz Dawid. W Rzeźby barokowe są pełne dynamizu i ruchu.

Artyści nie ograniczali się do ukazania tylko jednej postaci, potrafili tworzyć rzeźby wielopostaciowe i monumentalne, które zadziwiały lekkością. A współcześnie artyści poddają się wyobraźni, nie jest dla nich ważne dokładne odwzorowania postaci czy rzeczy. Często tworzą instalacje, które zadziwiają oglądających pomysłowością i wykorzystaniem materiału. Rzeźby są wspaniałym świadectwem rozwoju kultury i sztuki, mimo ograniczeń materiału. A mimo to artyści potrafili uchwycić w nich piękno człowieka i jego duszę, potrafili ukazać dynamikę przedstawianej sceny.

Reżyserzy

Mistrzami gatunku byli tacy wielcy reżyserzy jak: Ernst Lubistch czy Frank Capra. Gdy w latach 90, nastąpił kryzys kina, komedia romantyczna przeżywała renesans popularności. Jednak fabuły nowo powstałych filmów nawiązywały do klasyki gatunki i w ten sposób zaczął utrwalać się pewien schemat ich tworzenia.

Kiedy mamy zły nastrój, nic nam nie idzie, być może jest to najlepsza recepta na oderwanie się od rzeczywistości. Nie wymagająca rozrywka, powodująca wzruszenia, pokazująca perypetie głównych bohaterów może wywołać uśmiech na twarzy, a także dać trochę nadziei, że nie mamy najgorzej. Nikt nie zaprzecza, że komedia romantyczna ma tylko zaspokajać potrzeby widzów i być tylko dobrą rozrywką. Nikt nie zaprzecz, że są to pozycje mało ambitne, ale ludzie i tak je wybierają.

Festiwal muzyczny i koncerty

ócz koncertów pojedynczych szans, dużym wydarzeniem muzycznym są wszelkiego rodzaju festiwale muzyki. Najbardziej znanym polskim świętem muzyki jest Open’er odbywający się w Gdyni przy rytmach muzyki zagranicznych jak i rodzimych gwiazd. Popularny jest także Woodstock, lecz tutaj grana jest muzyka przeznaczona dla węższego grona słuchaczy. Bowiem tutaj triumfy święci muzyka alternatywna, rock i reggae.

Reasumując, koncert muzyczny to wielkie wydarzenie muzyczne i kulturalne, gromadzące ludzi różnego pokroju. Nie ważne kim jesteś na co dzień, ważne, że potrafisz przyjść i się bawić. I choć zdarzają się chwile, kiedy fani zachowują się agresywnie, warto przyjść na takie widowisko, ponieważ mamy nie tylko szansę zobaczenia naszego ukochanego zespołu, ale także ujrzenia spektakularnego widowiska.

O literaturze popularnej

Był czas, kiedy popularne stały się na całym świecie książki Dana Browna. Jego utwory zawierały szybką i dynamiczną akcję, dlatego też wielu ludzi je czytało. Były łatwe w odbiorze i odprężały. Jednak książki te pozbawione są logiki, bazują na podstawowych wartościach ludzi, nie wnosząc nic do ich życia. Są natomiast kontrowersyjne, poruszają tematy, często uważane za tabu. Po sukcesie Dana Browna, pisarze wychwycili nową modę, więc zaczęto tworzyć w podobnym stylu: poruszano tematy religii ukazując ją w świetle wypaczonym, węsząc na każdym kroku intrygi, tajemnice.

Harlequiny to kolejny rodzaj literatury popularnej, skierowanej głównie do kobiet, które szukają zatracenia w kolejnych romansach wielkich miłościach bohaterów. Pisane są schematycznie, tak by przypaść do serca jak największej liczbie czytelniczek. Literatura popularna to rynek komercyjny. Wiadomo, czasem potrzebna jest nam prosta rozrywka, pozbawiona symboli i ukrytych znaczeń, jednak nie powoduje ona naszego duchowego rozwoju. Nie jest sztuką w prawdziwym znaczeniu tego słowa, choć ludzie z chęcią sięgają po taki rodzaj ukulturawiania.

Promocja kultury w mediach

Radio nie przekazuje nam obrazu, dlatego ma trudniejsze zadania, by zachęcić odbiorcę do słuchania. Dlatego wiele popularnych stacji nadaje programy, które są skierowane do masowego słuchacza, nie dbając o gusta pozostałych. Mimo to ten rodzaj środka przekazu jest lubiany, w szczególności przez kierowców, którzy w ten jedyny sposób mogą urozmaicić sobie długą i monotonną drogę. Jednak i w radiu nie brakuje ciekawszych, na wysokim poziomie programów tematycznych – czytane są fragmenty książek czy prowadzone są listy muzyki alternatywnej.

Kolejnym rodzajem mediów jest prasa. Z niej bardzo często dowiadujemy się o wydarzeniach kulturalnych odbywających się w danym mieście, o nowych płytach muzycznych, wychodzących filmach czy premierach teatralnych. Przy okazji mamy możliwość przeczytania recenzji, co od razu wyrabia nam opinię o danym „produkcie” kultury. Dziennikarze piszą felietony, reportaże, zamieszczają piękne zdjęcia. Bez rozwoju technologii, kultura, sztuka dla wielu byłaby nieosiągalna. Nie dowiadywalibyśmy się o premierach kinowych, nie znalibyśmy zespołów muzycznych czy wartości danego dzieła.

Kino i efekty specjalne

Jednak samo ich używanie nie uczyni z filmu ambitnej pozycji. Bo ile razy można oglądać podobne efekty, kiedy zaczyna brakować fabuły czy dobrych aktorów. Filmy z efektami specjalnym dobre są na raz, jeśli nie są oczywiście dodane z innymi ważnymi czynnikami wpływającymi na jakość produkcji. Często reżyserzy zapominają, że mają nie tylko zadziwiać widza cudami techniki, lecz muszą budować napięcie, poprowadzić aktora przez pewne niuanse filmowe, scenarzyści powinni napisać chwytliwe dialog, być może z ukrytą treści. Bo widz, idąc do kina, oczekuje rozrywki, niekoniecznie ambitnej, ale na najwyższym poziomie. Nie chce oglądać tylko efektów specjalnych, lecz także to, co reżyser miał do powiedzenia.

Z powyższych powodów wiele filmów nadaje się tylko do obejrzenia w kinie i tylko raz. Gdyż nie wybierzemy produkcji, mimo pięknych obrazów, nas nie zachwyca. W domu znów obejrzenie takiego filmu nie daje takich samych wrażeń jak w kinie. Jednak często efekty specjalne dodają uroku filmowi, przyspieszają jego akcję, są dodatkiem, który wyśmienicie współgra z innymi elementami filmu.

O kulturze masowej

Kulturze masowej przeciwstawiana jest kultura awangardowa, czy wysoka. Tutaj artysta nie musi ulegać standaryzacji, tworzy dla siebie, uwalnia pokłady kreatywności i swobody twórczej. Nie zamyka się w schematach. Jednak ten rodzaj kultury niekoniecznie musi być zrozumiały dla większości. Często dzieła należące do tego nurtu mają ukrytą treść, przedstawiane są za pomocą symboli, a odbiorcy masowemu, przyzwyczajonemu do prostoty, może być trudno odnalezienie prawdziwej natury tworu kulturalnego.

Do nas należy wybrać, jaki rodzaj kultury wybierzemy. Czy bardziej zależy nam na odkrywaniu prawdziwego świata artyzmu czy oglądanie produkcji przynoszących prostą rozrywkę. Czasem się je łączy i wybiera w zależności od nastroju, dlatego granica dzieląca oba rodzaje kultury, może powoli się zacierać.

Popularność seriali

Przez długi czas, szczególnie pierwsze serie, triumfował „Skazany na śmierć”. Tutaj nikt nie wiedział, co wydarzy się dalej, akcja trzymała cały czas w napięciu, co chwila zdarzały się gwałtowne zwroty akcji. Widzom imponowała wiedza i precyzyjność głównego bohatera. Popularne też stały się seriale przedstawiające życie lekarzy. „Chirurdzy” przedstawiają ich życie osobiste, pokazywane są ciekawe przypadki chorób, rozwój kariery zawodowej. Z kolei „Dr House” to serial, który skupia się na dziwnej przyjaźni lekarzy, rozwiązywaniu dziwnymi metodami przypadków medycznych i ciętego języka głównego bohatera. Nie brakuje także seriali fantastycznych jak „Fringe” czy przedstawiających w sposób zabawny życie gospodyń domowych w „Gotowe na wszystko”.

Seriale to rzeczywiście nowy trend w kulturze przeznaczony raczej dla widza masowego, pozbawiony głębszych prawd życiowych. Jednak pozwala zapomnieć o szarym świecie, który nas otacza i o problemach, które nam przynosi. Producenci prześcigają się w pomysłach, by zaskoczyć widza niespotykaną i nieporuszaną do tej pory tematyką. Dzięki temu mamy możliwość wybierania w pozycjach mniej lub bardziej ambitnych, a tym samym przenieść się w świat alternatywny, gdzie z kolei bohaterowie muszą jakoś rozwikłać swoje problemy, nie widz.

Utwory operowe

Jedną z najpopularniejszych utworów operowych jest „Carmen” – dzieło francuskiego kompozytora. Jest to utwór komiczny, oparty na noweli Prospera Merinee. Ukazuje XIX-wieczną Hiszpanii. Opera opiera się głównie na tragedii miłości żołnierza do cyganki. Mamy tu zbrodnię, miłość, zaślepienie, dynamiczny rozwój akcji – wszystko, co jest potrzebne, by dzieło zyskało popularność.

Kolejną operą godną uwagi jest na pewno „Straszny Dwór” Stanisława Moniuszki. Została napisana po powstaniu styczniowym jako manifest polityczny. Jest to utwór o zabarwieniu patriotycznym, gdzie połączone są elementy romantyczne i komediowe. Był zakazany przez władze rosyjskie przez co zyskał popularność wśród polskiej publiczności.
Mimo rozwoju opery, popularnych tematów, które są w niej poruszane, dynamiki i plastyki, młodzi ludzie wolą wybrać lżejszą rozrywkę, gdzie nie będą musieli zbytnio się skupić. Bo opera to nie przedstawienie, gdzie wszystko podane jest czarno na białym, trzeba umieć w niej dostrzec coś, czego nie posiada film czy teatr. Nie można zapominać, że istnieje taki rodzaj rozrywki, który na pewno pozwala oderwać się od rzeczywistości i

Odmiany rocka

Blues rock jak sama nazwa wskazuje, powstał z połączenia bluesa i rocka, charakteryzuje się szybszym tempem i bluesową improwizacją. Przedstawicielami tego gatunku są: The Doors, Jimi Hendrix, Dżem czy Stanisław Nalepa. Kolejnym gatunkiem wywodzącym się z rocka jest soft rock. Jest to styl, w którym dominującymi instrumentami są fortepian i inne z nim powiązane. Jest łagodna odmiana rocka, bardzo przyjemna dla ucha, melodyczna. Przedstawicielami tego nurtu są: angielska grupa Keane, Elton John czy Freddie Mercury z Queen.

Indie rock, chyba najpopularniejszy obecnie rodzaj rocka. Uważany jest za niezależny podgatunek rocka alternatywnego. Wiele zespołów właśnie grając ten styl, wybija się na rynku i zdobywa rzesze fanów. Znanymi przedstawicielami są: The Smiths czy Sonic Youth.Muzyka rockowa, w zależności od podgatunku, jest dość specyficzna, czasem nie charakteryzuje się pięknem, lecz pozwala zespołom jak i słuchaczom wyzwolić z siebie energię. Widać to zwłaszcza na koncertach. Dlatego jeśli jesteśmy wściekli i ieliśmy zły dzień w pracy, warto włączyć sobie cięższy kawałek z pięknymi, gitarowymi wstawkami i wyszaleć się na środku pokoju.

Sztuka barokowa

Dzięki opanowaniu sztuki perspektywicznej malarze barokowi udoskonalili ja jeszcze bardziej – stworzyli wrażenie iluzji, dzięki czemu widz nie był w stanie odróżnić, gdzie kończy się sklepienie kopuły, a gdzie jest to tylko malowidło na suficie. Oczywiście, jak w każdej epoce, znajdowali się buntownicy, którzy sprzeciwiali się takiemu przedstawianiu rzeczywistości. W baroku był nim Caravaggio, który do mistrzostwa opanował stukę cieniowania, światła. Malarz zrezygnował z iluzjonizmu, który miał tylu zwolenników. Wolał on realizm, dostrzeganie piękna w codziennym życiu, także tym wewnętrznym.

Nie bał się pokazać trudu życia ludzi, naznaczonego pracą, dlatego tez zrezygnował ze sztucznego piękna, które promował renesans. Wielki malarz znalazł naśladowców, którzy byli zachwyceni jego sposobem przedstawiania światrm oraz grą światła, co sprawiało, że jego obrazy mimo realizmu stawały się niezwykłe. To kolejna epoka, gdzie stawiano na rozwój kultury. Powstało kilka dróg, którymi podążali artyści, jednak nadal tworzyli wspaniałe i zachwycające dzieła, które do tej pory chwytają za serce.

Słuchanie muzyki

Obecnie mamy kilka dróg, dzięki którym możemy słuchać naszego ulubionego zespołu. Kiedyś były to tylko koncerty, dawane w małych klubach, na festynach. Potem przyszedł czas na rewolucję – powstało radio, a wraz z nim popularyzacja muzyki. Zaczęto nadawać różnego rodzaju programy tematyczne, dzięki którym każdy miał możliwość na chwilę zapomnienia przy dźwiękach ulubionej piosenki.

Radio przestało wystarczać, nauczono się nagrywać dźwięk, więc powstały płyty winylowe. Teraz już słuchacze nie musieli czekać na ukochany utwór w radiu, ale mogli słuchać muzyki w domu, jednej piosenki – tyle razy, ile chcieli. A teraz mamy płyty cd, dvd, internet. Niestety wszystko to spowodowało, że zaczęło szerzyć się piratowanie, gdyż wielu ludzi nie stać na kupno drogiej płyty zespołu. Internauci ściągają pliki mp3, posiadaja bogatą kolekcję, lecz nadal celebrują słuchanie muzyki, gdyż tak naprawdę to ona sprawia, że czujemy się lepiej, że skupienie przychodzi z łatwością.

Grafika komputerowa też jest sztuką

Nie tylko strony, ale także loga firm, obecnie wymagają od grafików przewidywania oczekiwań klienta. Nie wystarczy jak kiedyś postawić kilka kresek, lecz logo musi doskonale komponować się ze stroną, na której się znajduje (czasem trzeba stworzyć kilka wersji kolorystycznych). Poza tym, co raz więcej przywiązuje się wagę do możliwości stworzenia iluzji trójwymiarowości, wypukłości lub innych efektów, które nadadzą inny, ciekawszy ton.

Ostatnio, coraz większą popularność zdobywają animacje na stronach, które wprowadzają ruch i dynamikę. Powodują, że oko odwiedzającego chętnie zatrzymuje się na dłużej na stronie. Wszelkie efekty, wprawiające w zachwyt sprawiają, że zwiększa się jej oglądalność. Dlatego też grafik ma coraz więcej pracy, musi ciągle poznawać technologie, zarazem rozwijać swoje zdolności manualne i rysownicze, tak by móc się w przyszłości wybić na rynku.
Dzisiejsze technologie pozwalają uzyskać efekty, które nie śniły się artystom minionych epok, przy dużo mniejszym nakładzie pracy. Jednak dostępność do różnego rodzaju oprogramowania graficznego i łatwość jego użycia, powoduje powstawanie wielu prac, które nie mają prawa bytu, gdyż nie przedstawiają żadnej wartości estetycznej i artystycznej.

O sztuce renesansu

Rzeźby, portrety były odzwierciedleniem rzeczywistych postaci, z dokładnym przedstawieniem cieni, próbowano uchwycić prawdziwą naturę człowieka, jego wnętrze i duszę. Jest to epoka, gdzie przede wszystkim artyści starali się przedstawić piękno otaczającego świata. Wszelkie przejawy sztuki są tego przykładem.

Dziełem monumentalnym, które powstawało przy uczestnictwie wielu artystów jest Kaplica Sykstyńska, ze wspaniałymi freskami Michała Anioła (jeden z najwybitniejszych twórców renesansu). Oprócz Michała Anioła genialnym artystami, mistrzami w swej dziedzinie byli Leonardo da Vinci i Sandro Botticelli. Wpływ starożytności widać także w architekturze, zdobiono gzymsy, korzystano ze styli kolumn. Tworzono ogromne kopuły wieńczące budowle.
W kilku zdaniach niestety nie da się opowiedzieć o pięknie tej epoki, o wszystkich artystach, którzy przyczynili się do rozwoju kultury. Wykorzystywano tutaj złote proporcje, za piękno uważano klasyczne rysy, jak i w starożytności. W przeciwieństwie do średniowiecza, renesans próbował łączyć, poznawać, a nie celebrować bojaźń i strach.

O sztuce starożytności

Należy też wspomnieć o dokonaniach Greków, którzy tworzyli wspaniałe rzeźby, odwzorowując szczegółowo rysy twarzy (oczywiście upiększając modela). To w Grecji tworzył, Homer, chyba najbardziej znany poeta starożytny, który stworzył znaną wszystkim Iliadę. Greccy architekci stworzyli styl kolum stosowany nawet w późniejszych wiekach – joński, koryncki i dorycki. Na podstawie wierzeń Greków i Rzymian powstała mitologia, o której cały czas słyszy się w szkole. Była już wiele razy spisywana przez współczesnych, w różnych wersjach, ale oznacza to jedynie, że cały czas inspiruje, poetów, malarzy, rzeźbiarzy.

Chiny, choć były Państwem odizolowanym, także tworzyły własną kulturę, do której przez wiele wieków nie przenikały wpływy obcych cywilizacji. To oni stworzyli, niepowtarzalną budowlę, jako jedyną, widoczną z kosmosu – Mur Chiński, który do tej pory stoi i jest celem dla wielu turystów. Podsumowując, choć starożytni nie dysponowali narzędziami dostępnymi dzisiaj, umieli wykorzystać umiejętności i wyobraźni, by tworzyć kanony piękna, dali podwaliny renesansowi. Inspirują do dziś artystów, gdyż oni jako pierwsi mieli możliwość ustalać pewne popularne motywy czy zasady moralne.

Styl muzyczny hip hop

Jest wielu artystów, którzy chcą i potrafią przekazać głębsze treści, nie tylko tworząc pod publiczkę, a i tak zyskują rzeszę fanów. Jednym z nich jest O.S.T.R, na którego koncerty, zjeżdżają się tłumy, a sale koncertowe są wypełnione. Jest to muzyk, po szkole muzycznej, który łączy bity, ze zgrabnie napisanym tekstem.

Jednak w Polsce wytworzył się jeszcze jeden nurt, który niestety nie jest ambitnym rodzajem rapu. Nazywany jest popularnie hip hop polo. Jest to próba spopularyzowania rapu, by móc dotrzeć do szerszego grona.
Jak wcześniej było wspomniane, hip hop to nie tylko rapowanie, to także tworzenie bitów, bitwy freestylowe, czy wiele imprez, na których bliżej można poznać tą kulturę. Występują wtedy artyści, którzy tańczą breakdance’a, czy osoby malujące małe dzieła sztuki za pomocą spray’a. Takie festiwale organizowane są nie tylko po to, by zgromadzić fanów na jakiejś większej imprezie, lecz także pokazaniu innym osobom, że hip hop nie powinien kojarzyć się z wulgaryzmami i wandalizmem.

Dorobek kultury

Coraz mniej ludzi ogląda obrazy przeszłości, bardziej skupiając się na obrazach teraźniejszości i przyszłości. A gdyby choć na chwilę stanąć i popatrzeć ile dany artysta włożył wysiłku, by przekazać światu swoją wizję, może zapomnielibyśmy na ten moment o naszych problemach. Kultura powinna rozwijać się w każdym obszarze, a teraz stoimy w obliczu nowych technologii, które przyczyniają się do jej tworzenia.

I choć nie jest to złe, w ten sposób, coraz mniej jest malarzy, rzeźbiarzy, więcej grafików komputerowych, fotografów, którzy zmieniają zdjęcia za pomocą popularnych programów graficznych. Nie chodzi tu o negację, lecz o to, by nie zapominać o tradycji i szacunku do przeszłości. Tak więc nie ulegajmy modzie, korzystajmy z dobrodziejstw współczesności, ale też od czasu do czasu przypomnijmy sobie o tym, co dokonali w przeszłości wielcy artyści, podziwiajmy ich twórczość, a także poszukajmy tych, o których mówi się mało, a stworzyli niepowtarzalne dzieła.

Sztuka teatralna

Z kolei teatr to obcowanie z żywymi ludźmi. Tu nie ma czasu na pomyłki, jeśli jednak do tego dojdzie, aktor musi to naprawić tak, by widz się nie zorientował. Często tworzone sa przedstawienia, które pozwalają na interakcję z przybyłymi osobami do teatru. Widz może uczestniczyć w akcji sztuki, wpływać na jej rozwój. Aktorzy teatralni nie mają dużo czasu na przebranie, więc często przez całą sztukę występują w jednym stroju. Zmiana dekoracji też nie może być znacząca – tutaj akcja, jeśli chodzi o zmianę miejsc i otoczenia, nie może następować szybko i gwałtownie. Mogłoby to spowodować jedynie zamieszanie na scenie oraz brak zrozumienia oglądanej sztuki.

Jednak dzięki pomyłkom aktora, nieporozumieniom na scenie, często powstają sytuacje komiczne, które tylko ubarwiają przedstawienie. Aktorzy później mają co wspominać, a widz nie zauważa różnicy, gdyż tak naprawdę nie wie, jak miała potoczyć się akcja. Jak widać każdy rodzaj rozrywki ma swoje wady i zalety. Często sztuki teatralne są przekładane na produkcje filmowe, lecz jak pokazuje doświadczenie są tedy dużo gorsze i tracą na wartości. Jednak nie zawsze sztuka teatralna musi być wybitna, tak samo jak film nie zawsze jest płytki. Warto wcześniej przeczytać kilka recenzji, które ułatwią nam wybór.

Czas na zakupy

shopping-1-1411779-mKupowanie ubrań dla wielu osób jest właściwie nałogiem. Chociaż wiele kobiet posiada naprawdę sporo ubrań, zawsze znajdzie się pomysł na nową stylizację, do której niezbędne są nowe spodnie, spódnica czy bluzka. W naszym kraju oferty sieciówek cieszą się naprawdę bardzo dużym zainteresowaniem. Dzięki nim można bowiem ubrać się niedrogo, a naprawdę modnie, mając jednocześnie pewność, że kupione ubrania cechują się wysoką jakością. Ludzie chętnie spędzają czas w galeriach handlowych, gdzie można naprawdę doskonale się ubrać, nie wydając wcale dużej sumy pieniędzy.

 

Czasem, kiedy galerie handlowe są odwiedzane najchętniej, z pewnością jest okres wyprzedaży. W takich chwilach sklepy pełne są osób zainteresowanych, które poszukują ubrań w swoich ulubionych kolorach i odpowiednich rozmiarach. Oferta takich sklepów jest bardzo szeroka, każdy ma szansę znalezienia ubrań nie tylko modnych, lecz także takich, w których poczują się swobodnie. Jak się każdy może przekonać, w sklepach dostępna jest oferta ubrań zarówno w stylu eleganckim jak i sportowym.

Gdzie warto się ubierać

Wiele osób zastanawia się nad tym, jak jednocześnie dobrze wyglądać i nie wydawać zbyt dużej sumy pieniędzy na ubrania. Na okładkach kolorowych magazynów bardzo często bowiem widzimy stylizacje, przy których zostały wykorzystane drogie, markowe ubrania, na które na pewno nie byłoby stać przeciętnej osoby. Warto w takim razie zastanowić się nad alternatywą dla ubrań pochodzących od drogich projektantów. Wielu ludzi przyznaje, że ceni sobie ubrania z takich sklepów jak Reserved, H&M, Mohito, Stradivarius czy Bershka.

 

Bez wątpienia sklepy te podążają za modą, cały czas oferują swoim klientom nowe kolekcje, które odpowiadają aktualnie panującym trendom. Chcąc przekonać się o tym, co jest na topie, bez wątpienia warto zapoznać się z serwisami poświęconymi modzie, a także zajrzeć na popularne blogi, na których to pokazywane są naprawdę interesujące stylizacje. Często właśnie w takim miejscu można znaleźć odpowiedź, gdzie się ubrać, ponieważ podane są sklepy wraz z cenami za poszczególne części garderoby.

Zakupy podczas wyprzedaży

shopping-1402492-mCzas wyprzedaży dla wielu osób jest czasem prawdziwego święta. Z utęsknieniem czekamy, aż w naszych ulubionych sklepach pojawi się informacja, że możemy od dawna upatrzone rzeczy kupić za połowę ceny, lub czasami jeszcze taniej. Wiele osób nie decyduje się bowiem kupować ubrań od razu, kiedy tylko pojawi się nowa kolekcja, co często powodowane jest po prostu brakiem wystarczających środków. Większość osób zdecydowanie woli kupić w późniejszym czasie większą liczbę ubrań w tej samej cenie.

 

Najczęściej jest to kwestia trzech czy czterech miesięcy, aż nowe kolekcje zostaną zastąpione nowymi i pojawią się na nich naprawdę bardzo okazyjne ceny. Warto w takim razie śledzić oferty w swoich ulubionych sklepach, ponieważ czas wyprzedaży bez wątpienia dla każdego jest doskonałą okazją, aby w szafie znalazły się nowe, świetne ubrania w super cenie. Zakupy chętnie robią dzisiaj zarówno kobiety jak i panowie, którzy coraz częściej przywiązują naprawdę sporą uwagę do własnego wyglądu. Nic dziwnego, że nowe kolekcje męskie są tak bardzo popularne.

Wizyta w galerii handlowej

Wielu ludzi z przyjemnością udaje się na zakupy. Kupowanie odzieży jest naprawdę doskonałym relaksem, przede wszystkim dla kobiet. Potrafią one po kilka godzin bez przerwy spacerować po sklepach, oglądając i przymierzając ubrania. Każda nowa zakupiona rzecz sprawia im naprawdę wiele radości, tak naprawdę nigdy nie uważają, że ich kolekcja ubrań jest wystarczająca. Swój udział mają w tym oczywiście trendy, które stale się zmieniają i wiele osób po prostu pragnie za nimi podążać.

 

Wiele kobiet traktuje modę jako swoją pasję, nic dziwnego zatem, że prowadzone są liczne blogi, strony na serwisach społecznościowych czy też nagrywane filmy poświęcone właśnie modzie i ubieraniu się na co dzień. Okazuje się, że dla wielu przeciętnych dziewczyn prowadzenie bloga poświęconego modzie stało się sposobem na życie, ponieważ może stać się źródłem dochodu. Bardzo często na swoich blogach prezentują one stylizacje, które zostały przygotowane z użyciem ubrań pochodzących ze znanych i lubianych sklepów, dlatego też bez wątpienia mogą one stanowić inspirację.

Zainteresowanie nowymi trendami w modzie

girl-posing-fashion-near-red-brick-wall-1405510-mZainteresowanie modą jest dzisiaj naprawdę bardzo duże, o czym może świadczyć duża liczba kolorowych magazynów poświęconych tej tematyce, a także cała masa stron internetowych i blogów, które posiadają naprawdę ogromną liczbę fanów. Wiele dziewczyn, które interesują się modą, próbują swoich sił w udzielaniu porad, a także przygotowywaniu propozycji stylizacji, z których naprawdę spora liczba kobiet czerpie inspirację. Hobby takie jak prowadzenie bloga modowego może stać się prawdziwym sposobem na życie, o czym możemy przekonać się czytając newsy, a także przeglądając tego rodzaju blogi.

 

Wystarczy poczytać o zamieszaniu, jakie swojego czasu wywołał blog Kasi Tusk, która jak się okazuje, dzięki jego prowadzeniu zarabia nawet kilka tysięcy miesięcznie. Oczywiście wiele jest stron poświęconych projektantom mody, z których ludzie czerpią inspirację i pomysły na nowe kolekcje. Coraz częściej są to kreacje odważne, oryginalne, jednak jak wiadomo, na ponadprzeciętność stawia się dzisiaj w każdej dziedzinie życia i to może się podobać.

Style taneczne

Wyróżniamy tańce towarzyskie i inne, które można tańczyć indywidualnie. Tańce towarzyskie z kolei dzielimy na standardowe, do których należą walc wiedeński i angielski, tango, foxtrot, quickstep oraz na latynoamerykańskie, do których należą: cza-cza, rumba, samba, pasa doble, jive. Są to style oceniane na turniejach tańca towarzyskiego. Tańcząc style standardowe mężczyzna musi być ubrany w garnitur, a kobieta w zwiewnej, długiej sukni. Taniec latynoamerykański charakteryzuje dynamika oraz zmysłowość na podkreślenie jego charakteru.

Dodatkowo wyróżniamy takie style jak hip hop-bardzo dynamiczny, wymagający dużej sprawności fizycznej. Tak samo jak breakdance. Oba związane są kulturą hip hopu. Oczywiście istnieje wiele odłamów od tych rodzajów tańca, jednak jest ich zbyt wiele, by przytaczać je wszystkie. Dużą popularnością cieszy się także jazz, a nawet balet – taniec klasyczny, który wymaga wielu wyrzeczeń, by osiągnąć perfekcję
Obecnie taniec jest modą, jednak tym razem dobrze jest jej ulec. Dzięki niemu pozostajemy aktywni fizycznie, rozwijamy poczucie rytmu, zaczynamy umieć słuchać muzykę. Taniec to same zalety. Chyba że zaczniemy trenować styl, który wiąże się z możliwością zdobycia wielu kontuzji.

Magia farb wodnych

1Akwarela, zresztą słusznie, uważana jest za jedną z najpiękniejszych technik malarskich. Malarze od wielu stuleci cenią ją za świeżość i przejrzystość. Akwarela wydaje się łatwa, ale nic bardziej mylnego. Technika farb wodnych posiada kilka zasad. Tworzenie gładkiego podłoża, zapobieganie rozlewaniu się kolorów oraz malowanie prawie suchym pędzlem pozwala nam odkryć wielostronność farb wodnych. Dzięki celowemu rozmyciu się kolorów możemy osiągnąć przepiękne efekty, a malując na mokrym papierze, stworzyć zachwycająco piękne, zatarte kontury.

Nie przeszkadza to jednak w wykorzystywaniu przypadku. Niespodziewane przypadki potrafią wnieść do obrazu iskrę i spontaniczność. Typowa dla akwareli przejrzystość jest wynikiem białego koloru papieru i przejrzystego charakteru farby. W przypadku akwareli, prawdziwą biel można osiągnąć tylko w ten sposób, dlatego też malarze używają białego papieru. Magia farb wodnych polega na tym, że farba jest przejrzysta, delikatne kolory łagodnie się rozpływają, a światła na obrazie są lśniąco-białe.

Kompozycja obrazu

Przed stworzeniem obrazu, musimy podjąć bardzo ważną decyzję, co do sposobu połączenia poszczególnych części. Podstawowym elementem każdej kompozycji jest kształt podłoża. To ma znaczny wpływ na metodę a nawet na sukces dzieła. Zanim więc rozpoczniemy pracę, musimy się zastanowić jaki wybrać format dla modelu, który będziemy malować lub rysować. Możemy korzystać z różnych wymiarów czy formatów, na początku jednak pozostać przy tych sprawdzonych. Istnieją dwa tradycyjne formaty: do portretu i do pejzażu.

3Obydwa mają kształt prostokąta. Pionowy to format portretowy, poziomy zaś jest formatem pejzażowym. Bardzo łatwo możemy stwierdzić, który format nam odpowiada, wystarczy utworzyć z dłoni ramkę i spojrzeć przez nią na model. Zaleta tego sposobu polega na tym, że dokładnie widzimy temat obrazu, bez znajdujących się wokół modelu rozpraszających przedmiotów. Format jest bardzo istotny ponieważ każde podłoże jest nośnikiem przeróżnych informacji, wykorzystywanych przez artystę np długi, wąski, pionowy prostokąt kieruje nasze spojrzenie w górę, tam gdzie widać najważniejszą rzecz czyli twarz, a długi, wąski, poziomy format tchnie przestrzenią i spokojem.

Malarstwo klasyczne

5Malarstwo klasyczne to malarstwo, które czerpie bardzo wyraźnie z dzieł Antyku. Malarstwo klasyczne rozpoczęło się w czasie renesansu, kiedy generalnie nastąpił wielki powrót do tego co wytworzono w Starożytnej Grecji. Renesans w sztuce nastąpił po długim okresie Średniowiecza, kiedy sztuka malarska praktycznie nie istniała, pomijając oczywiście wielkie wydarzenia, takie jak chociażby Pieta. Jednakże klasycyzm w ścisłym tego słowa znaczeniu nie trwał w renesansie, ale rozpoczął się po okresie baroku. Klasycyzm w malarstwie to przede wszystkim powrót do jasnych barw, do delikatnych pasteli. Świetnie sprawdzał się w tym czasie rysunek, a nie było tego we wcześniejszych epokach malarskich.

Rzadko wprowadzano kontrast czy światłocień, raczej starano się tego unikać w tworzeniu wielkich dzieł. Ponadto, płótna zawsze były wygładzone, próbowano uniknąć zostawiania śladów jakiegokolwiek pędzla na obrazie. Tematyka była zgoła odmienna od tej jaką przedstawiano w malarstwie barokowym. Malarstwo klasyczne to przede wszystkim sceny umoralniające, ale nie w duchu kontrreformacji tak jak działo się to w baroku, ale jest to malarstwo, które sięgało bardziej do klasycznych wzorów, zajmowało się mitologią chociażby.

Barok w Polsce

Barok w Polsce najbardziej intensywnie rozwinął się w czasie dojrzałego etapu baroku w Europie, czyli w drugiej połowie siedemnastego wieku. Barok w Polsce to przede wszystkim sztuka sarmacka, która świeciła triumfy wśród ziemian i szlachciców polskich. Sztuka baroku w Polsce to także powstawanie pięknych obrazów barokowych na ścianach wielkich kościołów. Ciekawym przykładem rozwijania się sztuki baroku w Polsce były portrety trumienne, które tworzono wtedy na potęgę.

Najbardziej popularna była oczywiście tematyka religijna, mniej symboliczna, rzadziej także w epoce baroku tworzono jakiekolwiek obrazy o tematyce historycznej, jak to się działo we Włoszech w tamtym okresie. Tematyka religijna w sztuce baroku spełniała funkcje kontrreformacyjne, utrzymywana była często w ponurej stylistyce dance macabre. Wszystko miało wzbudzić trwogę, miało zwrócić wierzenia ludu ku chrześcijaństwu. To co w Polsce działo się niedobrego w tym czasie to włączanie w portrety religijne wizerunków fundatorów obrazów. Czyli w ostatnią wieczerzę wkładano wizerunek szlachcica, który ufundował w kościele dany obraz, co dziś wydaje się groteskowe, ale tak naprawdę oddaje sposób myślenia ówczesnych ludzi.

Świat barw

7Jednym z najważniejszych elementów obrazu jest kolor. Udany dobór kolorów jest wyzwaniem dla każdego artysty. Każdy z nas posiada własną, charakterystyczną dla siebie wrażliwość na kolory. Wyrazem tego są wszystkie kolory, jakimi się człowiek otacza. Gdy spojrzymy na obraz, natychmiast odzywają się nasze upodobania kolorystyczne. Podobnie jest z wyborem własnej gamy kolorów. Wszystko ma swój kolor nawet przedmioty czarno-białe.

Dużym wyzwaniem dla malarza jest oddanie otaczającego świata tymi barwami, które ma na swojej palecie. Ważną częścią każdej kompozycji jest kolor, który nie tylko pobudza nasze zmysły, lecz posiada również silne oddziaływanie fizyczne. Aby stworzyć udaną kompozycję barw, musimy zrozumieć dlaczego i w jaki sposób kolory działają na siebie. Każda barwa ma trzy cechy: skalę, ton i intensywność. Określenie koloru jest kombinacją tych trzech składników. Skala to nazwa koloru, jaśniejszy lub ciemniejszy odcień to ton. Intensywność to żywość i blask koloru. Ciepłe barwy zbliżają się do obserwatora obrazu, zimne natomiast jakby odsuwają od niego.

Caravaggio

2Caravaggio to jeden z najbardziej znanych artystów malarzy na świecie. Jest on prekursorem swoistego nurtu w sztuce nazwanego od swojego nazwiska, czy raczej pseudonimu artystycznego: Caravaggionizmu. Urodził się w Mediolanie, tam też tworzył. Dziś we Włoszech można raz na kilkanaście lat obejrzeć wystawę obrazów tego wspaniałego artysty. Na świecie znajduje się prawie dwieście obrazów stworzonych przez tego płodnego i zdolnego artystę.

W jego dziełach widać pewien naturyzm, który został zapoczątkowany przez tego malarza podróżą do Lombardii – to właśnie przeżycia z tamtego czasu spowodowały, że Caravaggio wyplenił swoje obrazy nowym tłem, znanym powszechnie do dziś. Dzieła Caravaggia, podobnie jak dzieła wszystkich artystów tworzących w dobie baroku to obrazy, na których pojawia się po raz pierwszy ruch. Dynamika na obrazach to coś dotąd niespotykanego w sztuce średniowiecznej czy renesansowej. Dotąd znane były tylko monumentalne portrety, na których postaci pozowały do obrazu jak do zdjęcia. Postaci na obrazach barokowych, w tym na obrazach Caravaggia zaczęły żyć swoim życiem, zaczęły gestykulować, sceny przedstawiały jakieś konkretne zdarzenia, z których można było czytać jak z książki.

Malarstwo makaronistyczne

Malarstwo makaronistyczne to malarstwo pochodzące z okresu baroku. Jest to jeden z ciekawszych nurtów w sztuce malarskiej czasów nowożytnych. Po raz pierwszy pojawiają się w tej epoce obrazy na ścianach, po raz pierwszy także mamy do czynienia z erotyką na sztalugach. na obrazach barokowych zawsze pojawiają się aniołki, cherubinki, święci. Tematyką obrazów z tamtego czasu najczęściej byli rozmaici władcy, można było oglądać sceny z życia rozmaitych władców, możnych tego świata. Niezmiernie rzadko barok sięgał do scen z życia codziennego. Zazwyczaj była to tematyka, która miała wzbudzić trwogę u swoich odbiorców.

Na początku baroku malowidła były mroczne, stosowany był światłocień. Dopiero z czasem zaczęto stosować bardziej jasne barwy, a tematyka zaczęła być bardziej radosna. Po raz pierwszy w tej epoce także pojawiły się na obrazach emocje na twarzach osób, które one przedstawiały, pojawił się sensualizm, ale także zainteresowano się ludzką brzydotą. Stąd pojawiło się określenie – kształty rubensowskie. Dziś przykłady malarstwa można oglądać niemal w każdym kościele znajdującym się w Rzymie, ale wiele jest ich także w Polsce. Bowiem to właśnie w tych czasach najprężniej rozwijała się architektura kościelna i wznoszono wspaniałe budowle sakralne.

Shaikani

Kiedyś w pradawnym cesarstwie Hybronickim, najwyższy alchemik samego Imperatora, nazywany Malacay, postanowił znaleźć lek na cierpienie i sposób na ucieczkę od śmierci. Przez wiele lat swojej pracy próbował dociec swojego celu. Mijały wiosny, aż w końcu jeden ze smoków, który nazywał się Ur, postanowił podzielić się z nim swoją krwią. W ten oto sposób wszystkie choroby ominęły Malacay’a, stał on się silny niczym smok i potrafił uciec nawet od Rzeki Dusz. Jednak został on przeklęty i zgładzony przez bogów za to że stał się nieśmiertelny. Jego dzieci odziedziczyły po nic swą krew i stali się smoczymi wojownikami. Owi smoczy wojownicy zostali nazwani Shaikanami, co w pradawnym i mrocznym języku znaczy bezbożny. Tak jak ich stwórca zostali przeklęci przez bogów światła i zapomniani. Zamieszkiwali oni twierdze Shaikur, która znajdowała się na stokach północno-zachodnich gór w krainie Żelaznych Pól. Są potężnymi wojownikami, a przyjmując nowego członka do swojej rodziny przeprowadzają święcenia, w których to nowicjusz łączy swą krew z krwią patriarchy, czyli smokiem Urem. Shaikani są nie lubianym narodem, który zawdzięczył sobie uratowanie świata. Ich stolica – Shaikur, jest położona na granicy królestw mrocznych elfów, ziem orkowych klanów, oraz ludzkiej marchii.

Smoczy jeźdźcy

W pradawnych czasach pewna grupa wybrańców zaprzyjaźniła się z tak potężnymi istotami, jakimi są smoki. Powoli zaczęli się z nimi zżywać, aż zrobili z nich prawie że domowe zwierzęta, które potrafili ujeżdżać. Potrafili oni zdobywać przestworza latając na swoich potężnych smokach. Jednak zostali zabici, a niedługo później pewien młodzik znów stać się smoczym jeźdźcem… Miał on na imię Eragon i był piętnastoletnim chłopcem. Wychowywał go na farmie jego wuj, nazywany Garrow. Ten chłopiej w miejscu zwanym Kośćcem znajduje magiczny, nieznany kamień. Kościec było to miejsce wysoko w dzikich górach, niedaleko wioski Eragona, która nazywała się Carvahall. Eragon żył w króleswie Alagaesii, gdzie rządy miał król – tyran Galbatorix, który kiedyś sam był Smoczym Jeźdzcem, nim jego smok został zabity przez urgale. Gdy człowiek ten dowiedział się o odmowie na prośbie otrzymania nowego, młodego smoka i wpadł w szał. Wtedy to zabił wszystkich pozostałych Smoczych Jeźdźców i zniszczył ich dawną tradycję i pamięć o nich. Gdy to się stało, został on królem królestwa Alagaesii. Gdy Eragon powrócił z polowania, chciał sprzedać niebieski kamień, który znalazł. Sprzedawca jednak stwierdził, że nie ma on żadnej wartości. Potem owy kamień okazał się jajem z którego wykluł się smok. Ale to już inna historia…

Pieśń IX

Pieśń IX [Chcemy sobie być radzi?] – pierwszoosobowy podmiot utożsamiany zachęca do ucztowania i cieszenia się z życia, bo niewiadomo, co człowieka spotka za chwilę. Nawiąznie do filozofii epikureizmu i hasła „Carpe Diem”. Kochanowski uważa, że nie ma sensu martwić się przesadnie o przyszłość, bo tylko Bóg wie, co może przynieść nowy dzień, a ludzie nhie mają na to wpływu, Zwraca uwagę na to, by cieszyć tym, co się ma, ale też bacznie i z rozwagą tym zarządzać. Człowiek nie może ogarnąć rozumem otaczającego go świata i tego, co się w okół niego dzieje. Wystarczy jednak, że zdaje sobie sprawę z tego, że Bóg kieruje naszym życiem. Receptą na udane życie jest postawa stoicka. Odwołuje się autor do cnoty jako wystarczającego czynnika do udanego życia. Gdy nadejdzie nagłe szczęście, ludzie nie powinni popadać w skrajne oznaki radości, powinni zachować spokój. Postawa ta jest oparta na eklektyzmie filozoficznym, łączy w sobie raość życia i spokój, harmonię.

William Blake w kulturze współczesnej- film i muzyka

Obraz Williama Blake’a pod tytułem „Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce” był natchnieniem do stworzenia fenomenalnego filmu Thomasa Harrisa „Czerwony smok” w którym w rolę Hannibala Lecter psychologa i seryjnego zabójcy wcielił się genialny aktor Sir Philip Anthony Hopkins który pomaga rozgryźć innego seryjnego zabójce który, chory psychicznie, twierdzi że jest opętany przez Wielkiego czerwonego smoka. Jako postać William Blake pojawia się w filmie „Truposz” reżyserii Jamesa Jarmusch’a w którym Blake pojawia się w nowym wcieleniu. Bruce Dickinson wokalista zespołu Iron Maiden nagrał swój solowy album pod tytułem „The Chemical Wedding ” wydana w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym szóstym roku. Szata graficzna jak i muzyka jest inspirowana twórczością blake’a. Pisarz Orson Scott Card, umieścił artystę w jednej ze swoich książek. Książka owa nosi tytuł „Opowieści o Alvinie Stwórcy” . Norweski zespól Ulver zaś stworzył płytę zatytułowaną „Themes from William Blake’s The Marriage of Heaven and Hell”.

„Anioły dobra i zła”-obraz kontrastów

Ten kontrastowy obraz powstał w latach około tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt trzy – tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt cztery. Przedstawia jednego mężczyznę w akcie z nogą w kajdanach próbującego odlecieć (prawdopodobnie to jest anioł zła) a za nim wielkie płomienie, a z drugiej strony drugiego mężczyznę w akcie trzymającego nagie dziecko na tle jasnego morskiego pejzażu( to prawdopodobnie anioł dobra. Mężczyzna trzymający dziecko wydaje się je ratować przed drugim aniołem. Zły anioł jest w pozie jakby robił „jaskółkę” ,jego oczy są puste w przeciwieństwie do oczu anioła dobra. Ciało anioła zła jest też ostrzej cieniowane, czasem wydaje się nawet brudne, w przeciwieństwie do jasnych ciał anioła dobra i małego chłopca. Widzimy tu bezradność zła wobec dobra. Obraz kolorystycznie jest podzielony na pól. Ta „zła połowa” jest w odcieniach ciepłych a barwy są lekko brudne, ta „dobra połowa” zaś jest jasna czysta lekko cieniowana. Obraz jet pełen kontrastów tak jak osobowość i życie jego twórcy.

Tren IV i V

Tren IV – Kochanowski nazywa śmierć okrutną. Zarzuca jej, że „zgwałciła oczy”, przez to, że musiał patrzeć na śmierć własnego dziecka. Urszulkę porównuje do niedojrzałego owocu przywiazanego do drzewa. Śmierć byłaby dla ojca tak samo okrutna w każdym momencie życia dziecka. Jego ból jest tak ogromny, że już nie mógłby być wiekszy. Poeta ma pretensje do Boga, o to, że nie pozwolił Urszuli żyć. Ma pewność, że gdyby dziecko żyło przyniosłoby mu wielką radość i szczęście. On sam mógłby zakończyć swoje życie. Poeta mówi, że nie dziwi Niobe, która patrząc na śmierć swoich dzieci skamieniała. Tren V. W tym utworze Urszulka jest porównana do drzewa oliwkowego. Poeta orównuje jej śmierć do ścięcia małego drzewka. Tren został oparty na orównaniu homeryckim. Kochanowski wyrzuca śmierci jej okrucieństwo nazywając ją „złą Persefoną”. Symbolem śmierci staje się ogrodnik ścinający małe oliwkowe drzewko. Tren zakończony pytaniem do śmierci.

Harry i jego rodzina.

Harry już po 2 letniej nauce zdążył się przyzwyczaić do bycia czarodziejem i godzenia tego z życiem w świecie niewtajemniczonych jugoli. Harry na początku trzeciej części, która nazywa się „Harry Potter i Więzień Azkabanu” jak zwykle na początku książki czyli w okresie letnim Harry spędza wakacje w rodzinie Dursleyów. Dursleyowie nienawidzą Harryego tak samo jak on ich ale los połączył ich jako jedynych krewnych. W tej części jednak Harry odkrywa, że nie są to jego jedyni krewni co wprawia chłopca w stan zachwytu. Harry jeszcze przed przyjazdem do szkoły otrzymuje listy od przyjaciół, w których dostaje swój pierwszy prezent urodzinowy w życiu. Harry dowiaduje się o zbiegnięciu z więzienia mordercy kilkunastu osób, których zabił kilkanaście lat temu. W domu Dursleyów przebywa także ciotka Marge, która przez swój niewyparzony język naraża się gniewowi Harryego, który rzuca na nią czar a ona sama wylatuje z domu jak balon przez jedno z okien. Harry ucieka z domu i ląduje pod kołami magicznego autobus, który wiezie go na ulice czarodziejów. Tam spotyka swoich przyjaciół, Rona i Hermione. Razem udają się na dworzec z którego odjeżdżają do szkoły magii. W pociągu jednak spotykają się po raz pierwszy z strażnikami Azkabanu, którymi są de mentorzy. Jeden z nich o mało co nie zabił by Harryego gdyby nie jeden z nauczcieli Remusem Lupinem, który ratuje Harryego przed pocałunkiem de mentora.

Tren VII i VII

Tren VII – Kochanowski zwraca się do ubrań zmarłej córki. Następnie mówi, że ich widok sprawia mu ból, tym bardziej, że wie, że jego córka nigdy już ich nie założy. Nie ma już nadziei na poprawę losu, czuje się skrzywdzony, przeżywa załamanie. Porównuje śmierć do snu żelaznego i nieprzespanego. Opisuje ubrania córki, mówi, że nie do takiego łóża – trumny – miała ją doprowadzic matka. Rodzice chciali wychować swoją córkę, mieli nazieję, że wyjdzie za mąż. Poeta mówi, że do trumny dostała tylko jedną sukieneczkę zamiast obiecywanego posagu. Wszystkie plany i nadzieje rodziców związane z córką zostały złożone do trumny wraz z ciałem Urszulki. Tren VIII – Kochanowski zwraca sie bezpośrednio do córki. Mówi o pustce po jej odejściu, która jest zauważalna pomimo tego, że w domu jest dużo ludzi. Urszulkę opisuje jako dziecko wesołe i bardzo żywe, wszędzie było jej pełno. Pomagała rodzicom w chwilach smutku. Kochanowski tęskni za dziecięcą czułością córki. Teraz po jej śmierci, w domu jest cicho, wszyscy są smutni. Każde miejsce i każda rzecz przypomina o Urszuli i pomnaża żal i gorycz. Jednoczesnie nie ma na świeci nic, co ten smutek mogłoby złagodzić i ukoić.

Treny Kochanowskiego n tle tradycji literatury funeralnej

Tren jest gatunkiem funeralnym, czyli żałobnym, pogrzebowym, mającym bardzo długą tradycję, która sięga antyku. Wierszem takim posługiwali się już twórcy biblijni, (np: „Lamentacje” Jeremiasza), Cyceron, Heraklit czy Symonides (przywoływani przez Kochanowskiego). Tradycyjnie tren był jednym utworem oświęcanym osobie dorosłej zmarłej, znanej i zasłużonej. Kochanowski odchodzi od tej tradycji. Poświęca swoje wiersze dziecku, osobie prywatnej. Tradycyjny tren, to zwykle jeden utwórzawierający charakterystyczne części. Pierwsza z nich – laudatio – to wychwlenie cnót zmarłego. Druga – comrolatio – to opłakiwanie, ujawnianie wielkości poniesionej straty zakończone dramatyczną demonstracją żalu. Trzecia – consolatio – próba pocieszenia i ostatnia – exoratio – napomnienie, nawołanie do miarkowania się w bólu i żalu. Tradycyjny tren zawierał takie napomnienie wypowiadane przez osobę conajmniej równą żłującemu. Również tę zasadę złamał Kochanowski, po raz pierwszy w literaturze pojawił się nie jeden wiersz, lecz cały cykl bardzo logicznie ułozonych 19 trenów, które jako całość zaierają wszystkie elementy wewnętrze tradycyjnego trenu. W Dedykacji Kochanowski poswięca cykl trenów Orszuli, swojej córce. Podkreśla swój żal, stawia ją w bardzo dobrym świetle, idealizuje ją.O sobie mówi „niefortunny ojciec”. Kończy dedykację wykrzyknieniem wyrażającym żal po śmierci dziecka.

Franciszek Karpiński i jego twórczość

Franciszek Karpiński był kontynuatorem tradycji sentymentalizmu, jaką stworzył Jean Jacques Rousseau, autor „Nowej Heloizy”. Literatura sentymentalna zajmuje się przede wszystkim dogłębną analizą przeżyć ludzkich, odczuć, emocji, kładzie nacisk na coś tak rzadko spotykanego w społeczeństwie, a mianowicie „czułe serce”, zajmuje się też sprawami związanymi z nierównością społeczną (jedna z kwestii wzniecających najgłośniejsze krzyki protestu wśród osób albo obiektywnych, albo znajdujących się na najniższych szczeblach drabiny społecznej), głosi hasła równości i prawa człowieka, między innymi do szczęścia. W Polsce nurt sentymentalizmu reprezentuje właśnie Franciszek Karpiński. Jest on autorem rozprawy „O wyrazie w prozie albo w wierszu”, gdzie odwołuje się do poglądów Jeana Jacquesa Rousseau. Pisze o miłości, ważną rolę przypisuje naturze. Jest autorem licznych sielanek, pieśni nabożnych (na przykład „Bóg się rodzi”, znana do dziś kolęda). Pisał też wiersze patriotyczne, utwory dramatyczne, repertuary naukowe. Jednym z jego wierszy jest „Do Justyny”. Podmiot liryczny cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości do pięknej Justyny, która najwyraźniej go nie chce, posiada inny obiekt zainteresowań, wciąż odrzuca względy podmiotu lirycznego, chociaż ten bardzo się o nią stara. Wspomniany wyżej Jean Jacques Rousseau, światowy reprezentant nurtu sentymentalistycznego, napisał znaną powieść epostolarną „Nowa Heloiza”.

Jeździec bez głowy

Jest to jeden z najbardziej baśniowych filmów naszego wspaniałego reżysera. Premiera światowa odbyła się siedemnastego listopada tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego roku. W filmie tym występuje jeden z ulubionych aktorów Burotna Johnny Depp z którym wielokrotnie współpracuje. W filmie tym styka się świat baśni ze światem racjonalnym. Młody Ichabod Crane chce dowieść że przestępstwa da się rozwiązać za pomocą rozumu. Zostaje więc zesłany do małego holenderskiego miasteczka gdzie w niewyjaśnionych okolicznościach giną ludzie. Plotka głosi że sprawcą jest Jeździec bez głowy którego gra wspaniały aktor Christopher Walken. Icabod poznaje tam miłość swego życia Katrine którą gra Christina Ricci. Sprawcą owych morderstwa jest naprawdę Jeździec jednak nie on wybiera ofiary. Prawdziwą ofiara jest macocha Katriny która okazała się przebiegłą czarownicą. Przez cały film we śnie Icaboda dręczą wspomnienia z dzieciństwa. Widzi on swoją matkę, słodką czarodziejkę którą jego ojciec gorliwy katolik torturował i zabił.

Bajka Ignacego Krasickiego „Kruk i lis”.

Jagnię kojarzy nam się z naiwnością, słabością i delikatnością, natomiast wilk z bezprawiem, bezwzględnością i okrucieństwem. Krasicki ukazuje nam tragizm sytuacji. Ludzie często nie mają wyjścia z danej sytuacji i wpadają w sidła zła. Często bardzo dużo tracą, a czasami nawet życie. W Bajce tej Krasicki przedstawia prawo, a raczej bezprawie wilków – „słabsi giną”. Zarówno wśród zwierząt, jak i w życiu ludzkim rację ma silniejszy. Panuje tzw. „prawo dżungli”. Słabsi zawsze zostaną pokonani. Świat w oczach Krasickiego jest próżny i pełen ludzi wielbiących tylko siebie. Bardzo dobrze ukazuje to w bajce „Kruk i lis”. Przedstawia sytuację, w której lis traci kawałek sera, a zyskuje go kruk. Kruk przedstawia nam ludzi sprytnych, przebiegłych i mądrych, a lis ludzi próżnych, pozbawionych krytycyzmu i wielbiących tylko siebie. Często jesteśmy zbyt zapatrzeni w siebie, mamy o sobie zbyt wysokie mniemanie, aby dopuścić do siebie myśl, że może istnieć ktoś kto jest od nas lepszy. Poprzez takie zadufanie tracimy rzeczy które miały dla nas jakaś wartość.

Omówienie wybranych utworów Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

„Oddycha miasto ciemne” to wiersz liryczny, ukazujący miasto – Warszawę – przeżywające grozę wojenną. Na plan pierwszy wysuwa się uczucie patriotyczne, uczucie smutku dla zniszczonej Warszawy. Potęguje się ono – jest uczuciem nie tylko do miasta rodzinnego poety, ale też do stolicy walczącego narodu. W wierszu widoczny jest typowy liryzm, rozlewność liryczna zawiera się we fragmencie od „powierz swą myśl… do „oblicze tęsknoty wykutej w marmurze”. W dalszych wersach w lirykę wkrada się obraz tragiczny zniszczonego miasta. Poeta przemawia w tym wierszu w swoim imieniu do jakiegoś nieznanego czytelnika. Groza potęguje się dalej – od fragmentu „ale uwierz tym głazom, co z kamieni bruku jak psy zdeptane wyją”. Nawołuje też, że należy wyrzucić wszelką czułość, dobre instynkty i stanąć do walki, pomścić męczeńską śmierć rodaków. Należy „stać się krzywdą i zemstą, miłością i ludem”. „Mazowsze” – również liryk, w którym przewijają się charakterystyczne cechy krajobrazu Mazowsza, na tle którego ukazane są przeżycia poety. W wyobraźni poety kolejno przesuwają się wojska Księstwa Warszawskiego, powstanie listopadowe, styczniowe, krótki okres pokoju, walki wrześniowe – to wszystko, co działo się na ziemiach Mazowsza. W okresie walk wrześniowych, gdy cały kraj stał się jedną wielką mogiłą, na tym piasku mazowieckim umierali żołnierze, kobiety, dzieci, i ten mazowiecki piach wszystko pamięta. Poeta czuje jakąś katastrofę, wie że jest jednym z tych walczących żołnierzy, przeczuwa swoją śmieć i chce, żeby go ta twarda mazowiecka ziemia przyjęła.

Edward Stachura

Edward Stachura urodził się we Francji 18 sierpnia 1937 roku. Zmarł młodo, w wieku 42 lat, w Warszawie. Dzieciństwo spędzone we Francji wywarło wpływ na jego specyficzny styl wierszy i piosenek. Miał 11 lat, gdy rodzice postanowili wrócić do Polski. Edward uczył się w Szkole Podstawowej w Aleksandrowie Kujawskim, a maturę zdawał w gdyńskim Liceum Ogólnokształcącym w 1956 roku. Studiował romanistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a potem na Uniwersytecie Warszawskim. Literaturę studiował na meksykańskim UNAM, gdzie przebywał na stypendium studenckim. Ogólnie, dużo podróżował: Bliski Wschód, Jugosławia, USA, Kanada, Meksyk, Francja, Szwajcaria i Norwegia. Ożenił się z pisarka Zytą Anną Bartkowską, z która się rozwiódł w 1972 roku. Publikował od 20 roku życia wiersze, piosenki, prozę, krótkie formy literackie. Popełnił samobójstwo w 1979 roku, w domu, w Warszawie. Wcześniej próbował rzucić się pod pociąg, w wyniku tego stracił palce w prawej dłoni, lecz przeżył. Leczył się z psychozy o charakterze depresyjno – maniakalnym.

Biedota

Przedstawiciele: mieszkańcy Powiśla, Wysocki, Węgiełek, Studenci. Biedota to grupa, dla której przeznaczono specjalną dzielnicę w Warszawie. Na Powiślu domy są brudne, zaniedbane, meble popsute, wszędzie widoczne są oznaki biedy, a wręcz ubóstwa. Wokulski o Warszawie w trakcie wizyty na owiślu mówi: „Oto miniatura kraju – myślał – w którym wszystko dąży do upodlenia i wytępienia rasy. Jedni giną z głodu, drudzy z rozpusty”. Biedota jest grupą nie mającą perspektyw, liczącą przede wszystkim na pomoc ze strony bogatszych, przez co ludzie biedni stają się próżniakami. Rodziny są zazwyczaj wielodzietne, co jeszcze zwieksza problem braku żywności, a dzieci umierają z niedożywienia. Jedna osoba nie jest w stanie pomóc wszystkim biednym ludzim i chociaż Wokulski zdaje sobie z tego sprawę, nie zwalnia się z obowiązku pomocy ubogim – pomaga Marii i Węgiełkowi, Wysockim. Nie jest to jednak „głupia pomoc”, Wokulski nie daje im jednorazow pieniędzy na żywność, ale pomaga im wyjśc na prostą, znaleźć pracę, rozpocząć uczciwe życie w dostatku. To Prus uważa za lepsze rozwiązanie od rozdawania pieniędzy, ponieważ daje szanse na wyjście z biedy, a nie tylko na jednorazową i krótkotrwałą poprawę warunków życia.

Film

Film jest ekranizacją jakiegoś tekstu często jest to książka przekształcona na potrzeby filmu w scenariusz a czasami jest to po prostu napisany przez kogoś na potrzeby filmu scenariusz. Film jest tym co wiele osób na świecie uważa za najlepsza rozrywkę pozwala zapomnieć od kłopotów i oderwać się od rzeczywistego świata. Dzięki temu, że wyróżniamy wiele rodzajów filmu możemy znaleźć cos idealnego dla siebie i każdy znajdzie to co mu naprawdę odpowiada. Film jest gra aktorską, grą świateł i obrazów które widzimy oglądamy słuchamy dźwięku, rozmów muzyki, widzimy przezywane przez postaci emocje i sytuacje i sami myślimy o tym jakby to było gdybyśmy byli na ich miejscu. Jest to bardzo ciekawe uczucie gdy przenosimy się z wyobraźnia w świat całkiem dla nas odległy i nie poznany przez nas. Przeżywanie przez nas losu postaci z filmu jest czymś zupełnie normalnym i naturalnym każdy naprawdę lubiący oglądać filmy wczuwa się w ich atmosferę. Poczuć atmosferę filmu to podstawa by zrozumieć film, to właśnie dzięki temu wiemy dlaczego ta postać właśnie to zrobiła a nie nic innego.

Szaleństwo- widzenie duchów

Williama Blake’a zalicza się do grona tak zwanych poetów wyklętych ze względu na swoje szaleństwo. Objawiało się ono tym że mianowicie ten doskonały poeta rytownik a przede wszystkim malarz twierdził że widuje duchy. Uwieczniał je nawet na swych rysunkach. Twierdził że niektóre duchy odwiedzały go nawet po kilka razy tak jak duch jego brata Roberta. Przy tym był niesamowicie wierzący, większość jego rytów jest o tematyce religijnej. Tworzył je nawet na łożu śmierci. Wracając do jego szaleństwa to ogłaszał że jego brat Robert Blake wyjaśnił mu całkowicie metodę druku iluminowanego ( czcionka i obrazek na jednej płycie miedzianej). Prawdopodobnie widzenie duchów i rozmowy z nimi spowodował wstrząs psychiczny stworzony śmiercią ukochanego brata którym William się zajmował w czasie choroby. Jego widzenia były źle odbierane przez współczesne mu społeczeństwo, przez które uznawany był za dziwaka i szaleńca. W istocie ta choroba sprzyjała jego twórczości gdyż nabrała tajemniczości i mistycyzmu.

Jeszcze o poezji Stachury

O prozie Edwarda Stachury mało się mówi, choć nagradzana wielokrotnie. Bardziej jest znany ze swoich piosenek, które za życia sam wykonywał, przygrywając na gitarze na wielu spotkaniach autorskich. ” Ruszaj się Bruno, idziemy na piwo” czy ” Biała lokomotywa” to sztandarowe wykonania podczas każdej Stachuriady. Poezja Stachury to często poetycka opowieść o człowieku i jego wyobcowaniu. Tak się czuł sam autor i o tym najczęściej pisał. A także o śmierci. Recytował i śpiewał swoje wiersze niejako „w drodze”. Tomiki jego wierszy nadal są wydawane i świetnie się sprzedają. Osoba poety, tak ciekawa, charakterystyczna wzbudza do dziś wiele kontrowersji, a jego tragiczna śmierć (samobójstwo) postawiła niejako kropkę nad i. „Dla wszystkich starczy miejscaPod wielkim dachem nieba” pisał Stachura. Był wielkim orędownikiem braterstwa ludzi na całym świecie. Jednocześnie zdawał sobie sprawę ze swojej niepraktyczności, bezradności, zawieszenia między życiem a śmiercią, o czym często pisał w wierszach „Na krawędzi ja tu stoję, Gdy poruszę się, to po mnie.”

Odkrywamy kredki

6To zadziwiające, jak wspaniałe rezultaty można otrzymać dzięki kilku kredkom i podstawowej technice. Kolorowymi kredkami można wykonać rysunki liniowe, ilustracje, a nawet osiągnąć efekty malarskie. Możemy nimi rysować luźno, wyraziście, nadają się również do dokładnego wypracowania detali. Używanie kredek jest łatwe i tanie, na początku nie potrzebujemy wielu przyborów. Urok kolorowych kredek polega na ich wielostronności. W sklepach specjalistycznych jest bardzo duży wybór kredek- miękkich i twardych w najróżniejszych kolorach. Warto wypróbować jak najwięcej gatunków i wybrać dla siebie najlepszy.

Trudną decyzją będzie wybór papieru. Istnieje kilka kolorów i faktur. Każda praca wymaga innego papieru. Kredka nadaje się nie tylko do ilustracji, czy delikatnych modeli. Można przy użyciu fantazyjnych kolorów oraz mocnych i wyrazistych linii stworzyć na przykład pełen dramatyzmu portret, emanujący ogromną energią. Wrażliwe użycie kredki powoduje, że z jaśniejących i ciemniejących kolorów oraz różnych warstw powstają formy przestrzenne. Kolorowa kredka pod wieloma względami łączy rysowanie i malowanie. Sposób rysowania kształtów i tonów jest potwierdzeniem licznych możliwości kredek.

Twórczość Sowizdrzalska

Literatura sowizdrzalska trwale odcisnęła się na kartach baroku jako humorystyczna, z lekka kpiąca i piętrząca się wokół ludzkich przywar. Wywraca świat do góry nogami, tworzona jest bowiem przez plebs, który nie odnalazł kariery na arenie krajowej. Często podszyta jest tak naprawdę żalem o niespełnionej ambicji. Parodiuje i kwestionuje wszystkie wartości, jakie w okresie baroku literatura raczyła sobie przyznawać. Dużo do powiedzenia ma w tej kwestii cykl „albertusów”, pochodzący od dwóch opowieści o klesze Albertusie, który realizuje typowy schemat wojaka Szwejka, żołnierza-samochwały, który zostaje wysłany przez plebana na wojnę. Sam termin „literatura sowizdrzalska” wywodzi się od imienia Sowizdrzała (niem. Tille Eulespiegel), co dosłownie oznacza „sowie lustro”. Sztandarowym przykładem jest Nowy Sowyźnał abo raczej Nowyźnał, traktujący z goryczą o poszukiwaniu chleba i miejsca, w którym autor może się osiedlić. Jest humorystyczna, jednak tak naprawdę – podszyta żalem. Sowizdrzałowie byli faktycznie bardzo, bardzo biedni.

Omówienie wybranych utworów Tadeusza Różewicza

„Ocalony” jest to jakby skrót biografii i doświadczeń czasu wojny, reprezentowany dla całego pokolenia Różewicza. Poeta mówi o sobie w jakim jest wieku, wspomina czasy wojny, podkreśla, że ocalał chociaż był prowadzony na śmierć. Wspomnienia wojny utożsamiają się z wielkim okrucieństwem, ludzie byli prowadzeni jak zwierzęta na rzeź. Były pomieszane różne pojęcia – człowiek i zwierzę, miłość i nienawiść, wróg i przyjaciel, ciemność i światło. Pojęcia te dla niektórych nic nie znaczą, gdyż dla nich jest wszystko jedno cnota i występek, prawda i kłamstwo, piękno i brzydota. Ludzie nie odróżniający tych pojęć to Niemcy, bezwzględni terroryści, kierujący się występkiem. Poeta obserwując to wszystko, stracił wiarę w sens podstawowych pojęć moralnych, chce się jednak z tego stanu zwątpienia wyzwolić. Poszukuje człowieka, dla którego nie było by wszystko jedno prawda i kłamstwo, piękno i brzydota, który potrafiłby odróżnić dobro od zła i potrafiłby mu przywrócić wiarę w człowieka. „Róża” – utwór poświęcony róży i dziewczynie o tym pięknym imieniu (alegoria). Róża jest dla jednych tylko kwiatem, dla innych wspomnieniem drogiej zmarłej dziewczyny. „Dytyramb na cześć teściowej” – pochwała dla teściowej, podkreślenie zadań, jakie ma do wykonania. „Powrót” – po kilku latach wraca się do domu rodzinnego, który kojarzy się z niebem, choć jest w nim zwyczajnie – matka robi szalik na drutach, ojciec drzemie pod piecem, odpoczywając po pracy. Jednocześnie przypomina sobie, jak się kiedyś zachowywał i odpowiadał opryskliwie na pytania. Ta jego opryskliwość wynika z obserwacji, że na świecie jest zło, człowiek człowiekowi skacze do gardła, nie ma wzajemnego poszanowania, jeden drugiego by zabił. Nie może jednak tego powiedzieć rodzicom, bo tam gdzie są, jest taki spokój i cisza. „Zdjęcie ciężaru” – credo poetyckie, rola poezji współczesnej i odpowiedź na pytanie – czym powinna być współczesna poezja. A powinna być czymś nowym, co daje piękno, zadowolenie, zwraca uwagę na istniejący świat. Poezja ta, to walka o oddech.

Smok

Smok jest to pół boska istota, która posiada wielką moc. Smoki są bardzo mądre i jako pierwsze zostały stworzone przez bogów. Niektóre jednak przeklęte zeszły na złą stronę, lecz większość ze smoków jest dobra. Stało się tak, że ludzie zaczęli mordować te istoty dla sławy, złota, czy też ich dobrobytów, albo po prostu ze zwykłej rządzy krwi. Smoki należą do gadów. Tak naprawdę jest to połączenie kilku różniących się zwierząt. Smok ma tułów węża, głowę zaś krokodyla, do tego skrzydła jak ptak i pazury niczym orzeł, a na szyi ma skrzela niczym ryba. Całego jego ciało jest pokryte łuską, którą zwykła broń może jedynie zarysować. Aby przebić pancerz smoka, bądź zbroję zrobioną z jego łusek należy posiadać magiczną broń o potężnej mocy. Smok jednak na gardzieli ma delikatne miejsce, które prawie wcale nie jest pokryte łuskami. Dlatego też, większość ludzi zabijających te gady, wpierw wbijała im ostrza, bądź groty w delikatną szyję. Te wspaniałe gady możemy podzielić na wiele rodzajów. Można spotkać smoki ziejące ogniem, bądź dmuchające lodem. Smoki mogą być kryształowe, bądź bagienne. Napotkać można te istoty, jako demony, duchy, bądź nieumarłe szkielety. Kiedyś podobno ktoś widział smoka zombie, z resztkami podgniłego mięsa, między kośćmi.

Literatura socrealistyczna

Po rozpoczęciu władzy komunistów w Polsce po II wojnie światowej, ideologia marksistowska zaczęła także wpływać na życie literackie w Polsce. W naszym kraju oficjalnie estetyka socrealizmu ogłoszona została w 1949 roku i trwała właściwie do 1955 roku, od kiedy – po śmierci Stalina – zauważalne zaczęły być zmiany w literaturze prowadzące do tak zwanej odwilży. Założono wówczas, że każda sztuka ma być realistyczna. Tak samo literatura. Nawiązano zatem do sztuki czasów pozytywizmu. Największy nacisk jednak położono na sztukę tendencyjną. Bo głównym zadaniem każdego pisarza było propagowanie idei komunizmu. Przez powstawały dzieła schematyczne, silnie nacechowane ideologicznie. Bohaterami byli najczęściej młodzi robotnicy, którzy przy pomocy maszyn i zgodnie z duchem marksizmu działali na rzecz zniszczonej podczas wojny Polsce. Dzilni walczyli z wrogami systemu i czynem propagowali socjalistyczne idee. Szybko jednak twórcy zaczęli odchodzić od tego schematu. Okazało się z czasem, że wielu z nich to wielcy pisarzy, którzy w następnych latach pokazali na co ich stać. W czasach socrealizmu debiutowali m.in. Wisława Szymborska, Tadeusz Konwicki czy Kazimierz Brandys.

Praca i nauka- jak się uczył i tworzył

Ten wspaniały malarz epoki romantyzmu za swojego życia rzadko miał wsparcie jakichkolwiek mecenasów. Żył w nędzy i często brakowało mu środków do dalszej pracy. Utrzymywał siebie i swą rodzinę głównie z rytownictwa. Swoje talenty plastyczne ujawniał już wcześnie gdyż od lat dziecięcych. Jego ojciec był zamożny ( trudził się kupiectwem ) i gdy młody William skończył dziesięć lat wysłał go do szkoły rysunku Henriego Parsa. Po ukończeniu zaś czternastego roku życia młody Blake zaczął kształcić swe umiejętności plastyczne w pracowni Jamesa Basiera, gdzie wyuczył się między innymi rytowania. W 1788 roku rozpoczął prace nad nową technika „druku iluminowanego”, polegającą na tworzeniu jednej kompozycji ze słów i obrazów rytowanych na miedzianych płytkach. Wydał w tej technice dwa tomiki swojej poezji. Pierwszy pod tytułem ” Pieśni niewinności” ,a po upływie pięciu lat tomik zatytułowany „Pieśni doświadczenia”.Od lat młodzieńczych fascynowała go sztuka gotycka co jeszcze bardziej podsycało jego „romantyczność”.

Na ratunek księżniczce

Dawno, dawno temu, w pewnej baśniowej krainie, żył sobie syn króla. Był bardzo dzielny i mężny. Książe dla swojego ojca zwyciężał bitwy i zawierał sojusze. Jednak nie mógł sobie znaleźć żony. Dziwne to bardzo, lecz żadnej nie potrafił pokochać. Mijały lata, a on zaczął chodzić przygnębiony i coraz bardziej smutny. Jednak pewnego pięknego dzionka usłyszał pieśni bardów o wspaniałej księżniczce więzionej w wieży. Ludzie rozgadywali, że jakoby gad tak potężny jak smok, trzyma ją zamkniętą i więzi w lochach na szczycie wieży. Księżniczka zaś czekała na wybrańca na tyle mężnego, który pokona i ogień i smoka oraz uwolni ją z tego paskudnego miejsca. Dodatkowo legenda głosiła, że ten który uratuję dziewoję zakocha się w niej, a ona w nim i będą żyć szczęśliwie do końca świata. Książe nie zastanowiwszy się wziął zbroję i miecz, i zasiadając na swym białym rumaku pognał w kierunku wierzy. Koniem swym przeskoczył most zarwany, pod którym lawa od piekła gorętsza była. Pieszo kontynuował wędrówkę, miecza dobył i na smoka się rzucił. Pancerz przed płomieniami go ochronił, a królewicz bestii głowę odciął. Poczym zabrał księżniczkę swym rumakiem do zamku. Tam się pobrali i żyli długo i szczęśliwie.

Romanse

Tego typu książki bardzo często czytają nastolatki i starsze panie, bardzo lubią romantyczne historie więc zanurzają się w ich lekturę prawdziwie wielkim zaciekawieniem, jakiego rzadko kiedy doznają w jakiejkolwiek sytuacji. Romanse są najczęściej bardzo wymyślone opisane są w nich rzeczy które nigdy na naszym świecie nie miały miejsca i raczej nigdy mieć nie będą. Książki te są różnego typu są one na przykład przeniesione w czasy starożytne i opowiadają o miłości księżniczki i jej sługi. Wszystkie jednak są bardzo wzruszające i pozwalają się rozmarzyć i myśleć o tej jedynej prawdziwej miłości. Starsze panie czytają je tylko z przyzwyczajenie czy z upodobania. Nadal marzą i myślą jakby było pięknie gdyby to właśnie one doznały takiego uczucia w swoim życiu. Jest to bardzo przyjemne czytać książkę wprost nasączoną miłością. Najczęściej typowe harlekiny mają w sobie również nutkę namiętności i seksu co jest również w typowych romansidłach dozwolone. Czytamy wtedy je z jeszcze większym zaciekawieniem.

Bolesław Leśmian i świat jego poezji

Bolesław Leśmian (1877-1937) – poeta, prozaik, eseista, krytyk i tłumacz. Uznawany za jednego z najbardziej oryginalnych poetów polskich dwudziestego wieku, „odkryty” i doceniony przez współczesnych dopiero u schyłku życia. Zgodnie z wykształceniem pracował jako radca prawny w biurze Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Uczestniczył aktywnie w życiu kulturalnym stolicy, współpracował z czasopismami literackimi i teatrami. Związany był z Hrubieszowem i Zamościem, był też członkiem polskiej Akademii Literatury. Znane tomy poetyckie Leśmiana to „Łąka”, „Sad rozstajny”, jest on również autorem baśni, np. „Klechdy sezamowe”, „Przygody Sindbada Żeglarza”. Leśmiana uznać można za mistrza polskiej poezji miłosnej. W wierszu „W malinowym chruśniaku” Leśmian ukazuje dwoje młodych, zakochanych ludzi. Ukrywają się oni „przed ciekawych wzrokiem” wśród krzewów malin. Malinowy chruśniak jest dla nich istną oazą spokoju. Pieszczoty, jakimi się wzajemnie obdarzają, są delikatne i niewinne, a ich narzędziem są maliny. Otoczeniem dla rozkwitającej miłości jest ukazana realistycznie i w detalach bujna, żywa przyroda – kosmaty żuczek, wisiory pajęczyn, chore liście. W tym specyficznym zaciszu młodzi ludzie mogą bez przeszkód mówić o uczuciach, nabywać doświadczenia.

Julian Tuwim

Julian Tuwim, znany polski poeta, z pochodzenia był Żydem. Jego tomiki – „Czyhanie na Boga” i „Sokrates tańczący” – przyniosły mu dużą sławę. Uprawiał twórczość satyryczną, pisał też utwory dla dzieci, takie jak na przykład „Lokomotywa”, „Słoń Trąbalski”. By uniknąć prześladowania w 1939 roku wyjechał na emigrację, i tam właśnie powstał jego znany poemat „Kwiaty polskie”. Był współzałożycielem grupy poetyckiej Skamander. Kwiaty polskie – kwiaty polskie należą do tak zwanego poematu dygresyjnego, opartego o wątek fabularny, jak gdyby epicki, ale traktowany wyraźnie jak pretekst i ustawicznie przerywany dygresjami. Poeta zwraca się do Boga, aby przywrócił Polskę sprawiedliwą. Chce, aby przyszła Polska była odbudowana, niech lepiej będzie biedna, ale sprawiedliwa. Aby nie było w niej kapitalizmu, a rządy należały do ludzi mądrych i uczciwych. Strofy o późnym lecie – wiersz charakteryzuje subiektywizm w widzeniu rzeczywistości (spojrzenie subiektywne, jesień widziana oczami Tuwima). Autor, zamiast szukać określeń na nazwanie swoich stanów uczuciowych, posługuje się metaforyką, czego w poezji staropolskiej nie było (tendencja do metafory z biegiem lat wzrasta). W wierszu zawarty jest zachwyt nad codziennością, jest to wiersz toniczny, rymy odległe, dostrzegamy tu również dążenie do odświeżenia, szukania nowych środków wyrazu, charakterystycznych zresztą dla każdej dziedziny sztuki i każdej epoki.

Literatura a sztuka

Literatura jako sztuka nie jest oderwana od innych dziedzin sztuki. Na kartach książek pojawiają się nawiązania do plastyki czy muzyki. Czy to w bezpośredni sposób – poprzez opis obrazów, rzeźb, utworów muzycznych. Czy też bardziej finezyjny – poprzez malarskość opisu, komponowaniu zdań według wzorów komponowania muzyki. Jeszcze innym wyrazem korespondencji sztuk jest na przykład ozdabianie książek ilustracjami. One podnoszą walor estetyczny, nierzadko dodają dziełu nowe sensy. Nawet nie zdajemy sobie sprawy jak często czytając książkę, obcujemy także z innymi dziedzinami sztuki. Niektóre gatunki literackie wręcz stworzone zostały do tego, by łączyć z innymi rodzajami sztuki. Pieśń, oprócz ważnej warstwy literackiej, jej przeznaczeniem jest śpiewanie. Tak więc przekaz słowny idzie w parze z przeżyciami muzycznymi. Także odwrotnie, utwory muzyczne przejmują dla siebie literaturę: np. opera, która bez rozbudowanych tekstów nie mogłaby istnieć czy utowory programowe, które może nie w bezpośredni sposób, ale przekazują jakąś tezę, która mogłaby być przedstawiona na kartach literatury.

„Wolny najmita”

Wiersz o sytuacji pouwłaszczeniowej chłopów, którzy zazwyczaj nie radzą sobie z utrzymaniem gospodarstw, a w rezultacie są pozbawieni ziemi. Chociaż najpierw dostają ziemię na własność, to muszą płacić podatki, na które zwyczajnie ich nie stać. Kiedy znajdowali się pod opieką pana, nie musieli się o to martwić. Ponieważ nie płacą podatków ziemia jest im odbierana, a oni pozostają bez grosza przy duszy. Przymiotnik wolny został uzyty ironicznie. „Wolny najmita” symbolizuje chłopa bez ziemi, który jest wolny od wszystkiego – od obowiązków uprawiania ziemi, płacenia podatków, ale także od godnego życia i pieniędzy, których nie ma skąd zdobyć. Ponieważ chłopi nie znajdują się już pod władzą szlachciców nie mogą liczyć również na ich pomoc, dlatego nikt nie interesuje sie ich losem po stracie ziemi, nie ma nikogo, kto im pomoże. Konopnicka po raz kolejny staje w obronie chłopów i udowadnia, że uwłaszczenie nie wyszło chłopom na dobre, jak to było zapowiadane.

O Ewelinie

W utworze znajdujemy dowody na to, że Prezesowa niestety ma racje co do Eweliny. Janocka zdradza Barona Dalskiego jeszcze przed ślubem, co po ślubie również nie ulega zmianie. Baron Dalski jednak po przyłapaniu żony na zdradzie ze Starskim żąda od niej kategorycznie rozwodu. Sama przyznaje, że nie kocha barona.
Fragment drugi to rozmyślania Wokulskiego o Izabeli, który jest zawiedziony zdradą ukochanej. Stwierdza, że mógł uniknąć rozczarowania, bo panna Izabela zachowywała się jak typowa arystokratka, że było do przewidzenia jak to wszystko się potoczy. Mówi, że Łęcka jest płytka emocjonalnie, o czym mają świadczyć prowadzone ze Stanisławem rozmowy o balach, strojach, koncertach, więc o niczym, co w życiu naprawdę ważne. Uważa, że Izabela jest egoistką i egocentryczną, bo kocha tylko siebie i uważa, że cały świat jest tylko dla niej. Panna jest według Wokulskiego zwykła kokietką, która żyje po to, by się bawić, zdobywać mężczyzn, mamić ich swoją fałszywą miłością. Izabela jest próżna, nie robi nic, nie pracuje, a tylko korzysta z pieniędzy ojca. Za udawaną miłość próbowała zdobywać pieniądze. Nazywa ją Wokulski ostro pasożytem. Izabela ma już za sobą wiele doświadczeń erotycznych, jest niemoralna. Po przejrzeniu na oczy i spojrzeniu na Izabelę realnie uważa ją Wokulski nawet za kobietę dość lekkich obyczajów. Stwierdza, że arystokratki zupełnie nie odpowiadają obrazowi idealnych kobiet, które podawali romantyczni twórcy, a wiara w to, że kobiety są jak anioły została zamieniona na twierdzenie, że w każdej z kobiet jest część z prostytutki.

Wnioski

Prus w swojej powieści nakreśla bardzo szeroki obraz społeczeństwa Warszawy, a jednocześnie całej Polski. Pokazuje przekrój społeczeństwa przez biedotę, mieszczaństwa aż do rodzin arystokratycznych. Z bólem pokazuje jednak, że społeczeństwo stale jest podzielone, nie ma w sobie sił twórczych, a jednostki wybitne i nieprzeciętne nie mają szansy na rozwój. Autor nie daje jednak gotowej recepty na poprawę stanu rzeczy, ale wytyka błędy i wady, a także wskazuję kierunek zmian : „Jest proste lekarstwo: praca obowiązkowa, słusznie wynagradzana. Ona jedna może wzmocnić lepsze indywidua, a bez krzyku wytępić złe… I mielibyśmy ludność dzielną, jak dziś zagłodzoną lub chorą.”. Jednoczęsnie musi przyznać, że Polacy nie troszczą się o losy kraju, arystokracja marnotrawi pieniądze i popada w długi zamiast być przewodnikiem w drodze ku lepszemu, bogatszemu państwu. Mieszczaństwo polskie w porownaniu z mieszczaństwem pochodzenia niemieckiego i żydowskiego również nie wypada najlepiej. Polacy nie są rzetelni i pracowici, co jest główną cechą niemców, nie mają też tyle sprytu i głowy do interesów do Żydzi.

Czym jest czara ognia.

Harry Potter przyniósł ogromny światowy sukces nieznanej wcześniej pisarce. Mało kto spodziewałby się, że autorka może zdobyć taką popularność dzięki napisaniu książki, a do tego zdołała na niej zbić fortunę. Nie dość, że zarobiła na sprzedaży 7 bestsellerów (każda z części takowym była) to jeszcze wytwórnia Warner Bros Company wykupiła od niej prawa do nakręcenia wszystkich 7 części. Jedną z ciekawszych części książki i jedną z najlepiej zrealizowanych adaptacji filmu jest „Harry Potter i Czara Ognia”. W części tej dzieje się chyba najwięcej wydarzeń co czyni i film i książkę bardzo atrakcyjnym dla odbiorcy. Akcja zaczyna się gdy Harry jak co roku spędza wakacje w domu swojego wujostwa czyli w domu Dursleyów.. Harry udaje się z nimi na mistrzostwa świata w quidditchu (najpopularniejszy sport w świecie magii). Rozgrywki mistrzostw przerwane są jednak poprzez wtargnięcie zamaskowanyc sprzymierzeńców największego czarnoksiężnika, którym jest Voldemort. Po turnieju akcja przenosi się już do Hogwartu w którym Harry, Ron i Hermiona zaczynają swój czwarty rok nauki w Hogwarcie. Zamek w tym roku staje się gospodarzem tradycyjnego Turnieju Trójmagicznego. Do turnieju dostaje się 3 uczniów z trzech najlepszych szkół magii, podstępem dostaje się do niego także Harry, chociaż to nie on uknuł podstęp.

Tren II

Tren II, Kochanowski mówi, że chciałby pisać dla dzieci kołysanki, a nie treny, które pisze na cześć zmarłej córki. Śmierć nazywa „srogością ciężkiej Prozerpiny”, nieubłaganą, srorogą nieużytą księżną. Przyznaje, że nie myślał wcześniej o pisaniu lekkich utworów dla dzieci, ponieważ uważał je za błahe, mało ważne. Teraz czuje, że musi pisać o dziecku i dla dziecka, ale niestety nie mogą to już być utwory błahe i lekkie. Kochanowski podkreśla swój ból i to, że śmierć córki odbiła się piętnem na jego życiu.Powtarza sobie, że z rozpamiętywania nic nie będzie, nie cofnie się czasu. Zauważa też przewrotność szczęścia i niesprawiedliwość losu. Pyta śmierć, dlaczego Urszulka musiała umrzeć. Opisuje kontrast pomiędzy życiem a śmiercią pisząc o jasności i ciemności. Mówi, że może lepiej byłoby, gdyby Urszula w ogóle się nie narodziła, bo sama żyła zbyt krótko, a rodziców pozostawiła w wielkim smutku i boleści. Kochanowski i tren ii stosuje wiele przerzutni, by podkreślić niepokój jaki nim targa.

Węglowe ołówki

Najstarszym funkcjonującym do dziś przyrządem do rysowania jest węgiel. Jest prosty w użyciu, idealny do wyrazistej, spontanicznej pracy. Węgiel jest doskonały dla początkujących. Od rysunku węglem rozpoczyna się prawie każdy kurs plastyczny. Ponieważ praca węglem uczy rysunku materialnego, tworzenia powierzchni o różnej tonacji- co jest niezbędne przed rozpoczęciem pracy kolorami- zachęca się studentów, by wzięli do ręki kawałek węgla i naszkicowali duży obraz.

Węgiel produkowany jest częściowo ze spalonych gałęzi winorośli, buczyny i wierzby, w formie sprasowanych pałeczek lub naturalnych patyczków oraz proszku. Węgiel drzewny z winorośli jest brązowo-czarny, z buczyny i wierzby niebieskawo-czarny. Posiada kolka stopni twardości. Węgiel miękki, sproszkowany jest łatwy w mieszaniu i idealny do tonowania. Twarde patyczki natomiast, wykorzystywane są w rysunku liniowym. Produkowane pałeczki są różnej grubości, możemy więc nimi rysować różnorodne linie. Praca sprasowaną pałeczką w oprawce z drewna jest o wiele czystsza, nie daje jednak możliwości wykorzystania boków i krawędzi kawałka węgla.

Horror- rodzaj filmu

Horror jest tym co ma straszyć i wywoływać działanie wyobraźni, czasami ma na celu obrzydzić odbiorcę. Bardzo dużo horrorów wykorzystuje sposób ich tworzenia taki jak zawiła układanka. Widz od początku do końca filmu się zastanawia, kto z kim co jak i gdzie, samemu szukając wyjścia. Jest to ciekawy sposób by zmusić widza do aktywnego oglądania filmu. Jednak horrory najlepsze są te stare, mają wszystkie pomysły na horror zawarte w jednym. To wszystko było w tamtych czasach świeże, dziś twórcy horrorów nie mogą wymyślić czegoś nowego gdyż wszystko już było. Jednak my nadal lubimy horrory, oglądamy je z zaciekawieniem i po obejrzeniu wystawiamy mu ocenę czy był straszny czy nie, czy był wart obejrzenia czynie. Zapewne najlepsze są te filmy które oparte są na książce. Czytając książkę odczuwasz strach wyobraźnia pracuje a podczas oglądania filmu boisz się jeszcze bardziej. Pamiętasz co było w książce i ciekawisz się jak to zostanie przedstawione, wyobrażasz sobie cos a to okazuje się jeszcze straszniejsze.

Książka

Książka rozwija przede wszystkim naszą wyobraźnię, nasz umysł. Dobra książka zawsze jest warta przeczytania, nie tylko nas rozwija również emocjonalnie, ale potrafi nam inaczej spojrzeć na otaczający nas świat oraz poznać podstawowe zasady ortografii czy też je utrwalić. Na pewno dobra książka jest warta przeczytania zarówno dla młodych jak i starych ludzi, rozwija nas ona znacznie, a w dobie Internetu i komputeryzacji oraz pokolenia blogerrów niestety popularność typowych książek stanowczo zmalała przez kilka ostatnich lat, ale taka jest niestety rzeczywistość. W moich następnych artykułach przedstawię niektóre rodzaje książek, te najpopularniejsze, oraz napiszę parę słów o wierszach jako specyficznym rodzaju literatury pięknej, tak bym to ujął. Zapraszam więc do dalszej części moich artykułów, tym razem bardziej skupimy się na książkach niż na filmach. Dobra książka zawsze jest warta przeczytania i nie można o tym zapominać, wiele tracimy nigdy nie czytając książek, dzięki nim bowiem bardzo się rozwijamy.

Malarstwo barokowe

4Malarstwo barokowe to przede wszystkim malarstwo naścienne, barok wniósł do sztuki zwyczaj malowania obrazów na ścianach. Do dziś możemy wiec obserwować na ścianach wielu kościołów znajdujących się w Polsce wielkie obrazy, są to przykłady malarstwa barokowego, który uświetnił naszą myśl europejską. Dekoracje malarskie tworzone po raz pierwszy w czasach baroku to dekoracje, które miały optycznie powiększyć przestrzeń, ale także miały wprowadzić człowieka w nastrój trwogi, miały dodawać kościołom powagi. Malarstwo barokowe naścienne, co ciekawe, łączyło w sobie najrozmaitsze motywy.

Często obrazy te sprawiały wrażenie jakby elementów architektonicznych, dlatego można powiedzieć, że malarstwo barokowe ścierało się razem z układem architektonicznym kościoła czy świątyni. Było iluzjonistyczne, tworzyło nastrój dość ponury. Pozy osób, które przedstawiane są zazwyczaj na ścianach są wydumane, sztuczne, dynamiczne. Dopiero po jakimś czasie pozy przestały być teatralne, a cała scena przestawała być tak bardzo reżyserowana i zapanowała większa swoboda w pokazywaniu ludzkich emocji na twarzach. Podobnie jest na obrazach sztalugowych pochodzących z tamtego okresu. Warto prześledzić malarstwo barokowe na przykładach.

Twórczość Jana Kochanowskiego

Często niedoceniany przez uczniów szkolnych Jan Kochanowski cechował się ogromnym geniuszem. To on uporządkował i usystematyzował wiersz polski, sprawił, że istnieje on w takiej, a nie innej konwencji, zorganizował akcenty i rymy. Jego twórczość odbiła się szerokim echem w polskiej kulturze. Był krytycznym poetą, często w bardzo dobitny sposób wyrażał się o ludziach. Mowa tutaj oczywiście o Fraszkach, które często nawet wulgarnymi słowy raczyły kpić z ludzi. Innym przekazem krytyki, już pozbawionym humoru, była Odprawa posłów greckich, dzieło nawiązujące do tradycji antycznej i z niej czerpiące, jednak odnoszące się li i wyłącznie do sytuacji w Polsce. Jednak nie wszystko szło po myśli poety. Przesławne Treny, opiewające śmierć jego najdroższej córki Orszulki (Urszulki), nagle rzuciły cień na jego do tej pory wesołą twórczość, często wykpiwającą ludzkie przywary. Teraz stał się ojcem cierpiącym nad śmiercią własnego dziecka, zwykłym człowiekiem. To, że geniuszem, było wtedy dla niego nieistotne.

„Mendel Gdański”

W noweli mamy narrację trzecioosobowa miejscami zamienijącą się w mowę pozornie zależną, kiedy czytamy myśli samego Mendla. Mendel mieszka w jednym od wielu lat, jest tubylcem, który dobrzez zna swoje miasto. Ma 67 lat, Akcja noweli dzieje się w Warszawie. Choć Mendel urodził się w Gdańsku to mieszka w Warszawie od 27 lat i jest dobrzez znany jako pracowity i uczciwy człowiek. Prowadzi zakład introligatorski, uczciwie zarabia na życie. Dobrzez zna mieszkańców, sam jest dobrze znany sąsiadom. Jest lubiany i szanowany. Ludzi mu ufają, wiedzą, że mogą liczyć na jego pomoc, sami pomagają Mendlowi w potrzebie. Nie przeszkadza im to, że mężczyzna jest Żydem. Mendel mieszka z wnukiem Kubusiem, synem swojej zmarłej córki. Oprócz tego ma dwóch synów, którzy wyjechali z Warszawy w celach zarobkowych. Kubuś chodzi do polskiej szkoły, Mendel chce, by chłopiec nie wstydził się swojego pochodzenia. Gdy chłopiec opowiada mu, że w szkole jest szykanowany, dziadek przekonuje wnuka, że gdy człowiek jest uczciwy to nie ma znaczenia pochodzenie, a Kuba nie może wstydzić się tego, kim jest.

Miasteczko Halloween

Film ten jest nieodłącznie kojarzony z Timem Burtonem choć nie on był jego reżyserem. Film ten reżyserował Henry Selick. Tytuł oryginalny brzmi „Nightmare Before Christmas „.Premiera światowa tego znamienitego dzieła odbyła się dziewiątego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego trzeciego. Film ten opowiada o święcie Halloween i o pochodzeniu świat (wymyślonym przez Burtona). Głównymi bohaterami jest Jack Król dyń i Sally. Co roku w świecie tym przygotowywane jest święto Halloween. W świecie tym mieszkają czarownice, kościotrupy, wampiry, potwory i tym podobne. Jackowi jednak czegoś brakuje. Przypadkiem trafia do świata Bożego Narodzenia. Wtedy też postanowił że to jego kraina przygotuje Boże Narodzenie a Święty Mikołaj zostanie porwany. Niestety kończy się cała sprawa fiaskiem gdyż inni w tej krainie nie rozumieli przesłania tego świeta. Jednak Jack zakochuje się w Sally i nawzajem. To było to czego mu brakowało, miłość czyni cuda. Film ten jest naprawdę wspaniały a Jack stał się wręcz kultową postacią.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska to poetka dwudziestolecia międzywojennego. Wiele swoich utworów poświęciła tematyce miłosnej. Tomy poezji Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej to na przykład „Pocałunki”, „Niebieskie migdały”, „Różowa magia”. Próbowała też swoich sił jako dramatopisarka, o czym świadczy utrzymany w tonie groteskowym utwór „Baba-Dziwo”. Podmiot liryczny z wierszy Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej to kobieta bardzo wrażliwa, jednak patrząca na życie z pewnym dystansem. Szuka ona w życiu miłości, jest ona dla niej czasami jej całym życiem. Podobnie jak Anna Karenina i Emma Bovary, ta osoba nie może żyć bez miłości. Bez tego ożywiającego uczucia „usycha”, nic jej nie zadowala, staje się mizerna, blada, zmęczona, ale kiedy go doświadcza, w pełni umie się nim cieszyć. W swoim życiu nie zaspokajają jej jednak przelotne romanse, pragnie ona tylko głębokiego, wzajemnego uczucia i związku z kochanym i kochającym mężczyzną, trwającym przez całe życie – do końca. Występują też różnice: bohaterka wierszy Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej to osoba nowoczesna, na miarę swoich czasów, która umie się śmiać z rozmaitych humorystycznych sytuacji, patrzy na świat z dystansem i obiektywizmem. W jej utworach występują nieraz bardzo celne puenty, odzwierciedlające nam jej niebagatelne poczucie humoru i inteligencję.

Drugi rok z Harrym Potterm.

Harry po pierwszym roku nauki w Hogwarcie przenosi się na wakacje do wuja ponieważ nikt nie może zamieszkiwać Hogwartu, a już na pewno nie żaden z uczniów. W domu na swojej drodze spotyka domowego skrzata Zgredka, który w tej części bardzo uprzykrza życie głównemu bohaterowi. Gdy Harry Potter spotyka Zgredka pierwszy raz na swojej drodze ten ostrzega go o powrocie do Hogwartu, że może być bardzo niebezpieczny. Gdy Zgredkowi nie udaje się przekonać Harryego ten rzuca czar na Dursleyów. za co Harry dostaje szlaban do końca życia. Gdyby nic się nie wydarzyło to Harry już nigdy nie wyszedł by z domu a tym bardziej nie dotarł by do Hogwartu czyli intencje Zgredka by się spełniły. Jednak głównego bohatera z aresztu domowego ratują bracia Weasleyowie – Ron, Fred oraz Gorg. Bracia wyciągają i uwalniają Harryego i zabierają go do swojego rodzinnego domu. Harry pierwszy raz może zobaczyć dom rodziny czarodziejów, a nie jak to miało miejsce rodzin mugolskich, a w szczególności dom Dursleyów. Harry, Ron oraz jego bracia i Hermiona wracają do szkoły i nic nie zapowiada w tym roku niezwykłych wydarzeń. Dzieje się tak aż do Hallowyn kiedy to kotka woźnego, Pana Filtcha, zostaje spetryfikowana czyli unieruchomiona. Podejrzenia Filtcha zostają zrzucone oczywiście na Harryego Pottera. Co jednak stało się w szkole to właśnie Harry będzie musiał odkryć podczas trwania drugiego roku szkolnego.

Prawo silniejszego

Ludzie silniejsi wykorzystują swoją przewagę wobec słabszych. Mogą wtedy wiele zyskać. Nie przejmują się drugim człowiekiem i próbują dzięki niemu jak najwięcej zyskać. Często kończy się to przykrymi wypadkami. Ponieważ nasza granica rozsądku często zanika. Mając wiele pragniemy jeszcze więcej, a nie dostrzegamy w tym wszystkim jakie konsekwencje z tego mają inni. Krasicki przedstawia wielką głupotę ludzi, a także brak rozwagi i odpowiedzialności za swoje czyny. „Świat doskonały nie jest i nie będzie”. Za dużo jest w nim ludzi którzy myślą tylko o sobie. Dlatego myślę, że warto spróbować uczynić go znośniejszym. Do tego posłużą nam rozważania i wady zwierząt symbolizujących ludzi ukazanych w bajkach Ignacego Krasickiego. Bajki przedstawiają pesymistyczną wizję ludzkiego świata. Krasicki w bajkach zwraca głownie uwagą na ludzi złych, pysznych, pozbawionych jakiegokolwiek krytycyzmu na swój temat. Wszystkie zawarte w nich cechy mają charakter uniwersalny. Ludzie czytając bajki powinni się zmienić, ale tego nie robią.

Dante Alighieri i jego „Boska komedia”

Dante Alighieri to słynny poeta włoski, żyjący na przełomie XIII i XIV, czyli w okresie średniowiecza. Jego najbardziej znane dzieła to „Życie nowe” i „Boska komedia” – utwór składający się z trzech części (Piekło, Czyściec, Raj). Cały utwór liczy 100 pieśni, jedna wstępna i po 33 w każdej części. Każde z królestw w zaświatach obejmuje dziewięć obszarów, dziewięć kręgów piekła, dziewięć pięter czyśćca i dziewięć rajskich nieb. W tym ogromnym dziele Dante podsumował średniowieczną wiedzę teologiczną, filozoficzną i historyczną. Dziś uznawane jest ono za arcydzieło. Boska komedia jako gatunek to poemat epicki, utwór narracyjny, gdzie można wyróżnić treść i jeden wątek zdarzeń – wędrówkę Dantego po zaświatach. Plan wydarzeń1. Spotkanie w lesie z trzema zwierzętami (alegoria), pomoc Wergiliusza, który obiecuje Dantemu, że oprowadzi go po zaświatach2. Wędrówka po Piekle3. Spotkanie z cierpiącymi męki, należącymi do różnych kategorii grzesznikami4. Przejście do Czyśćca, gdzie przewodnikiem poety jest nadal Wergiliusz5. Wędrówka po Raju – Dantego oprowadza ukochana Beatrycze. Czas i miejsce akcji – podróż Dantego w zaświaty rozpoczyna się w nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek w 1300r. Miejscem akcji części pierwszej jest Piekło, drugiej Czyściec, a trzeciej Raj. Dante występuje jako wędrowiec, myśliciel, zgłębiający zagadki ludzkiego bytu, kształcący wartości duchowe, doskonalący się. Jest on również narratorem. Towarzyszy mu Wergiliusz, starożytny poeta, przewodnik Dantego po Piekle i Czyśćcu. Beatrycze, ukochana Dantego, jest jego przewodniczką po Raju.

Obraz Izabeli

Taki obraz Izabeli odnajdujemy w całej powieści Prusa. Panna Łęcka uważa, że ludzi pracujący odbywają karę za złe uczynki, żyje w świecie pełnym wygód, nie zna prawdziwego życia w realnym świcie. Chłodno traktuje swoich adoratorów, sama zmienia często obiekt westchnień. Flirtuje z Rossim, Molinarim, Starskim. Zupełnie nie docenia Wokulskiego i jego miłości. Nazywa go „parweniuszem”, nie kocha go, a mimo to zgadza się przyjąć jego oświadczyny tylko po to, by mogła wyjść z długów przy pomocy pieniędzy Stanisława. Nie docenia Wokulskiego, uważa, że nie zna języka angielskiego, więc czuje się spokojna, gdy w tym języku rozmawia ze Starskim.
Cała powieść jest realistycznym opisem społeczeństwa Warszawy, w tym także arystokracji. Losy bohaterów potwierdzają to, co o młodych arystokratkach mówi Zasławska i to, co Wokulski myśli o Izabeli. Od reguły na szczęście istnieją chlubne wyjątki – np. Pani Prezesowa Zasławska, która jest przykładem arystokratki pomagającej biednym ludziom, kochającej całe życie jednego mężczyznę, zauważającej błędy i wady innych ludzi ale także swoje, potrafiącej przyznać się do błędów. Prus wyraźnie krytykuje zachowania arystokratek, a pokazując dobry przykład Prezesowej wpisuje swoją powieść w pozytywistyczny utylitaryzm.

Literatura polska

Odkąd zaczęto oficjalnie posługiwać się językiem polskim (mniej więcej w epoce renesansu), kształtować się zaczęło życie literackie. Zaczęto tworzyć utwory literacki w ojczystej mowie, a nie jak przeważnie do tej pory bywało po łacinie (w Średniowieczu literatura pisana w języku polskim miała raczej marginalne znaczenie). Jak ważna nasza twórczość była, świadczą postacie Jana Kochanowskiego, Mikołaja Reja czy Mikołaja Sępa Szarzyńskiego. Znane są po dziś dzień i bez mała można sądzić, że ludzie ci mocno przyczynili się do tego, że polszczyzna tak bardzo się rozwinęła i że dali podwaliny do tego, że polska literatura rozwijała się przez kolejne stulecia. W związku z tym w kolejnych epokach doskonalono język, korzystano z coraz ciekawszych technik literackich, tworzono i wykorzystywano nowe gatunki literackie. Powstała tak bogata spuścizna kulturalna, że nawet tak trudne czasy zaborów nie zniszczyły tego i dzięki temu po odzyskaniu niepodległości, możliwe stało się tak szybkie odbudowanie państwa i dalszy rozwój literatury i kultury polskiej.

„Miłosierdzie gminy”

Akcja opowiadania Kononickiej toczy się w szwajcarskiej miejscowości na licytacji starców. W gminie działa pewne stowarzyszenie realizujące program pomocy starcom. Gmina wymyśliła licytacje ludzi, którzy są bezdomni i starzy, ale nadają się jeszcze do pracy. Jednak w przeciwieństwie do zwykłych aucji cena na ten spada zamiast rosnąć. Przedmiotem aukcji której jesteśmy świadkami jest Kuntz. Mężczyzna musi się jak najlepiej zaprezentować, pokazuje swoje zalety, musi wykonywać polecenia widzów. Ma się przespacerować, stara się nie okazać, że ma chore kolana i nie jest zdolny do pracy. Człowiek jest uprzedmiotowiony, traktowany gorzej niż zwierzę. Kiedy na sale wchodzą zainteresowani licytacją, okazuje się, że jest też wśród nich syn Kuntza. Kuntz ma nadzieję, że syn go wykupi, ale czuje się też upokorzony. Syn faktycznie bierze udział w licytacji, ale kwota dopłaty spada tak bardzo, że nie jest w stanie zabrać ojca do siebie, bo nie miałby się z czego utrzymać.

Proza Stachury

Poetycka proza – nic innego mi do głowy nie przychodzi, gdy myślę o utworach Stachury pisanych prozą. Dużo niecodziennych określeń, ozdobników, aluzji poetyckich, zagmatwania i porównań, by powiedzieć, wprost, że to czysta proza, jakiej wiele na rynku literackim. Słynna i znana chyba wszystkim Siekierezada doczekała się adaptacji filmowej. Początkowo to autor sam, osobiście napisał scenariusz do filmu, jednak nie został on zatwierdzony przez reżysera Leszczyńskiego, jako zbyt zagmatwany i mało przejrzysty. Stachura zerwał, więc współpracę z Witoldem Leszczyńskim, tej jednakże nakręcił film w 1985 na podstawie scenariusza nieco zmodyfikowanego. Inny jego utwór „Cała jaskrawość” to opowieść o ludziach prostych i w swojej prostocie mądrych. Niezapomniana stara Taborska i Potęgowa mówią językiem ludu, świetnie spisanym przez Stachurę. Bo ten wieczny chłopiec – poeta kochał ludzi i z nimi najwięcej rozmawiał w swoich podróżach. Odpowiedzi na pytania o sens cierpienia i czym jest pamięć według Stachury można znaleźć w „Fabula rasa” kultowa „powieść dla niepokornych”

„Lalka” jako powieść polskiego realizmu

Akcja powieści toczy się w latach 1878 – 1879. Są to więć czasy współczesne autorowi, dobrze mu znane. Miejscemalcji stała się Warszawa, a więc również miasto znane pisarzowi. Warszawa stanowi szczególne tło tla wydarzeń opisanych w powieści, staje się jakby jej bohaterem, świadczą o tym: dokładny opis topografii miasta – autentyczne nazwy ulic, wydarzenia, które miały miejsce w tamtym czasie. Prus opisujewszystkie warstwy społeczne Warszawy, i te najwyżej sytuowane, i biedotę. Biorąc pod uwagę „Pamiętniki Starego Subiekta” akcja powieści obejmuje również czasy Wiosny Ludów, i powstania listopadowego. Język i styl powieści nazywa się przeźroczystym, ponieważ nie zwraca na siebie uwagi, nie ma zachwycać odbiorcy, ale cała uwaga czytelnika ma się skupiać na treści książki. Bohaterowie Prusa są prawdopodobni psychologicznie, to znaczy, że czytelnik ma mieć wrażenie, że takie postacie mogły istnieć naprawdę. Prus uzyskał przez to szcczegółowe przedstawienie postaci, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne. Pisarz indywidualizuje również język, którym posługują się bohaterowie. Innych słów używa Węgiełek, a innych Łęcka, co pozwala mu na jeszcze lepszą charakterystykę postaci, a poza tym na przekazanie wiedzy o różnorodności społeczeństwa warszawskiego.

Stachuriady

Co jakiś czas, w miejscach też różnych spotykają się miłośnicy twórczości Edwarda Stachury, Stedem zwanego przez przyjaciół i śpiewają, recytują, nucą wiersze nieżyjącego barda. Czasem zapraszane są gwiazdy estrady polskiej, których występ zawsze jest mile widziany. Kameralne spotkania sympatyków poezji Steda są organizowane całkiem prywatnie i są małą kopią tych wielkich Sachuriad. Tez są śpiewy i recytowanie wierszy, Są dyskusje o twórczości, są nieśmiałe próby naśladownictwa wielkiego poety. Odwiedzanie grobu Stachury na cmentarzu komunalnym w Warszawie to stały punkt spotkań sympatyków poety, o ile te spotkania odbywają się w stolicy. Skromny grób, z wiecznie świeżymi kwiatami, a czasem z zostawionymi drobiazgami dla poety. Stachuriady to nie są imprezy na wielką skalę krajową, to spotkania ludzi młodych w np. domach kultury. Trwają przeważnie do rana, pełne świetnych tekstów wyśpiewanych, recytowanych, a dla wytrwałych moc wrażeń na długie miesiące. Ludzie zjeżdżają się z całego kraju, z plecakami, prowiantem, po to tylko by spotkać takich samych „zakręconych” na punkcie Stachury jak oni sami.

„Rota”

Rota to inaczej tekst przysięgi. Tekst został po raz pierwszy wykonany 500 lat po bitwie pod Grundwaldem, czyli w roku 1911, podczas odsłonięcia pomnika grundwaldzkiego. W „Rocie” mamy do czynienia z liryką podmiotu zbiorowego, są nim wszyscy Polacy. Wiersz ma charakter wysoce patetyczny, podniosły. W tekście znajduje się wiele odwołań do historii Polski, do sytuacji panującej obecnie pod zaborami, a także do bogatej tradycji. Po każdej zwrotce następuje wezwanie „Tak nam dopomóż Bóg” odwołujące się do czynnika wyższego, boskiego, co również jest nawiązaniem do wielowiekowej polskiej tradycji katolickiej. Autorka podkreśla, że Polacy są gotowi oddać życie za kraj, mają dużo zapału, chcą bronić kraju i tradycji, wspomnień o wolności i świetności Polski, są gotowi walczyć aż do odzyskania niepodległości. Wielokrotnie podkreślana jest jedność jaka ma scalać Polaków w walce o każde domostwo. Konopnicka nawiązuje do „Wesela” Wyspiańskiego poprzez wspomnienie złotego rogu („Pójdziem, gdy zabrzmi złoty róg”), który w „Weselu” miał być sygnałem do zjednoczenia narodu i ruszenia do walki z okupantem.

Bohaterowie

Obydwu bohaterów łączy młodość, której niedojrzałość jest uzasadniona. O nieroztropnośc młodych mówi chór w słowach „By rozum był przy młodości, nie ma takiej obfitości(…)”. Jednak Antenor wydaje się zaprzeczeniem tej regguły, gdyż stać go na trzeźwy osąd sytuacji, trwa w niezłomnej postawie, nawet za cene utraty przyjaźni księcia. Niezdecydowanie Parysa udziela się samemu królowi, który ucieka sie w tak ważnej sprawie do decyzji rady. Nie bierze pod uwagę nie tylko słów Antenora, ale także swej córki Kasandry, która ostrzega go przed zgubą Troi. Polskie realia i akcenty pozwalają twerdzić, że mit trojański jest jedynie maską pod którą ukrył poeta swój niepokój o sprawy polski (np. obrady od kierownictwem marszałka, laska marszałkowska, głosowanie przez rozstapienia, aluzja do przygotowań Polski do wojny z Moskwą o Inflanty). Dramat świadczy o tym, że już w XVI wieku można było zauważyć niepokojące decyzje i zachowania osób sprawujacych władzę, które, jak pokazała historia, niekontrolowane i niehamowane doprowadzą do upadku państwa polskiego, jak kiedyś doprowadziły do klęski Troję.

Stabat Mater dolorosa

Fragment ten może być interpretowany na różne sposoby. Wybawicielem może być w świetle III części „Dziadów” Konrad, ale znając biografię Mickiewicza i wiedząc, że jego matka miała na imię Barbara (od greckiego barbaros – obcy) można zbawiciela utożsamiać z samym autorem.
Ksiądz Piotr prosi o przyspieszenie przyjścia wybawiciela. Naród polski będzie musiał jednak wycierpieć sporo na wzór samego Jezusa. Gal (Francja) ma swój pierwowzór w Piłacie – tak jak sedzia Jezusa umyła ręce i nie udzieliła pomocy walczącym w powstaniu listopadowym Polakom. Kolejnym motywem pasyjnym jest korona cierniowa, wyszydzanie. Pojawia się również zdanie analogiczne do słynnego „Ecce Homo” – „Oto naród wolny, niepodległy”. Kolejnym elementem męczeństwa jest droga krzyżowa. Piotr prosi Boga, by pomógł ludziom wytrzymać mękę i niewolę, zapowiada, że ofiara Polski może wybawić całą Europę. W umęczaniu narodu biorą udział również Austria i Prusy nazwane Rakusem i Borusem, odpowiadają więc żołnierzom. Matka Wolność ma swój pierwowzór w Maryi, pojawia się motyw „Stabat Mater dolorosa”
Moskal przebija bok uosobieniu narodu, tutaj widoczna różnica pomiędzy Chrystusem a Polską – Jezus w tym momencie już nie żył, a Polska jeszcze nie skonała. Rosja została wyznaczona do dobicia narodu polskiego, zadania ostatecznego ciosu. Naród kona.
Ksiądz Piotr widzi wzbijającego się do nieba człowieka, Jego szata okrywa cały świat – człowiek ten musi być więc wybawicielem nie tylko jednego kraju. Jego oczy błyszczą, pokazuje wszem i wobec ślady swojej męki, ludzie muszą mu więc uwierzyć, że to właśnie on jest wybawicielem. Ksiądz Piotr zastanawia się kim może być owy człowiek, którego nazywa namiestnikiem świata. Po chwili Ksiądz rozpoznaje w nim chłopaka, którego widział wcześniej – to ten sam, któremu udało się uciec w drodze na północ. Mężczyzna jest wspierany przez anioły, które muszą pomagać mu iść, ponieważ jest ślepy. Ma trzy oblicza, trzy czoła, każde z nich odpowiada jednemu z zaborców, którym musiał się przeciwstawić. Nad jego głową rozpięto baldachim z księgi, jest więc specjalnie chroniony. Stoi na trzech stolicach, trzy końce świata drżą przed nim. Liczba trzy odnosi do trzech pokonanych mocarstw – Prus, Austrii i Rosji. Wybawiciel jest przedstawicielem wolności, jej posłańcem na ziemi.
Stanie się sławnym na cały świat, dzięki temu dla wielu ludzi będzie kimś na kształt Boga – kimś wielkim i czczonym. Jest to kolejna analogia do Jezusa, który również zakłada Kościół swoich wyznawców.
Wybawca zostaje wywyższony ponad wszystkich ludzi, stoi na trzech koronach, znowu na znak pokonania trzech innych mocarstw, ale sam nie ma korony. Jest ponad zaborcami, pokonał ich, zmiażdżył, sam nie wynosząc się na ziemskie trony, które byłyby dla niego za małe. Jego życie było bardzo trudne. Ale to również przyczyniło się do tego, że został wywyższony ponad innych. Na samym końcu Piotr stwierdza jednoznacznie, że to ta sama osoba, którą widział wcześniej, kolejny raz nazywając mężczyznę liczbą „czterdzieści i cztery”. Nastepnie trzykrotnie wykrzykuje „Sława” podkreślając jak wielką cwałę przynoszą mu jego czyny.

Bóg, człowiek i świat w Pieśni XXV

W Pieśni XXV Kochanowski opisuje Boga, człowieka i świat. Bóg jest wszechmogący i wszechobecny. Chojnie obdarza świat i człowieka swoimi darami. Opiekuje się człowiekiem i całym stworzeniem. Jest bogaty, ale dobry i szczodry. Nie interesują go dobra doczesne, dlatego nie da się Go nimi przekupić. Jest stwórcą, kreatorem świata. Dla człowieka jest wyrozumiały, łaskawy i życzliwy. Jest majestatyczny, ale jednoczesnie bliski ludziomstaje się przyjacielem człowieka. Człowie natomiast jest wdzięczny Bogu za wszystkie dary, które od niego dostaje. Ma być posłuszny i pokorny. Jest pełen uwielbienia dla stwórcy za jego dzieło. Jest gotowy podziękować sercem za wszystko, co Bóg dla niego stworzył. Podziwia świat, a przez to również i Boga. Potrafi dobrze obserwować świat i dobrze wyrażać swoje uczucia. Świat stworzony przez Boga jest doskonały, piękny, uporządkowany, przepełniony obrocią. Wszystko ma swój cel. Panuje tu wielka różnorodność, nie ma jednostajności. Cały świat podporządkowany jest Bogu. Poeta stosuje w utworze wiele środków stylistycznych, co nadaje obrazowi plastyczności, pomaga scharakteryzować Boga, człowieka i świat. Utwór jest hymnem co podkreśla sama jego forma. Środki stylistyczne nadają mu uroczysty, podniosły charakter, a sama treść utworu jest pochwałą Boga – Stwórcy, pieśnią na Jego cześć. Zaimki „Ty, Tyś, Cię” przybliżają Boga człowiekowi, czyniąc go bliższym.

Magowie Smoczego Ognia

Od zamierzchłych czasów istniał pewien sojusz między magami. Nazywają siebie sługami Smoczego Ognia. Zaczęło się ponoć od tego, że jeden z mędrców wędrując samotnie przez lasy Abhinu, spotkał tam umierającego smoka. Podobno potężny gad oddał mu własną krew, by ten ocalił świat przed nadchodzącą zagładą. Oddał mu całą swoją moc i potęgę i wyzionął ducha. Owy człowiek chyżo pobiegł do uniwersytetu w którym uczył i powiedział o całym zdarzeniu. Jednak inni profesorowie uznali go za wariata. Później mędrzec zaczął wędrować po świecie szukając swego miejsca. Sam przestawał wierzyć w smoka, którego spotkał, gdyż nie czuł w sobie jakiejś potężnej mocy. Jednak nagle poczuł w sobie istny ogień – prawdziwą smoczą magię. Od razu więc postanowił przygotować się na ocalenie świata. Zaczął zbierać ludzi, którzy chętni byli mu pomóc i uczył ich nowych zaklęć. W ten właśnie sposób powstała Gildia Magów Smoczego Ognia. Mają oni swą siedzibę wysoko w górach smoczych, w zamku zwanym Dagheroth. Ćwiczą swoje umiejętności i potężne zaklęcia z magii ognia i lawy, by być gotowym na nadchodzące zło. Każdy kto chce może się do nich przyłączyć. Po kilku letnich ćwiczeniach i testach stanie się pełnoprawnym magiem i obrońcą smoków.

Książki fantasy

Książki fantasty są ostatnimi czasy bardzo popularne, czyta je bardzo dużo młodzieży lecz nie tylko. Wielu rodziców przyznaje się, że czytając dzieciom bardzo wszystkim znanego hardego Portera sami się w to wciągnęli. Mówią również o tym, że dzieci dzięki tego typu książce polubiły czytanie i zaczęły robić to częściej. warto dać dziecku do czytania to co mu się spodoba by naprawdę chciało to robić, czytani powinno sprawiać dziecku przyjemność. Jeżeli polubi ono czytać zacznie czytać i lektury szkolne. Książki fantasty mają to do siebie, żę bardzo wciągają, nie uda ci się ociągać z jej czytaniem, będziesz chcieć ją przeczytać jak najszybciej by wiedzieć co jest dalej. Wiele książek fantasty zostało przeniesionych na ekrany kin, jednak wielu fanów książek po filmach było zawiedzionych. Mówią, że wyobrażali sobie inne ukazanie magii i zwierząt typu smoki czy jeszcze inne. Jednak jeżeli książka doczeka się ekranizacji to znaczy, że jest naprawdę dobra a o to w tym wszystkim chodzi by książka była naprawdę dobra.

Harry Potter – fenomen i kontrowersje

Już dawno nie było tak ważnej dla wielu ludzi postaci literackiej, jaką się stał Harry Potter. Z młodym czarodziejem zaczęły się utożsamiać miliony ludzi na całym świecie. Książki, w których Joanne Rowling opisywała perypetie młodego czarodzieja znalazły rzesze wiernych czytelników na całym świecie. Powstały fankluby dzielnego czarodzieja, powstały ekranizacje tych książek, a sama Rowling stała się jedną z najbogatszych Brytyjek. Na fenomen opowieści o Potterze i jego przyjaciołach składa się ogromna eklektyczność tych dzieł. Pisarka nawiązuje do niezliczonych utworów literackich, filmów, mitów i legend. Wszystko umieszcza to w wartkiej i zajmującej akcji. Całość też jest intrygująca dzięki magicznej aurze tajemniczości, która panuje na kartach tomów Harrego Pottera. Dzięki temu te książki stały się konkurencją dla telewizji, internetu oraz gier komputerowych. Opisywanie w książkach działań związanych z magią w niektórych środowiskach wzbudziło kontrowersje. Oskarża się J.K. Rowling o propagowanie okultyzmu i satanizmu. Ciągła popularność tych książek świadczy jednak o tym, że czytelnicy nie przejmują się ostrzeżeniami. Przynajmniej dzięki temu czytanie książek pozostaje w modzie.

Hardero w pojedynku ze smokiem

Niegdyś żył mąż wielki co z północy pochodził. Z krain Kedunu – tych najmroźniejszych i najdzikszych. Pogromca potworów – tak go zwali. Powiadali, że miał siłę dziesięciu chłopa, choć wyglądał jak każdy inny człowiek. Blizny na jego całym ciele wzbudzały we wszystkich strach, bądź wielki podziw, przypominając walki z okropnymi bestiami… Były to niedźwiedzie, olbrzymy, węże morskie, demony, czy nawet takie gady jak smoki… Gdy królestwo Nahriu, zaczął nawiedzać ostatni smok, król tego zacnego kraju wezwał bohatera do swego zamku. -Zabij dla mnie tego gada, a dostaniesz tyle złota, że pływać w nim będziesz – wypowiedział Umur IV. -Zabiję smoka, lecz nie dla Ciebie… tylko dla chwały – oparł mężny. Nie miał on imienia, nie pamiętał go ze swego dzieciństwa… Nazywali go Hardero – hardy bohater. Wyruszył więc do pieczary i wrzasnął na bestię: „Walcz ze mną!!!”. Smok zaś łeb obrócił i ognia kulę z gęby wypuścił. Człowiek swą tarczą się zasłonił i nawet miecza nie dobywszy, na gada wskoczył, poczym za ogon go złapał i o skałę rzucił. Smok łapą mu tarczę z ramienia zdjął i ogniem męża zalał. Ten jedynie rękami się osłoniwszy, cały zabliźniony miecz wyciągnął i tułów gadowi rozciął, poczym ręką nagą serce mu wyrwał. Padł smok, padł też i ranny bohater, lecz zrobił to dla chwały, tak jak chciał…

Życie osobiste poety

Kochały się w tym wiecznym chłopcu kobiety w różnym wieku. Jego delikatna twarz, młodzieńcza sylwetka i poetycka natura działały jak magnes na kobiety. Stachura był żonaty krótko z Zytą Bartkowską, dzieci nie mieli. Przyjaźnił się z wieloma ludźmi, a jednak przez całe Zycie dręczyło go poczucie osamotnienia. W pewnym etapie swojego życia pozrywał wszystkie więzi zarówno przyjacielskie jak i rodzinne. Dokonał symbolicznego odcięcia się od rodziny przestawiając swoje imiona w dokumentach, nie Jerzy Edward tylko Edward Jerzy. Odcięcie od rodziny tłumaczył tym, że rodzina jest dla niego na równi z innymi ludźmi, że jej nie potrzebuje na swojej drodze. Pod koniec życia coraz częściej ujawniał się jego skłonność do depresji, aż do próby zakończenia życia pod kołami pociągu. Stracił wtedy cztery palce u prawej ręki, co dla muzyka gitarowego było wielka tragedią, nie móc zagrać własnych utworów!! Leczenie psychiatryczne nie dało pozytywnych i trwałych rezultatów, dokonał egzekucji na sobie w lipcu 1979 roku.

Polowanie na ostatniego smoka

Kiedy rozpoczęła się Pierwsza Era, wstał nowy świt. Świat zaczął ożywać po mrocznych czasach. Królestwa rosły w siłę, a ludzie bogacili się niezmiernie. Wszystko prowadziło ku lepszemu, lecz pradawne wspaniałe istoty zaczęły wymierać. Będący celem polować, łowców i poszukiwaczy śmierci, ich liczba zaczęła maleć. Aż nastał moment, gdy żywy był tylko jeden, już ostatni smok. Każdy chciał go zdobyć. Mieć chwałę że pokonał ostatniego ze smoków. Każdy chciał mieć jego łuski, pazury i głowę nad kominkiem we własnym domu. Niektórzy byli tak zaślepieni, że nawet bez broni, nieprzygotowani rzucali się na niego i ginęli w jego płomieniach. Stos ciał zabitych przez gada był coraz większy. Nagle bardowie zaczęli roznosić wieści, że sam wielki Cesarz, największego Imperium ludzi, odda połowę swego królestwa dla tych śmiałków, którzy przyniosą mu smoka, żywego i nietkniętego. Śmiałków, było bardzo wielu, jednak to pewna grupa dawnych Łowców Smoków postanowiła to zrobić. Przygotowali się, uzbroili i ruszyli na bestię. Wpierw miotającego się smoka poranili, a następnie zakuli w kajdany i łańcuchy. Poczym załadowali go na wozy i przywieźli na dwór króla. Ten zaś ucieszony dotrzymał umowy. I minął tak tydzień i smok zdechł… a cesarz pozostał jedynie z fragmentem dawnej ziemi i głupotą…

Bajka „Syn i Ojciec”

Znajdą się osoby które potrafią to wykorzystać i swą modrością oraz przebiegłością odebrać nam to. Jak wiele wad dzięki alegorii ukazuje Krasicki w jednej bajce! Przedstawia ludzi złych i zadufanych w sobie. Na świecie żyje tyle ludzi, którzy tylko narzekają, a tak naprawdę czasami mają o wiele lepsze życie niż inni. Nie umieją docenić tego co mają. Bardzo trafnie ukazane jest to w bajce „Syn i Ojciec”. Ojciec to osoba starsza, która ciągle narzeka, a syn jest młody i pragnie się uczyć, ale również znajduje powody do narzekań. Ludzie nie potrafią docenić tego, co mają. Zawsze znajdą sobie powód do narzekania. Stało się to jak by naszym hobby. Nie dostrzegamy tego, że wiedziemy życie czasami o wiele lepsze od innych. Na świecie są ludzie których doświadczyli jakieś katastrofy lub spotkały ich przeciwności losu, a mimo to cieszą się z tego co mają. Świat nie jest doskonały, a ludzie są złośliwi, bezmyślni i nieodpowiedzialni. Cechy te Krasicki przedstawia w bajce „Dzieci i żaby”. Ukazuje sytuację, podczas której dzieci rzucają kamieniami w żaby.

Czasopiśmiennictwo

Dziś nikt nie wyobraża sobie życia bez czasopism. Kioski pełne są różnej maści czasopism. O tych zwanych mianem brukowych, poprzez gazety codzienne, magazyny hobbystyczne, czasopisma fachowe aż po te poświęcone sztuce wysokiej. Dowodzi to temu, że odkąd ludzie zaczęli pisać, a tych, którzy umieją czytać zaczęło przybywać, przekazywanie myśli poprzez regularne, w krótkim czasie ukazujące się wydawnictwa, okazało się bardzo potrzebne. W Polsce rozwój czasopiśmiennictwa nastąpił przede wszystkim w Oświeceniu. Powstały wówczas „Monitor” stał się miejscem, gdzie można było pisać o bieżących wydarzeniach, ale przede wszystkim propagować i opisywać obowiązuje wówczas idee, a także wyśmiewać złe zjawiska. Przez lata właśnie czasopisma wykorzystywane były do spraw poważnym. Chyba dopiero XX wiek zaczął wykorzystywać wydawnictwa ciągłe do rozrywki. Najpierw drukowano popularne powieści w odcinkach, później pojawił się humor, plotki. Aż do naszych czasów, w których, jeśli chodzi o popularność, największym zainteresowaniem cieszą się gazety plotkarskiej i epatujące sensacją. Czyli taki, które schlebiają najzwyklejszym gustom. Na szczęście nadal na rynku nie brakuje czasopism skierowanych do bardzie wybrednego czytelnika.

wielki czerwony smok

Tak jak już wcześniej wspominałam obraz ten był natchnieniem dla stworzenia filmu Wielki Czerwony Smok obraz. Sam obraz jest utrzymany w szarości. Jedynym jasnym, rozświetlonym punktem w kompozycji jest ciało kobiety w żółto – złotych szatach która według artysty jest obleczona w słońce. Sylwetka Smoka choć tak naprawdę wcale nie czerwona (tak podaje tytuł) jest jasnoszara z lekkimi refleksami ciepłego brązu (ugru). Owego „czerwonego” smoka widzimy w akcie od tyłu, widać silnie rozbudowane mięśnie mocny i gruby ogon i wielkie skrzydła oraz baranie zakręcone rogi na głowie. Kobieta leży przed nim w geście modlitewnym z rękami podniesionymi w górę, wydaje się że o coś prosi. Postać smoka całkowicie ją dominuje jest jakby zwyciężona przez niego i czeka na jego decyzje co do jej losu. Według twórców filmu ten obraz jest symbolem przemiany. Zauważyć też można że przed głową wielkiego „czerwonego” smoka znajduje się coś nieokreślonego. ,jakby błysk,ale zasłania nam ten widok potężne cielsko tej istoty. Jest to jeden z lepszych obrazów Williama Blake’a. Wielki czerwony smok to jeden z lepszych filmów jaki zostały wyprodukowane w tym roku. William blake czerwony smok to zdecydowanie dzieło obok którego ciężko przejść obojętnie.

Początki Harrego Pottera.

Pierwsza część Harryego Pottera przyniosła J.K.Rowling od razu światową sławę. Historia młodego chłopca z blizną na czole ogarnęła swoim zasięgiem większość krajów. Historia zaczyna się w domostwie wujostwa Harryego ale warto przybliżyć jeszcze jego smutną historię. Harry jest chłopcem, któremu rzekomo rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Harry ma szansę już w pierwszym tomie przekonać się, że jest to kłamstwo wmówione mu przez wuja i ciotkę. Rodzice Pottera, Lilly i James zostają zamordowani przez złego czarnoksiężnika, którym jest Voldemort. Harry jednak nie wiadomo z jakiej przyczyny przeciwstawił się złowrogiej sile zaklęcia Voldemorta i przeżył śmiertelne zakłecie. Oparcie się zaklęciu przez malutkie dziecko nie było jeszcze tak dziwne jak to, że czar z Harryego przeniósł się na tego, który rzucił czar czyli na Lorda Voldemorta. Voldemort w tym momencie zginął, a raczej stracił swą cielesną postać. Harry od tego momentu stał się sierotą, która przez innych czarodziejów została podrzucona do domu wujostwa jako jego jedynej rodziny. Wybór ten nie był szczęśliwy ale jednak trzeba był go komuś powierzyć pod opiekę. Od czasu przeciwstawienia się zaklęciu czarnoksiężnika Harry został najsławniejszym czarodziejem choć jeszcze nawet nie wiedział, że w ogóle czarodziejem jest.

Polowania na smoki

Za czasów Starej Ery, kiedy wszystko było naturalne i dzikie i gdy smoki rządziły niebiosami, gdy napotykało się na nie prawie codziennie, pewna grupa ludzi połączyła w jednym celu – mieli polować na owe boskie gady. Nazywali siebie Łowcami Smoków – Deaghonami, z języka dawnych elfów. Stare traktaty głoszą iż grupa śmiałków postanowiła zgładzić smoka zagrażającemu jednemu z większych miast. Zebrali się więc, uzbroili w łuki, miecze i włócznie i ruszyli na potwora. Stali się naszymi wybawcami, którymi będziemy dozgonnie wdzięczni. Później owi Deaghoni ratowali ludność przed innymi smokami, aż urośli do olbrzymiej legendy znanej od południowych pustyń, aż po mroźne wybrzeża północy. Lecz później nastały czasy gdy pracowali jako najemnicy – ochraniali kmieci jedynie za złoto i wpływy. A gdy już dostatecznie urośli w siłę stali się wielką organizacją. Tak stali się Łowcy Smoków jakich znamy. Zabijali te piękne stworzenia dla pieniędzy, ich łusek, pazurów, dla zabawy… Z łusek robiono najlepsze pancerze, rogi zaś od rogatych gadów służyły do grania, bądź picia, a krew szybko leczyła rany. Stali się elitą dawnego świata, na tyle wpływową, że zagrażali królom i władcom. Życie wiodło im się wspaniale, aż do chwili, gdy zabili wszystkie smoki i ich dobrobyt się skończył… Lecz legenda o nich żyje do dziś.

Poezja -niewinność i doświadczenie

Ten osiemnastowieczny angielski artysta był znakomitym poetą. Wydał dwa tomy wierszy w swojej nowej technice „druku iluminowanego”.W tysiąc siedemset osiemdziesiątym dziewiątym roku wydał „Pieśni niewinności” ( tytuł oryginalny : Songs of Innocence ) ,a w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym czwartym tomik „Pieśni doświadczenia” (tytuł oryginalny : Songs of Experience ). Te dwa tomiki łączą się z sobą nierozłącznie gdyż są kontrastowe. Cierpienie łączy się z niewinnością a ona z doświadczeniem. Inspiruje go wiele pisarzy, mistyków i filozofów takich jak Emanuel Swedenborg (tysiąc sześćset osiemdziesiąt osiem – tysiąc siedemset siedemdziesiąt dwa), John Milton (tysiąc sześćset osiem – tysiąc sześćset siedemdziesiąt cztery) . Jego poezja zawsze dotyczyła człowieka, czasem religijności i brutalności życia. Jego wiersze rymami i rytmiką przypominają staroangielskie ballady. Poezja ta jednak jest tematyką współczesna każdemu kto czyta ten wiersz, są ponad czasowe i uniwersalne i proste w przekazie.

Western- rodzaj filmu

W dzisiejszych czasach coraz mniej powstaje westernów, powstawały one najliczniej w odległych już dla nas latach 50-60. pełno było w nich pościgów i strzelanin. Występowali w nich tak jakby prawdziwi kowboje których nadal wspominamy i ich kreacje filmowe. Western jest takim filmem, że wracamy do niego często po latach, nie ma on w sobie często i krzty sensu i jakiegokolwiek wątku który byłby dla nas zrozumiały jednak one są prawdziwą historią kina. Puszczane są w telewizji co jakiś czas dając nam do zrozumienia, że choć raz musimy je obejrzeć. Western rzadko potrafi tak naprawdę wciągnąć i zachęcić do oglądania jedna ma wielu fanów którzy uważają inaczej, oglądając go tak się wczuwają w rozgrywająca się na ekranie akcję, że sami czują się jakby byli na dzikim zachodzie. Taki właśnie powinien być prawdziwy fan filmów. Western często jest filmem bardzo długim i ciężkim, sam obraz ciągle jednostajny i jednokolorowy potrafi nas znużyć. Jednak western jest filmem którego nigdy kino nie zapomni mimo iż powstaje ich coraz mniej.

Książki przyrodnicze

Książki przyrodnicze są tym co lubią fascynacji przyrody, czytają je z prawdziwym zaciekawieniem, przeglądają obrazki i zmuszają się do myślenia porównywania gatunków, rozumienia zachowań danych zwierząt czy roślin. Idealnym uzupełnieniem książek przyrodniczych jest film przyrodniczy, który ukazuje w całości okazałość danego gatunku. Książki przyrodnicze są najczęściej pisane przez osoby naprawdę znające się na tym co robią. Zdjęcia wykonane są profesjonalnie, i opisy są również profesjonalne i sprawdzone. Często książki przyrodnicze używane są jako pomoce naukowe w szkołach i na uczelniach, jednak jest wielu fascynatów takich książek którzy po prostu je czytają dla przyjemności żądzy nowej przyrodniczej wiedzy którą chcą posiąść. Najczęściej w książkach typowo przyrodniczych jest bardzo dużo zdjęć i rysunków które mają na celu pomóc nam bardziej wszystko co jest w nich opisane bardziej zrozumieć. Jest to bardzo praktyczne podejście do przekazania i pochłonięcia przez czytelnika nowej sprecyzowanej wiedzy.

Wiersze jako rodzaj literatury

Nie każdy je lubi lecz każdy kiedyś miał z nimi doczynienia. Są głębokie i trudne do zrozumienia, właśnie dlatego nie każdy je lubi czytać. Nie wszyscy mają ochotę na głębsze rozumienie czytanego tekstu a o to właśnie chodzi w czytaniu wierszy. Tomiki są często jednego autora lub połączone w jednym tomiku są wiersze na jeden temat lecz różnych autorów z całkiem różnych epok. Niektórzy wiersze czytają na co dzień, lecz są to często osoby które również same piszą swoje teksty czytając wiersz powinniśmy starać się go zrozumieć, dojść do tego o czym myślał autor pisząc go. Nie każdemu łatwo przychodzi czytanie między wersami więc szybko się zniechęcają, w końcu nie dla wszystkich nadają się te same książki. Są osoby które wiersze naprawdę lubią a za to nie czytają nic z typu dramatów czy innych książek. Wiersze mają na celu zmusić osobę czytającą do myślenia i do tego chciała głębiej rozumieć słowa ni tylko autora lecz również swoje które wypowiedział przez cały dzień. Jest to bardzo dobra lektura dla osób mających jakieś problemy, czytanie jej pozwala zagłębić się w siebie i swój umysł.

Tolkien

John Ronald Reuel Tolkien znany także jako J. R. R. Tolkien urodził się w roku 1982 a dokładnie 3 stycznia tego roku. Miejsce jego urodzenia było Bloemfontein w Oranii, które w obecnych czasch terytorialnie podporządkowane jest Republice Południowej Afryki. Zmarł w wieku 81 lat 3 września 1972 roku Bournemouth w Anglii. Był jednym z największych angielskich (i nie tylko) fantasy. Największymi z jego dzieł jest „Hobbit: tam i z powrotem”, który był preludium do jego najbardziej znanego dzieła, którym był „Władca pierścieni”. Tolkien „Władcę pierścieni” napisał bez podziału na tomy jako jedną wielką ponad 1000 stronicową księgę, jednak współcześni wydawcy zdecydowali się rozdzielić dzieło Tolkiena na trzy tomy: „Władca pierścieni: Drużyna pierścienia”, „Władca pierścieni: Dwie wieże”, „Władca pierścieni: Powrót króla”. Każda z części jest oczywiście spójna i jest ze sobą powiązana fabułą jak miało to miejsce w pierwowzorze. Kolejnym z wielkich dzieł J.R.R Tolkiena jest Silmarillion, dzieło przedstawiające w mitycznym świecie powstanie świata. Nie jest to powstanie Ziemi i nie opisany w nim jest ziemski Bóg ale można odnaleźć wiele cech wspólnych. Tolkien także stworzył aniołów i także w jego dziele aniołowie zbuntowali się bogowi nie wykonując jego polecenia.

Sweeney Todd

Film pod tym tytułem to kolejny musical wyreżyserowany przez naszego wielkiego artystę. Premiera tego cudownego filmu odbyła się dwudziestego pierwszego grudnia dwa tysiące siódmego roku. Jedną z głównych ról, tytułowego golibrodę zagrał Johnny Depp. Jego boku zagrała narzeczona Tima Burtona Helena Bonham Carter( wcieliła się w postać pani Lovette). O czym jest ten film? Opowiada on o niespełnionej miłości o tym jak cudze pragnienia mogą przekreślić szczęście innych. Golibroda powraca do Londynu gdzie niegdyś mieszkał z żoną i małą córeczką. Ich szczęście przekreślił sędzia który zapragnął pięknej żony golibrody. Oskarżył go i wygnał. Ten powraca by się zemścić. Wraz z właścicielką piekarni (która jest zakochana w nim i nie powiedziała mu że jego żona nadal żyje) zabija ludzi jednego po drugim. Mięso uzyskane ze zwłok mężczyzn podawane jest ludziom w formie ciastek które robią furorę w mieście. Golibroda w końcu mści się na sędzi zabija jednak bezwiednie swą żonę. Po czym sam umiera. Jego córka zaś ucieka razem z chłopcem który przybył z Toddem na statku. Była ona więziona długo przez sędziego który tak jak wcześniej jej matkę teraz ją chciał posiąść.

Twórczość Jana Andrzeja Morsztyna

Jan Andrzej Morsztyn, kuzyn Zbigniewa, jest kolejnym bardzo istotnym autorem tworzącym w epoce baroku. Jego twórczość cechuje się wyjątkowym hiperbolizmem, superlatywizmem wobec pewnych cech, które potem przedstawia w swoich utworach. Taki rodzaj zabiegu nazywamy marinizmem. Nazwa pochodzi od nazwiska włoskiego poety, Mariniego i zakłada ni mniej, ni więcej takie właśnie podejście. Odbiorca musi być zszokowany, utwór ma zostać przez niego odebrany wieloma zmysłami. Nie był to jednak jedyny stosowany przez niego zabieg. Kolejną rzeczą, którą charakteryzuje się twórczość Jana Andrzeja Morsztyna, jest koncept. Koncept zakłada niespodziewaną przez czytelnika treść wiersza, utwór musi zaskoczyć człowieka, ma być osobliwy, nowatorski. Przykładem konceptu jest wiersz Do Trupa. Koncept jest małą cząstką samego marinizmu, który zakłada jednak właśnie podobne rzeczy. Jan Andrzej Morsztyn jest więc sztandarowym poetą baroku.

Poezja ziemiańska

Poezję ziemiańską niesłusznie przypisuje się tylko do baroku. Już w renesansie miała swoje pierwsze, małe kroczki. Poezja ziemiańska to nic innego, jak pochwała życia na wsi, w zgodzie z naturą i w pełni umiaru. Nie jest więc jedynie wizytówką baroku – wszakże już u Mikołaja Reja pojawia się Żywot człowieka poćciwego, utwór traktujący o sielskim życiu, który już sam w sobie jest aktem pozytywnego podejścia do wsi. Jan Kochanowski również nie zostaje w tyle. Jego Pieśń Świętojańska o Sobótce realizuje wszystkie możliwe aspekty życia na wsi i pochwały takowego – zajmuje się tematyką dobrej żony i dobrego gospodarza. Nawiązuje do tego już w baroku między innymi Jan Chryzostom Pasek. Dobry gospodarz to taki, który zajmuje się swoim otoczeniem, żyje w zgodzie z naturą, prawdziwy Sarmata, który nie interesuje się dworskimi intrygami, a kocha się w życiu wiejskim i spokojnym. Taki też obraz rysuje ziemianom barok – taki ideał mają spełniać, a ich poezja pokazuje, jak wielką wagę przykładają do tego.

Widzenie Księdza Piotra

W „Widzeniu Księdza Piotra” ukazuje się pełny obraz mesjanizmu polskiego. To koncepcja według której naród polski jest narodem wybranym przez Boga, co w naturalny sposób łączy się z cierpieniem i ofiarą.. Naród polski musi przyjąć cierpienie, by odzyskać niepodległość, tak samo jak zrobił to Chrystus biorąc na ramiona krzyż a potem umierając, po to, by doprowadzić do zbawienia. Osiągnie to jednak nie tylko dla siebie, ale pociągnie do wolności całe narody. W literaturze wyróżnia się mesjanizm jednostkowy i narodowy. Widzenie Księdza Piotra jest przykładem mesjanizmu jednostkowego, choć wybawcę z widzenia można odczytać również jako symbol całego narodu polskiego.
Po upadku powstania listopadowego, które było dla Polaków nadzieją na odzyskanie niepodległości, taki sposób tłumaczenie sobie dziejów narodu polskiego stał się szczególnie pomocny, a przez to popularny, by, niczym balsam, załagodzić gorycz i ból po klęsce powstańców.

Zgromadzenie Dumbledora.

Harry Potter już piąty raz pojawia się na kartkach tomów powieści pisanych właśnie o nim, młodym czarodzieju, który przeciwstawia się mocy złego czarnoksiężnika Voldmorta. Harry jak co roku i tym razem wakacje spędza w domu swojego wujostwa u Dursleyów. Tym razem w domu wuja i ciotki obchodzi się bez żadnych magicznych scen (może zaczęli się w końcu bać Harryego lub traktować go z należytym szacunkiem jako gwiazdy ówczesnej literatury). W domu nie ma miejsce żadne dziwne zjawisko ale za to gdy Harry wychodzi poza dom to mają miejsce dziwne wypadki. Harry wraz ze swoim kuzynem zostają zaatakowani przez grupę dementrów czyli strażników magicznego więzienia, którym jest Azkaban. Harry pokonuje napastników i przepędza ich zaklęciem, którego nauczył się podczas trzeciego roku nauki w Hogwarcie – zaklęciem Patronusa. W piątym roku nauki Harry postanawia utworzyć zgromadzenie, które ma mu pomóc w obronie nie tylko jego ale i jego przyjaciół i kolegów przed siłą czarnego pana. Jeśli de mentorzy napadli na jego i bezbronnego kuzyna to mogą także napaść na jego przyjaciól, zapewne z takiego założenia wychodził Harry tworząc zgromadzenie, które zostało nazwane Zakonem Feniksa. Zakon Feniksa został nazwany także Gwardią Dumbledora czyli dyrektora zamku czarodziejów.

Ludzie

Nasze wady leżą w ludzkiej naturze i ludzie nie potrafią bez nich żyć. Myślę, że powinni chociaż spróbować, bo wydaje mi się, że tego nie robią. Trzeba przyznać, że mimo tych wszystkich złych ludzi którzy są na świecie są również ci dobrzy którzy stanowią pewnie mniejszą część. Ale są i trzeba to docenić, a nawet brać z nich przykład. Jednak najczęściej jest tak, że wolimy wybrać łatwiejszą drogą i przyjąć wady niż z nimi walczyć. Ponieważ jesteśmy nauczeni wygodnego życia i nie chcemy go kąplikować nie przeciwstawiamy się temu co dzieje się na świecie wręcz przeciwnie nawet w tym uczestniczymy. Często nawet przypadkowo jesteśmy świadkami jakiegoś przestępstwa. Przechodzimy obok tego obojętnie nie wzywając pomocy, nie reagując na krzywdę która się dzieje drugiemu człowiekowi. Świat jest po prostu pełen ludzi naiwnych, bezmyślnych, słabych, delikatnych, którzy nie potrafią walczyć ze swoją naturą. Którzy wolą żyć spokojnie, beztrosko stojąc biernie wobec zła które istnieje na świecie.

Krytyka społeczeństwa polskiego w „Odprawie posłów greckich”

Poeta apeluje do rządzących o odpowiednią do ich urzędu postawę: muszą mieć świadomość, że za ich błędy płaci całe społeczeństwo, a prywata może doprowadzic nawet do zguby państwa. Wypowiedź chóru rozpoczynająca się od słów [„Wy, którzy Rzecząpospolitą władacie (…)”] to przykład liryki apelu. Autor poaje argumenty, aby przekonać do słuszności głoszonych tez. Na koniec przestrzega pokazując skutki złego sprawowania władzy, co jednocześnie wzmacnia apel do rządzących, gdyż: „Przełożonych wystepki miasta zgubiły / I szerokie do gruntu carstwa złożyły”. Rada trojańska to maska dla pokazania obrad polskiego parlamentu. Posłowie przekrzykują się, brak jest kultury dyskusji. Najmocniejsze słowa krytyki włożył poeta w usta Ulissesa, który trzeźwo ocenił sytuację mówiąc: „O nierzadne królestwo i zgnienia bliskie / Gdzie ani prawa ważą, ani sprawiedliwość / Ma miejsce, ale wszystko złotem kupić trzeba”.Poeta zwraca uwagę na wychowanie młodzieży dla dobra wspólnego. Stosuje zasadę kontrastu w ukazaniu Aleksandra i Antenora, przedstawicieli młodego pokolenia. Antenor – wzór obywatela przeciwstawiony jest Aleksandrowi – przekupnemu następcy tronu. Postawa Aleksandra źle wróży przyszłości państwa. Wyraźne słowa krytyki dotyczące szlachty polskiej, której poeta wytknął zniewieściałość, skłonność do alkoholu. Takiego przeciwnika nie będzie bało się żadne państwo.

Gnijąca panna młoda

Jest to jeden z animowanych filmów tego wspaniałego artysty. Premiera odbyła się ósmego września dwa tysiące piątego roku. Ciężko jest jakoś sklasyfikować ten film. Jest to oczywiście musical o dość mrocznym klimacie z momentami komicznymi. Opowiada on o parze która ma wziąć ze sobą ślub po tym jak pierwszy raz zobaczyli się na oczy. Jednak para zakochuje się w sobie. Zakłopotanie Victora jednak jest większe, podczas próby ślubu myli się i jest niezdarny. Ksiac każe mu się bardziej przygotować. Idzie on do lasu gdzie ćwiczy formułkę przysięgi. Tam zakłada pierścionek na konar. Nie był to jednak konar lecz trup panny młodej która ożyła i zabrała go w podziemny świat gdyż myślała że była to prawdziwa przysięga. Wtedy też zaczyna się cała przygoda. Biedna Emilly została oszukana, okradziona i zabita przez ukochanego. Niestety ten mężczyzna powraca po latach do miasta i smoli cholewki do Victorii, przyszłej żony Victora. Po wielu przygodach w końcu zdrajca został ukarany a Victor i Victoria mogli być razem.

Arystokracja

Przedstawicielami tej grupy społecznej w powieści są: Łęccy, Książe, Hrabina Karolowa, Prezesowa Zasławska, Ewelina Janocka, Krzeszowscy, Baron Dalski, Julian Ochocki, Kazimierz Starski, Kazimiera Wąsowska, Hrabia „Anglik”. Arystokracja jest grupą hermetycznie zamkniętą, nie dopuszczającą do swoich kręgów innych warstw społecznych. Z reguły są to ludzie próżni, gardzący ludźmi pracującymi, nie znający trudów prawdziwego życia, o czym świadczy np. przekonanie Izabeli, że praca jest karą za złe uczynki. Ważne jest dla nich urozenie, choć jeszcze ważniejsze są pieniądze, dzięki którym można wkupić się w łaski arystokratów. Pieniądze są dla nich niejako wyznacznikiem wartości człowieka. Ten jest wart uwagi, który ma pieniądze, a dodatkowo może pomóc zarobić. Sami arystokraci często mają niebotyczne długi, więc żyją ponad stan swojego portfela. Są rozrzutni, nie szanują pieniędzy, wydają je często na zbyteczne rzeczy. Świat arystokrackich salonów jest fałszywy i zakłamany. Moralny upadek kobiet widać w licznych romansach i intrygach, wiele pozytywnych relacji jest tylko wynikiem gry na swoją korzyść.

Zarys Postaci – o Williamie Blake’u

William Blake jest jednym z najwybitniejszych osiemnastego wieku. Jest jednym z czołowych twórców epoki romantyzmu. Wybitny malarz, rytownik, doskonały poeta a także mistyk. W swojej epoce miał uznanie wśród nielicznych jednak po jego śmierci w dzisiejszych czasach doceniliśmy jego twórczość i jest on dla nas geniuszem. Wypracował specyficzny i niepowtarzalny styl malarski. Jego dzieła mieszają prostotę i fantastyka,są tajemnicze. Uwidaczniają wrażliwość duchową artysty i jego enigmatyczny charakter. W jego dziełach przeważają czernie, czerwienie, brązy i zielenie. Kolory często są brudne a światłocień bardzo ostry i wyrazisty. Miał też tendencje uwydatniania kontorów, co nadawało jego obrazom wyrazistości. Tematy poruszane przez Williama Blake’a są różne jednak najczęściej sięgał on po tematykę biblijną.,czasem jednak mieszana z fantastyką. Malował to co było mu bliskie duchem, sam też ozdabiał swoje wiersze. Nie był on poetą ,malarzem i rytownikiem osobno. Łączył wszystkie owe dziedziny w harmonijną całość.

„Mendel Gdański” – ciąg dalszy

W mieście rozpoczynają się zamieszki i antysemickie wystapienia. Ludzie przestali doceniać Żydów i ich pracę. Przyjęli, że Żydzi zawsze są źli. Mendel nie ma jednak zamiaru uciekać przed tłumem manifestującym nienawiść do Żydów. Nie wstydzi się tego, że jest żydem. Staje w oknie i pokazuje wyraźnie, że jest Żydem prowokując tym samym ludzi jeszcze bardziej. Nie rozumie dlaczego ludzi chcą go atakowac, przecież jest uczciwy i niekomu nie zrobił nic złego. Sądzi, że on, starzec, jest bezpieczny, poza tym uważa, że pracuje dla dobra kraju. Mendel podkreśla, że oprócz tego, że jest Żydem, jest równiez Polakiem i tak jak wszyscy Polacy ponosił odpowiedzialnośc za powstania i cierpiał z powodu popowstaniowych represji. Obrońcą Mendla okazuje się młody student, przedstawiciel młodego pokolenia, które, jak ma nadziej,ę autorka, ma inaczej spojrzeć na sprawę żydowską. Mendel nie potrafi znaleźć słów na opisanie tego, co się stało, mówi jedynie, że „u mnie umarło serce do tego miasto” – umarło w nim przekonanie, że jest Polakiem, wiara w sprawiedliwośc i dobroć u ludzi, a także poczucie bezpieczeństwa i swojskości. Humanitaryzm ma wynikać z szacunku do człowieka, bez względu na to, kim jest i jakie jest jego pochodzenia. Konopnicka przypomina, że Żydzi są częścią społeczeństwa polskiego, są również Polakami. Przywołuje pozytywistyczne hasło asymilacji Żydów.

Pamiętniki Jana Chryzostoma Paska

Jan Chryzostom Pasek jest jednym ze sztandarowych twórców baroku. Opiera się przede wszystkim o literaturę ziemiańską, chwali sobie wyraźnie dobrodziejstwo życia na wsi i realizuje schemat typowego Sarmaty. Jego Pamiętniki rzucają nam nowe światło na tamtejsze obyczaje. Pasek przedstawia siebie jako szlachetnego, walecznego Polaka, który cało wychodzi z każdej bójki, nie daje się obrazić, jest zawsze po stronie króla i kraju. Przedstawia jednocześnie rzeczywistość ze swojej perspektywy, jego Pamiętniki mogą posłużyć także za źródło historyczne. Realizuje także wady sarmaty, zaściankowość, używa ogromnej ilości makaronizmów w nawiązaniu do łaciny, często błędnych od strony gramatycznej. Jednak nie można zaprzeczyć wartości jego dzieła, które jest oryginalne i rzuca nam nowe światło na stereotyp Sarmaty. Przez pewien czas po wydaniu Pamiętników sądzono, że Pasek to postać fikcyjna, jednak odpowiednie badania udowodniły, że był jak najbardziej autentyczną osobą.

Mikołaj Sęp Szarzyński

Największy problem z określeniem, kim był Mikołaj Sęp Szarzyński mają ci, którzy próbują go przypasować do jednej z epok. Podobny kłopot pojawiał się już wcześniej, przy Dante Alighierim, jednak tutaj sytuacja zazębia się wyraźnie. Nazywany był „zachodzącym słońcem polskiego renesansu” i uważa się go za prekursora baroku w naszym kraju. Mikołaj Sęp Szarzyński jest bardzo religijny, widać, że przeżył wcześniej wyraźny kryzys wiary. Odchodzi więc od antropocentryzmu na rzecz teocentryzmu. Szarzyński jest jednak także filozofem, odwołuje się do arystotelesowskiego arche, ponadto wiele z jego utworów zaginęło, by nigdy się nie odnaleźć i nie mamy dobrego zahaczenia. Szarzyński napisał przede wszystkim Rytmy albo wiersze polskie i jest to jedyne jego świadectwo, pozostawione na tym świecie. Człowiek u tego twórcy jest rozdarty między szatańskimi pokusami, a możliwością zbawienia, trwa w wiecznej walce, którą bez boskiej pomocy niechybnie przegra.

Konrad a ksiądz Piotr

Postawę przeciwną do postawy Konrada w rozmowie z Bogiem prezentuje ksiądz Piotr w scenie 5. Jest pokorny i pobożny, kładzie się krzyżem, podkreśla swoją małość wobec wielkości Boga. Głęboko wierzy w to, że Bóg go wysłucha i mu odpowie.
Ksiądz Piotr swoją postawą osiągnie to, czego nie udało się osiągnąć Konradowi. Rozmawia z Bogiem, chociaż uważa się za proch wobec jego wielkości.
W widzeniu Księdza pojawia się wiele motywów biblijnych. Herod jest symbolem cara, a „Polska młoda” to określenie młodzież gnębionej przez cara – tak jak Herod gnębił małych chłopców, chciał ich zabić, tak car dręczy młodych Polaków. Ksiądz widzi drogę prowadzącą na północ symbolizującą zesłania na Syberię. Zastanawia się nad sensem tak wielkiej ofiary, przecież całe pokolenia zostają wysłane na pewną zgubę.
Kolejna część widzenia daje jednak nadzieję na wybawienie narodu. Jeden z więźniów ucieka i to właśnie on ma być zbawicielem. Jego imię zostaje zastapione cyframi – „Z matki obcej; Krew jego dawne bohatery. / A imię jego czterdzieści i cztery” – Mickiewicz odwołuje się do symboliki liczb, która szczególne miejsce zajmowała w tekstach Starego Testamentu.

Twórczość

Pierwsze wiersze Edward Stachura opublikował w czasopiśmie Kontrasty w roku 1956. Pisał praktycznie przez całe swoje krótkie życie. Czytelnicy ciągle, nawet do tej pory utożsamiali jego wiersze z nim samym. Nie ma w tym nic dziwnego, gdyż każdy pisarz jakąś siebie cząstkę zostawia w swoich utworach, jednak Stachurę taka opinia denerwowała. Jego poematy, wiersze, proza przesycone SA dużą dawką mistycyzmu, filozofowania, człowieczeństwa w końcu. Jego nadwrażliwość na otaczający świat łatwo odczytać w słowach. Wiele jego utworów jest śpiewanych przez polskie sławy sceny muzycznej, jak np. zespół Stare Dobre Małżeństwo, Marka Gałązkę czy zespół Hey. Edward Stachura zajmował się też tłumaczeniem wierszy Borgesa. Pisał często prozą, choćby znana „Siekierezada albo zima leśnych ludzi” przeniesiona na ekrany przez reżysera Witolda Leszczyńskiego w 1986 roku. Piosenki, a raczej wyśpiewywana poezja Stachury trafiają do serc kolejnym pokoleniom. Trudno znaleźć w polskiej literaturze druga tak ciekawą postać, jak Stachura. Niebieski ptak, lekkoduch, pisał i żył, żył i pisał. Jedno bez drugiego nie istniało.

Trzy pokolenia idealistów

Prus w „Lalce” pokazuje losy trzech pokoleń – najstarszego, pamiętającego czasy jeszcze Wiosny Ludów, romantycznego, przejściowego, żyjącego podczas powstania styczniowego oraz typowo pozytywistycznego. Do pokolenia najstarszego należy Ignacy Rzecki. Poznajemy go już jako śedziwego subiekta pracującego w sklepie Wokulskiego i znającego Stacha już wiele lat. Rzecki jest idealistą politycznym. Cały czas mocno wierzy w odzyskanie niepodległości przy pomocy Bonapartych. Dla Prusa, marzenia Rzeckiego o powrocie Bonapartego stają się sposobem na ominięcie cenzury i mówienie o nadziejach i marzeniach Polaków o wolności. Symbolicznymi scenami związanymi z Rzeckim są zabawa marinetkami i scena śmierci starego subiekta. To właśnie o tej postaci Prus pisze „Non omnis moriar”. Rzecki to osoba zawsze pogodna, pracowita, niezwykle życzliwa i uprzejma. Jest oddanym przyjacielem Wokulskiego, w pracy jest uczciwy, rzetelny. Wiele w życiu przetrwał, nie miał żony ani dzieci, brał udział w walkach na Węgrzech podczas Wiosny Ludów, gdzie stracił przyjaciela Katza, co wywarło niezatarty ślad na jego psychice.

Wielka przygoda Pee Wee Hermana

Jeden z pierwszych długo metrażowych filmów naszego wspaniałego artysty. Premiera odbyła się dziewiętnastego lipca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego roku. Główna rolę Pee Wee Hermana odgrywał Paul Reubens. Film ten jest bardzo groteskowy. Pee Wee kocha swój rower ponad życie jest on dorosły lecz żyje w świecie dzieci. Jego rower ma pełno udoskonaleń zapragnął więc go mieć pewien bogacz. Pee Wee nie chce go sprzedać więc Francis zleca jego kradzież. Pee Wee zaczyna wariować. Wtedy też Francis każe zleceniodawcy zrobić cokolwiek z rowerem. Pee Wee idzie w desperacji do wróżki. Każe ona mu jechać do Teksasu. Tam jednak nie znajduje roweru. Podczas podróży w obie strony spotyka wielu przyjaciół oraz wrogów. Pomaga spełnić marzenia swoim nowym przyjaciołom. Rower znajduje się w końcu na planie filmowym. Dyrektor jest zaś tak urzeczony postacią Pee Wee że robi na podstawie jego historii film. Jednak W filmie Pee Wee jest super przystojnym bohaterem a jego rower to motocykl. Wszystko się kończy dobrze.

Smocze artefakty

Prastare legendy głoszą wieści o najpotężniejszym rynsztunku na tym świecie. Jakoby miałby być to sam rynsztunek smoka. Bardowie śpiewają pieśni, że artefakty te zostały wykute właśnie przez taką magiczną istotę, jaką jest smok. Podobno rynsztunek ten może posiadać tylko osoba o najczystszym sercu i wielkiej odwadze. Złudni ludzie pełni chorych ambicji mieliby zamieniać się w kamień po kontakcie z tymi relikwiami. Cały zestaw według prastarych traktatów składał się z hełmu, zbroi, tarczy, miecza, amuletu i pasa. Hełm nie daje jedynie ochrony tej osobie, która ją nosi, ale także inteligencję i mądrość taktycznego planowania i strategii walki. Smoczy pancerz jest leciuteńki niczym puch. Przy upadku z konia staje się miękki niczym stóg siana, zaś przy uderzeniu przez wroga twardy niczym nie ruszona skała. Taki pancerz nie zapewnia jedynie ochrony przed ciosami, strzałami i bełtami, ale także przed żywiołami (ogniem, lodem, wichrem i tak dalej) i potężną nieokrzesaną magią. Tarcza jest na tyle lekka, że nie trzeba się męczyć by ją unieść, a chroni przed wszystkimi ciosami. Jej magiczne rzemienie same się zapinają na ramieniu. Miecz jest bardzo lekki i ostrzy. Przecina każdą stal i każdą magię.

Idealizacja

Idealistą okresu przejściowego staje się bez wątpienia Stanisław Wokulski. Wokulski idealizuje Izabelę. Nie widzi jej wad, uważa za piękną, szlachetną i dobrą, podczas gdy kobieta jest próżna i zepsuta. Wokulski kocha Izabelę ponad życie, kiedy dowiaduje się, że ta flirtuje ze Starskim gotowy jest popełnić samobójstwo. Nie docierają do niego przestrogi od przyjaciół, nie potrafi otrząsnąć się z mylnego wrażenia jakie wywarła na nim Łęcka. Przez to pozwala się oszukiwać i ośmieszać. Dla ukochanej jest w stanie nawet opłacić oklaskiwaczy dla zagranicznych, byle tylko Izabela była szczęśliwa. Nie widzi jej licznych romansów, zepsucia, rozrzutności. Cały czas ma nadzieję, że Łęcka kiedyś, w przyszłości obdarzy go szczerą miłością. Podporządkowuje całe swoje życie, łącznie z interesami, uczuciu jakim darzył Izabelę. Niestety nie wychodzi mu to na dobre. Losy bohatera co prawda nie są w powieści doprowadzone do zamknięcia, ale jedno z możliwych zakończeńzakłada, że Wokulski popełnił samobójstwo w ruinach zamku w Zasławiu.

Mieszczaństwo niemieckie w lalce

Przedstawicielami mieszczaństwa pochodzenia niemieckiego są w „Lalce” Minclowie, wspominani przez Rzeckiego i Wokulskiego. Prus ocenia mniejszość niemiecką bardzo pozytywnie. Pokazuje dyscyplinę, rzetelność i skrupulatność w prowadzeniu interesów. Minclowie czuli się Polakami i byli bardzo mocno związani z Polską. Jan Mincel był nie tylko przełożonym, ale również nauczycielem i przyjacielem. Poświęcał swój czas, by przyuczyć Rzeckiego do zawodu subiekta. W sklepie pomimo dyscypliny panuje rodzinna atmosfera, nie ma sytuacji, w których wyzyskuje się pracowników, sklep bardzo dobrze prosperuje.Mieszczaństwo pochodzenia żydowskiego. Mieszczaństwo niemieckie w lalce, przedstawiciele: Szlangbaumowie i Szuman. Żydzi mieszkający w Warszawie są pracowici, obrotni i sprytni. Zajmują się przede wszystkim handlem i lichwiarstwem. Od najmłodszych lat są ćwiczeni w rachunkach i trenują swój umysł, rozwijają inteligencję. Nie trwonią czasu ani pieniędzy na flirty i romanse, są oszczędni, choć mają pieniądze, nie obnoszą się z nimi i nie żyją ponad stan. Są w stanie wiele zrobić, by zarobić pieniądze. Identyfikują się z Polakami, brali udział w powstaniu styczniowym. Nie są do końca tolerowani w społeczeństwie polskim, w Warszawie częste są postawy antysemickie. jak widać mieszczaństwo niemieckie w lalce ma sporą reprezentację i zapewne taki też był cel autora.

Związek filmu z książka

Książka i film wzajemnie się uzupełniają, taka jest właśnie rzeczywistość. Wiadomo w dobie Internetu i mass mediów wszystko się zmieniło i film jest teraz dużo bardziej popularny, głownie wśród młodych ludzi. Jednak są również zwolennicy książek. Nie da się tak naprawdę porównać , a raczej przyrównać funkcji filmu i książki. Prawda jest taka, że oba te tytuły wzajemnej się uzupełniają. Film przedstawia nam bowiem wszystko na tacy, wszystko jest tutaj z góry ustalone i przedstawiony jest nam konkretny obraz autora, inaczej ma się rzecz w książce. W książce więcej do głosu ma wyobraźnia niż zmysły, to wyobraźnia buduje tam swoją rzeczywistość. Dobra książka na pewno bardziej rozwija nas, naszą wyobraźnię niż film, ale prawda jest taka, że i książka i film jest warta przeczytania i oglądnięcia, warto też porównać sobie ekranizacje znanej literatury, tak aby porównać swój obraz rzeczywistości przedstawionej w literaturze obrazem zaprezentowanym przez reżysera. W następnych artykułach już o filmie i książce z osobna.

„Wielki Czerwone smok” -wersja druga

Na drugiej wersji ” Wielkiego czerwonego smoka i niewiasty obleczonej w słońce ” jest bardziej szczegółowa. Tym razem kompozycja podzielona jest na dwa obszary tak jak w „Aniołach dobra i zła” .Smok znajduje się u góry skąd spogląda na niewiastę .Ona zaś zajmuje dół kompozycji. On pozostaje w cieniu a ona w światłości. A więc znów mamy obraz pełen kontrastów. Obydwoje mają rozłożone skrzydła. Z jej skrzydeł wydobywa się blask,z jego skrzydeł ciemność. Są uosobieniem dobra i zła. Obydwoje tworzą jedność i są nierozłączalni. Spoglądają na siebie tak jak by wiedzieli o swym przeznaczeniu. W tym dziele niewinność kontrastuje z namiętnością i brutalnością, kobiecość z męskością, są dla siebie jak alfa i omega dwa bieguny które bez siebie nie mogą istnieć. Kontrastują tu nawet kształty, postać kobiety jest opływowa i delikatna tak jak jej skrzydła. Smok zaś jest umięśniony i kanciasty. Wydaje się jakby szykował się do skoku na ową kobietę . Jest to kolejne wybitne dzieło artysty.

Literatura fantasy

Od wieków ludzie czuli potrzebę tworzenia nowych światów, fikcyjnych rzeczywistości. W ten sposób powstała literatura, którą określa się dzisiaj jako fantasy. O fenomenie takie sposobu świadczy fakt, jak wiele osób w tej chwili zaczytuje się tego rodzaju książkami. Takie nazwiska jak chociażby Tolkien, Sapkowski czy Staples są powszechnie znane. A takie książki jak „Władca Pierścieni”, saga „Wiedźmin” czy popularne „Opowieści z Narnii” sprzedają się znakomicie. Zapaleńcy i miłośnicy fantastyki tworzą czasopisma, kluby, strony internetowe, dokładnie zgłębiające temat. Na podstawie książek powstają zaś filmy czy gry. Nie może jednak dziwić ten fakt, bo jak rzadko w którym gatunku literackim łączą się tak atrakcyjne środki literackie – realistycznie ukształtowane postacie „z krwi i kości” o psychologicznie umotywowanym działaniu, swoje perypetie przeżywają w wymyślonej rzeczywistości, choć nierzadko osadzonej w mitologii czy nawet historii. W dodatku ich przesłanie bywa uniwersalne i głęboko humanistyczne. A przede wszystkim wydaje się, że czytelników przyciąga wartka akcja i niesamowite przygody bohaterów.

Groteska w literaturze

Literaci szukają różnych sposobów, by opisać otaczający ich świat. Nie czynią tego jedynie przez realistyczne odwzorowanie rzeczywistości. Okazało się, że często łatwiej jest opisać pewne zjawiska, poprzez deformację czy wyolbrzymienie pewnych zjawisk czy świata przedstawionego. Taki sposób patrzenia na świat popularny stał się w XX wieku. Wielu twórców zaczęło w tym czasie właśnie w groteskowy sposób absurd rzeczywistości. Niemożliwym jest pełne opisanie dwudziestowiecznej literatury bez wspomnienia takich pisarzy jak Franz Kafka, Samuel Beckett czy Stanisław Ignacy Witkiewicz, Witold Gombrowicz, Sławomir Mrożek czy bardziej nam współczesny Janusz Głowacki. Przemiany w obyczajowości, kataklizmy dziejowe, wzrost pędu życia – tak charakterystyczne zjawiska w XX wieku, bodaj najlepiej opisane zostały w działach tych i im podobnych literatów. Poprzez śmiech, deformację i dziwaczność najlepiej pokazano tragizm jednostki w dwudziestym wieku. O aktualności i atrakcyjności stosowania groteski w twórczości świadczy fakt, że pisarze są powszechnie czytani do dnia dzisiejszego.

pieśń xii

Pieśń XII („Pieśń o cnocie”) – utwór w sposób jednoznaczny za najwyższą cnotę uznaje patriotyzm. Kochanowski stwierdza, że cnota sama w sobie jest nagrodą, a człowiek cnotliwy nie potrzebuje wyróżnień i nagród. Wie, że na świecie wraz z cnotą występuje też zazdrość, jednak ta nie jest w stanie dorównać cnocie. Pieśń V („Pieśń o spustoszeniu Podola”). Autor rozpoczyna utwór od opisu sytuacji na Podolu. Zwraca się bezpośrednio do Polaków. Pokazuje ogrom strat po walkach z Tatarami. Zwraca uwagę na fakt wzięcia wielu Polaków w niewolę tatarską. W piątej zwrotce poeta podaje jedną z przyczyn takiego biegu wydarzeń – abdykację Henryka Walezego. Porównuje państwo do trzody bez pasterza. Zwraca uwagę na fakt, że Turcy próbowali ingerować w sprawy polityczne naszego państwa. Apeluje, by nie dać im ku temu powodów, by nie podsycać ich pewności siebie. Zaznacza, że losy walki, bitwy są otwarte do samego końca, nigdy nie wiadomo przecież jak dana potyczka się zakończy, dlatego trzeba walczyć aż do samego końca. Namawia, by pomścić szkody wyrządzone przez wroga. Kochanowski w pieśń xii proponuje pobranie opłaty [podatku] od ludzi zamożnych i przeznaczenie pieniędzy na zawodową armię. W ostatniej strofie Kochanowski mówi, że ma nadzieję, że przysłowie Polak mądry po szkodzie będzie w tym wypadku prawdziwy, a inne narody nie będą miały podstaw by mówić, że „Polak i przed szkodą i po szkodzie głupi”.

Ludzka naiwność

Ludzie nie wierzą w prawdę, wolą wmawiać sobie kłamstwa. Prawda jest dla nich zbyt bolesna, aby móc z nią normalnie funkcjonować. Cenią Jana, który przedstawia im kłamstwo, aby zyskać jak najwięcej klientów oraz ich przychylność. Tacy ludzie chcą kłamstwem jak najwięcej zyskać. Nie zważają na to, że może to przynieść złe skutki dla klientów kłamie dla własnych zysków. To właśnie przeciwko takim ludziom jest ta bajka. Świat w oczach Krasickiego jest zepsuty, a ludzie są naiwni. Szczególnie ukazane jest to w bajce „Czapla, ryby i rak”. Ludzie często w krytycznej sytuacji są zmuszeni zaufać swoim wrogom, a to na pewno w końcu ich zgubi. Mogą wtedy bardzo wiele stracić. Wrogowie mogą wykorzystać taką sytuację, aby zemścić się, pokazać, że są lepsi. Jednak sprawiedliwość istnieje. I dlatego może nie zawsze, ale przeważnie ci wrogowie płacą za tę szkodę, którą nam wyrządzili. Ponieważ mimo wszystko zło zawsze przegrywa. Świat jest niesprawiedliwy, a ludzie bezwzględni. Przedstawia nam to Krasicki w bajce „Jagnię i wilcy”.

Sok z żuka

Premiera tego kultowego filmu odbyła się dwudziestego dziewiątego marca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku. Oryginalny tytuł brzmi „Beetle Juice „. Grały w nim same gwiazdy światowego kina takie jak Michael Keaton, Winona Ryder i inni. Film można zaliczyć do rożnych kategorii filmowych. Przede wszystkim jest to komedia która ma w sobie nutkę straszności oraz elementów fantastyczno nadprzyrodzonych. Początkowo poznajemy młode bezdzietne małżeństwo. W swoim posiadaniu mają wielki dom na który jest wielu kupców. W drodze do miasta mają wypadek. Niestety nie przeżyli upadku i jako duchy wracają do domu. Tam dowiadują się o swojej śmierci i o areszcie domowym na parę set lat. Niestety ich dom kupuje pewna zbzikowana rodzina i przewraca ich życie do góry nogami. Duchy zamykają się na strychu jednak nie mogą znieść swoich sublokatorów z wyjątkiem młodej dziewczyny która ich jedyna widzi. Aby pozbyć się jej rodziców próbują oni przeróżnych sztuczek, niestety na marne. Rodzina jest zafascynowana duchami. Wzywają oni wtedy Beetle Juice’a, bioegzorcystę który ma przepędzić nieznośną rodzinkę. Wtedy zabawa zaczyna się już na dobre.

Bajka „Filozof” Ignacego Krasickiego

W bajce „Dewotka” Krasicki wyśmiewa próżną modlitwę. Przedstawia kobietę, której słowa stoją po przeciwnej stronie niż czyny. Nie respektuje ona zasad, które sama głosi. Potrafi dużo mówić, ale jeżeli ma coś zrobić to się chowa. Krasicki wyśmiewa fałsz, zewnętrzną pobożność, a także brak zasad. „Gdy trwoga, to do Boga”. Jak smutne a zarazem prawdziwe jest to hasło. Kiedy jest nam dobrze najczęściej zapominamy o Bogu, o modlitwie cieszymy się tym co mamy. Kiedy jednak nadejdą złe dni, kiedy zdarzy się jakaś katastrofa wtedy szukamy pomocy poprzez modlitwę chcąc natychmiastowej pomocy. Krasicki przedstawia nam je w bajce „Filozof”, w której wyśmiewa pychę, wiarę w zabobony, odrzucenie przekonań, a także chwiejność ludzkich poglądów. Uważa, że ludzie posiadają te wszystkie wady i na przykładzie ludzkiej sylwetki filozofa ukazuje je nam. Krasicki przedstawia świat niesprawiedliwy, a ludzi próżnych, którym brakuje krytycyzmu. W bajce „Malarze” Ukazuje dwóch ludzi, z których jeden jest ubogim mistrzem, a drugi to tylko bogaty patałach.

Edward Nożycoręki

Jest to jeden z najbardziej znanych filmów Tima Burtona. Premiera tego wspaniałego filmu odbyła się szóstego grudnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku. To już drugi film w którym wystąpiła Winona Ryder, tym razem jednak u boku Johnnego Deppa. Film jest naprawdę fascynujący. Opowiada o maszynie która stała się człowiekiem oraz o tym że ona też cierpi kocha. Edward jak tytuł wskazuje ma zamiast rąk nożyce. Stworzył go wspaniały naukowiec który jednak zmarł przed dokończeniem swego największego dzieła. Wtedy też Edward zostaje sam. W starej posiadłosci znajduje go dopiera sprzedawczyni kosmetyków. Lituje się ona nad biedakiem i zabiera go do domu. Tam Edward odkrywa swoje talenty. Umie tworzyć świetne rzeźby z krzewów i lodu, strzyże zarówno psy jak i kobiety, ma założyć salon fryzjerski. Niestety zakochał się w córce swej wybawicielki. Ta prosi go o przysługę. Wtedy też biedny Edward trafia w ręce prawa. Jego życie staje się pasmem nieszczęść. Jego ukochana Kim zrywa ze swym chłopakiem ten całą winę zrzuca na Edwarda. W końcu po wielu innych nieszczęściach nasz bohater wraca do domu. Kim wyznaje mu miłość jednak odchodzi na zawsze. Film zarówno kończy się i zaczyna gdy Kim jest już stara i opowiada wnuczce o Edwardzie.

Smocza zguba

Tuzin śmiałków z Wielkiego Królestwa ruszył na pieczary bestii. Byli zwykłymi rycerzami, a służbie u swego króla. Jednak zachcieli złota z jaskini lub wiecznej sławy. Durni i pełni chorych ambicji nocą weszli do jamy potwora. Schodzili korytarzami w głąb legowiska smoka, trzymając w dłoniach pochodnie. Wszystko było coraz ciemniejsze, a gęste powietrze pełne siarki zaczęło się robić duszne… Wędrując w dół pieczary, nagle wszyscy usłyszeli szczęk łamanych kości… Wszyscy się obejrzeli, a gdy spojrzeli pod nogi, zobaczyli szkielety, kości i czaszki… -Nie powinniśmy tu wchodzić – powiedział jeden z mężów – Musimy zawrócić… -Ja! – krzyknął im dowodzący – Ja wracam z głową gada… i kuframi pełnymi złota. – pewny siebie powiedział – Prawda bracia?. Wszyscy pokiwali głowami i razem z tym wątpiącym, ruszyli w dalszą drogę. Im niżej, tym było coraz goręcej i w dodatku woda zaczęła się kończyć ludziom. Zmęczeni i wycieńczeni więc zaczęli zrzucać pancerze i broń. Nagle ryki, które wcześniej słyszeli ucichły i doszli do wielkiej pieczary. Złota i klejnotów tam było tyle że unieść wszystkiego się nie dało. -Ile da się bierzecie! – krzyczał jeden. Wtem ryk potężny usłyszeli i smoka olbrzymiego ujrzeli… „Ogień!!!” – wszyscy krzyczeli – AAAAA!!!!. I słuch o nich zaginął…

Moda na Stachurę

Patrząc na to, co dzieje się wokół poezji Edwarda Stachury mam wrażenie, że robi się z niego na siłę jakiegoś guru, a prawdziwą twórczość redukuje do minimum. Te pielgrzymki do jego grobu, seanse spirytystyczne, by wywołać ducha Stachury, spotkania pseudo – literackie, na których zmanierowanym głosem odczytuje się utwory Mistrza, bez żadnej konstruktywnej dyskusji, bez analizowania jego warsztatu literackiego, bez tej iskry cechującej młodych ludzi by cos dogłębnie poznać .nic. i co smutne jest, największa wagę i najczęściej cytowane są utwory z jego ostatnich lat życia, te najbardziej zagmatwane, a czystą krystalicznie poezję z wcześniejszych lat zapomina się, zaniedbuje. Stachura jawi się, więc jako przewodnik do krainy śmierci, zapomnienia, jako poeta wyobcowany, odizolowany od świata i ludzi, a przecież na początku swojej twórczej drogi był tak blisko człowieka jak tylko można. Nie widząc twórczości Stachury, jako całości, łatwo można o płytka ocenę, o przyklejenie łatki „poeta – guru” i on, Stachura całe życie zmagał się z taka łatą. Pewnie mu uwierała.

Ludzka zarozumiałość

Poprzez alegorię ukazuje ludzi, którzy czują się lepsi od innych. Brakuje im krytycyzmu wobec siebie. Widzą tylko to co chcą. Błędy które popełniają są dla nich nie dostrzegalne, najczęściej nie umieją się do nich przyznać, gdyż są zbyt pyszni i zarozumiali, aby przyznać się do błędu. Poprzez śmierć szczura ostrzega nas, że takie samouwielbienie źle się dla nas skończy. Dlatego powinniśmy zawsze liczyć się ze zdaniem innych ludzi. Nie oceniać ich po statusie majątkowym, czy społecznym. Trzeba mieć dystans do samego siebie i umieć przyznać się do błędu, a nie ukrywać go. Mieć świadomość, że nie jest się najdoskonalszym jest bardzo ważna. Dlatego powinniśmy umieć przyznać się do błędu i naprawić go. Krasicki ukazuje nam, jak wielką wartością w życiu każdego człowieka jest wolność. Poprzez rozmowę dwóch czyżyków pragnie pokazać, że dla kogoś, kto nigdy nie zaznał wolności, nie jest ona ważna, a przecież to jedna z najważniejszych wartości w życiu człowieka. Coś czego nie zaznamy nie jest dla nas ważne ponieważ nie wiemy jak to „smakuje”.

„Contra spem sper”

Tytuł z łacińskiego znaczy „Wierzę wbrew nadziei” czyli pomimo wszystko. Tytuł określa postawę podmiotu lirycznego, który wierzy w odrodzenie narodu polskiego mimo upadku. Pierwszoosobowy podmiot utożsamiany z autorką jest porównywany do Homera i Mocno wierzy, że naród się odrodzi, ufa, że nadejdą czasy upragnionej wolności. Poetka określa Polskę wielkim cmentarzem, podkreśla, że kraj ulega rozpadowi, że ludzie nie potrafią się zjednoczyć. Nazywa kraj mogiłą wielu pokoleń, która z upływem czasu coraz bardziej niszczeje. Polaków nazywa „bezdomnymi przechodniami”, bo wie, że są bez kraju nie tylko jako jednostki rządowe i administracyjnej czy suwerennego terenu, ale są również bezdomni duchowo, brak im oparcia, stracili już wiarę i nadzieję na odzyskanie niepodległości. Nadzieja przerodziła się w zwątpienie i niedowierzanie, że upragniona wolnośc może kiedyś nadejść. Polacy są zrezygnowani, wiele lat nie potrafili wyzwolić się zpod zaborów, dlatego teraz już nie maja na to nadziei. Poetka ma jednak siłe by powiedzieć „Contra spem spero”. Wiara w wolność wydaje się szalona i utopijna, ale niczym niezachwiana, silna i pewna.

Ewelina Janocka lalka

„Lalka” Bolesława Prusa to powieść realistyczna opisująca życie i mieszkańców Warszawy. Zgodnie z założeniami tego nurtu powinniśmy znaleźć w powieści prawdziwy obraz społeczeństwa stolicy XIX wieku. Prus sporo uwagi poświęca najbogatszej grupie ludności miasta – arystokracji. W usta bohaterów wkłada obraz zepsucia moralnego kobiet tej warstwy społeczeństwa.
Pierwszy fragment to rozmowa Wokulskiego z Prezesową – babką Eweliny Janockiej, przedstawicielki arystokratek. Prezesowa wyraża swoje wątpliwości co do uczciwości wnuczki i czystości jej zamiarów. Prezesową denerwuje to, że Ewelina Janocka na oczach swojego narzeczonego flirtuje ze Starskim.
Zasławska twierdzi, że arystokratki, w tym także Ewelina Janocka lalka, mają na celu zdobycie męża tylko dla pieniędzy, a potem bez skrupułów szukają sobie kochanka, by móc wypełnić sobie życie. Nazywa je wprost głupiutkimi, wie, że na dłuższą metę taki sposób na życie nie jest dobrym rozwiązaniem. Przewiduje, że szybko znudzą się i mężem i kochankiem, a dopiero wtedy przyjdzie chęć poznania człowieka, którego będą mogły szczerze pokochać i który je prawdziwie zainteresuje. Stwierdza, że takie kobiety zwyczajnie się sprzedają, oddają się mężowi w zamian za dostatnie życie, pieniądze i stanowiska. Świadczy to o zepsuciu moralnym tej grupy kobiet, które oszukują nie tylko mężów, ale też same siebie. Zasławska uważa, że kobieta po takim zamążpójściu nie już zdolna do miłości. Porównuje kobiety do lalek – są puste, bez uczuć, bez rozumu, nie potrafią docenić prawdziwej miłości, ani mężczyzny, który je nią darzy. Prezesową dziwi, że mężczyźni dają się złapać w sidła takich kobiet, a co więcej widzą w nich idealne żony.

Życie prywatne- rodzina

Mając dwadzieścia pięć lat William Blake w tysiąc siedemset osiemdziesiątym drugim roku poślubił córkę ogrodnika, Catherine Boucher która pochodziła z Londynu. Ojciec artysty był rozgoryczony tym związkiem i otwarcie się sprzeciwiał ślubowi, gdyż Catherine nie była w żaden sposób wykształcona, nie umiała nawet pisać ani czytać. Młode małżeństwo nie zraziło się jednak dezaprobatą ojca i stworzyło trwały i dobrany związek. Ojciec malarza nie żył już jednak długo i dwa lata po ślubie Williama i Catherine zmarł. Po tym zdarzeniu para przeniosła się do rodzinnego domu Williama Blake’a. Zamieszkali tam z młodszym bratem artysty, Robertem Blake. Po dwóch latach wspólnego mieszkania Robert ciężko zachorował i zmarł. William Blake przez całą chorobę brata troskliwie się nim opiekował ,a skutki jakie spowodowała choroba czyli śmierć były dla niego druzgoczącą tragedią,i strasznie przeżył to wewnętrznie. Po śmierci brata, William często widywał duchy, twierdził też że parę razy rozmawiał z bratem. Blake w kulturze

Bajka „Ptaszki w klatce” Ignacego Krasickiego

Jednak gdy mamy szanse poznać coś nowego i korzystamy z niej, a okazuje się to bardzo dobre wtedy pragniemy tego więcej i dążymy do tego, aby nigdy się nie skończyło. Dlatego w bajce „Ptaszki w klatce” próbuje nauczyć nas, abyśmy docenili naszą wolność i nigdy jej nie utracili. Bo gdy raz ją stracimy już nigdy możemy jej nie odzyskać. Jak ważna dla każdego człowieka jest przyjaźń! Każdy pragnie mieć osobę, której można się zwierzyć i szczerze jej zaufać, ale nieraz obraca się to przeciwko nam. Nie można nikomu do końca zaufać bo nawet najlepsza osoba może kiedyś nas zranić. W bajce „Przyjaciel” Krasicki przedstawia nam bardzo smutną prawdę. Mówi on, że nie należy ufać nikomu, nawet przyjacielowi, a swoje problemy powinniśmy rozwiązywać sami. Poprzez rozmowę dwóch przyjaciół ukazuje przebiegłość i fałsz jednego z nich. Trudno jest znaleźć takiego prawdziwego przyjaciela. Często jest tak, że kiedy już myślimy. Że to ta osoba okazuje się ona fałszywa. Jak smutnym zjawiskiem na świecie jest dewocja!

Interpretacja wierszy

Lekcje języka polskiego to dla niektórych osób najprzyjemniejsze chwile szkolnego życia. Ci, którzy nie rozstawali się z książkami, uwielbiali dyskusje na temat postaw danego bohatera literackiego. Jednak niektóre tematy tych lekcji były niezwykle trudne dla większości osób. Dotyczyły interpretacji wierszy. Chociaż niektórzy poloniści twierdzą, że nie ma jednej interpretacji danego wiersza, to większość upierała się, że ich interpretacji jest najlepsza. Tymczasem każdy z nas może odczytywać inaczej przekaz danego dzieła. To zależy od naszej indywidualnej wrażliwości oraz sposobu myślenia jaki obierzemy podczas zapoznawania się z wierszem. Należy również podkreślić fakt, że w wielu przypadkach ważny jest kontekst całego tomiku, w którym interpretowany wiersz się znajduje. Może się bowiem okazać, że całość dotyka zupełnie innych problemów niż jeden wybrany wiersz. Po zapoznaniu się zresztą może się okazać, że wcześniejsza interpretacja jednak nie wyczerpuje tematu. To właśnie w poezji jest najpiękniejsze, a zarazem najtrudniejsze.

Polscy nobliści

Alfred Nobel ustanowił w swoim testamencie nagrody dla wyróżniających się dzieł z literatury, która została wyróżniona razem z pięcioma innymi dziedzinami. Nasz kraj doczekał się dwóch literackich laureatów tej nagrody, którzy tworzyli głównie poezję. W 1980 roku w ten sposób uhonorowano Czesława Miłosza, a w 1996 roku Wisławę Szymborską. Obydwoje zasłynęli dzięki utworom, które dotykały typowo ludzkich spraw. Naturalnie ich dzieła różniły się tematyką, ale przemawiały do każdego miłośnika poezji. Miłosz pisał wiersze nasycone katastrofizmem. Niewątpliwy wpływ na jego twórczość miał czas drugiej wojny światowej. Tymczasem wiersze Szymborskiej to celne obserwacje życia codziennego ubrane w słowa, które poetka dobierała bardzo dokładnie. Ona widziała rzeczy, których przeciętny człowiek nie dostrzegał. Jej wiersze to ukazanie najzwyklejszych ludzkich spraw w język literacki, poetycki. Przedstawienie życia zostało docenione również poza krajem, gdzie wiersze naszych noblistów są niezwykle popularne. Dzięki nim Polska nie jest kojarzona jedynie z Wałęsą.

Dar od Boga

Wielu wybitnych sportowców podkreśla, że ich sukcesy to w 20 procentach talent. Reszta to ciężka praca. Tymczasem artyści muszą liczyć głównie na talent, który podpierany ciężką pracą może ciągle się rozwijać. Niestety w przypadku większości artystów, nawet najlepsza technika nie zastąpi tej iskry, którą dana osoba otrzymała. Poeci, których wiersze zachwycają od kilkuset lat to najczęściej ludzie, których talent jest niezaprzeczalny. Na drugim biegunie są poeci, którzy ciężko pracują nad swoim warsztatem, ale niestety nie mają talentu. Poezja bywa bezlitosna i potrafi bardzo szybko obnażyć brak tego daru od Boga. Wystarczy spojrzeć na wiersze, które w swojej  prostocie często ocierają się o banał i kicz. Napisane przez osobę, która chce być poetą czasami ewidentnie wskazują, że taki człowiek nie powinien tworzyć poezji. Jednak jeśli komuś ciężko rozstać się definitywnie z poezją, to przynajmniej powinien zrezygnować z publikowania swoich dzieł na forach internetowych, które szybko weryfikują zdolności nowego forumowicza.

Konkursy poetyckie

Kilkanaście lat temu były normą w każdej szkole. Dzisiaj są zupełnie pomijane ze względu na brak organizatorów oraz osób, które chciałyby wziąć w nich udział. Chodzi o konkursy poetyckie, które w czasach PRL-u były wylęgarnią talentów sławiących komunizm i wszystkie rzekome dobra jakie z nim były związane. Wiersze sławiące Stalina czy czołowych działaczy partyjnych miały zapewnione miejsce w ścisłej czołówce finałowego etapu konkursu. Dzisiaj powoli zapominamy te niezbyt szczere przelewanie na papier zachwytów nad starym systemem. Jesteśmy wolnym narodem i tematy konkursów poetyckich są z tą wolnością związane. Pisanie wierszy na konkurs dużo trudniejsze niż recytacja, ale się opłaca. Bardzo często nagrodą w konkursie na najlepszy wiersz jest jego wydanie w specjalnym tomiku wierszy. To wielkie wyróżnienie, a czasami pierwszy krok w stronę kariery poetyckiej. Niewielu z nas zdaje sobie sprawę jak pisanie wierszy może zmienić życie człowieka. Wygrana na ogólnopolskim bądź międzynarodowym konkursie to przepustka do elitarnego poetyckiego świata.