Category Archives: Bez kategorii

Jaki kupić czytnik?

Mając możliwość do tego, żeby ułatwić sobie różne czynności, jak najbardziej warto się decydować. Miłośników książek jest naprawdę wiele i każdy zgodnie stwierdzi, że czytanie książek nie zawsze jest takie wygodne, jak mogłoby się wydawać. Dlatego też na rynku pojawiły się czytniki, jakie są niesamowicie wygodne, a tym samym na ich zakup nie musimy wydawać fortuny. Prawda jest jednak taka, że kiedy przymierzamy się do zakupienia czytnika, to często jesteśmy kompletnie zdezorientowani i nie wiemy, na co się zdecydować. W końcu oferuje go wielu producentów, czytniki są niesamowicie różnicowane cenowo. Czy jednak faktycznie warto przeznaczyć na niego sporo pieniędzy. Wiele czytników jest wzbogaconych o dodatkowe funkcje, z jakich wielu z nas nie będzie korzystało.

Dobrym pomysłem byłoby postawienie na możliwie najbardziej klasyczny czytnik, ale warto zwrócić uwagę na formaty książek, jakie możemy na nim czytać. Warto także zapoznać się z różnymi wpisami na forach internetowych i zorientować się, jakie dodatkowe funkcje są polecane. Dobrze byłoby zdecydować się na przykład na podświetlany ekran szczególnie, kiedy zdarza nam się czytać w niezbyt jasnych pomieszczeniach.

Książki elektroniczne górą

Co obecnie jest najważniejsze i o co na każdym kroku się staramy? Rzecz jasna wygoda. Wiele naszych zakupów dokonujemy dlatego, bo chcemy zapewnić sobie większą wygodę. Prawda jest taka, że ułatwić sobie życie możemy dosłownie zawsze i niezależnie od tego, o jakiej czynności mowa. Na przykład czytanie książek często problematyczne jest z tego powodu, że ich zakup jest problematyczny, a także są one ciężkie i nierzadko sporych rozmiarów. Dlatego też warto byłoby zamienić je na książki elektroniczne. Kupić je możemy przez Internet w kilka minut, a zatem bez wychodzenia z domu.

Zakupiony plik możemy odczytywać na czytnikach, tabletach, komputerach czy telefonach komórkowych. Jest to o wiele większa wygoda, a także olbrzymia oszczędność, bowiem takie książki są znacznie tańsze. Tym samym za określoną sumę pieniędzy jak najbardziej możemy zapewnić sobie o wiele więcej interesujących pozycji. Wiele książek elektronicznych znaleźć możemy także za darmo, bo wiele z nich udostępniają nam księgarnie i różne aplikacje.

Książki obcojęzyczne

Nauka języków obcych to coś, co w obecnych czasach jest niesamowicie ważne. Dzięki temu jesteśmy w stanie zdobyć dobrą pracę, jak najbardziej możemy dbać o własny rozwój. Języki obce przydają się w każdej dziedzinie naszego życia nawet wtedy, kiedy oglądamy filmy czy mamy do czynienia z instrukcją obsługi w obcym języku. Jak jednak najlepiej i najskuteczniej uczyć się języków obcych? Warto byłoby na przykład sięgać po obcojęzyczne książki.

Wiadomo, że najpierw powinny być one możliwie najprostsze i najbardziej zrozumiałe, aczkolwiek z czasem będziemy mogli uczyć się nowych słów i zwrotów. Zdecydowanie taka forma nauki jest naprawdę bardzo przyjemna i niezwykle skuteczna. Dzięki czytaniu takich książek zdecydowanie zauważymy ogromną różnicę. Sprzyja temu ich dostępność, bo w końcu nawet, jeśli nie znajdziemy ich w bibliotekach, to jak najbardziej dostępne będą w sieci. Możemy być pewni, że już po krótkim czasie na tyle się wprawimy, że czytanie książek w obcym języku wcale nie będzie dla nas problemem.

Czas na zakupy

shopping-1-1411779-mKupowanie ubrań dla wielu osób jest właściwie nałogiem. Chociaż wiele kobiet posiada naprawdę sporo ubrań, zawsze znajdzie się pomysł na nową stylizację, do której niezbędne są nowe spodnie, spódnica czy bluzka. W naszym kraju oferty sieciówek cieszą się naprawdę bardzo dużym zainteresowaniem. Dzięki nim można bowiem ubrać się niedrogo, a naprawdę modnie, mając jednocześnie pewność, że kupione ubrania cechują się wysoką jakością. Ludzie chętnie spędzają czas w galeriach handlowych, gdzie można naprawdę doskonale się ubrać, nie wydając wcale dużej sumy pieniędzy.

 

Czasem, kiedy galerie handlowe są odwiedzane najchętniej, z pewnością jest okres wyprzedaży. W takich chwilach sklepy pełne są osób zainteresowanych, które poszukują ubrań w swoich ulubionych kolorach i odpowiednich rozmiarach. Oferta takich sklepów jest bardzo szeroka, każdy ma szansę znalezienia ubrań nie tylko modnych, lecz także takich, w których poczują się swobodnie. Jak się każdy może przekonać, w sklepach dostępna jest oferta ubrań zarówno w stylu eleganckim jak i sportowym.

Gdzie warto się ubierać

Wiele osób zastanawia się nad tym, jak jednocześnie dobrze wyglądać i nie wydawać zbyt dużej sumy pieniędzy na ubrania. Na okładkach kolorowych magazynów bardzo często bowiem widzimy stylizacje, przy których zostały wykorzystane drogie, markowe ubrania, na które na pewno nie byłoby stać przeciętnej osoby. Warto w takim razie zastanowić się nad alternatywą dla ubrań pochodzących od drogich projektantów. Wielu ludzi przyznaje, że ceni sobie ubrania z takich sklepów jak Reserved, H&M, Mohito, Stradivarius czy Bershka.

 

Bez wątpienia sklepy te podążają za modą, cały czas oferują swoim klientom nowe kolekcje, które odpowiadają aktualnie panującym trendom. Chcąc przekonać się o tym, co jest na topie, bez wątpienia warto zapoznać się z serwisami poświęconymi modzie, a także zajrzeć na popularne blogi, na których to pokazywane są naprawdę interesujące stylizacje. Często właśnie w takim miejscu można znaleźć odpowiedź, gdzie się ubrać, ponieważ podane są sklepy wraz z cenami za poszczególne części garderoby.

Zakupy podczas wyprzedaży

shopping-1402492-mCzas wyprzedaży dla wielu osób jest czasem prawdziwego święta. Z utęsknieniem czekamy, aż w naszych ulubionych sklepach pojawi się informacja, że możemy od dawna upatrzone rzeczy kupić za połowę ceny, lub czasami jeszcze taniej. Wiele osób nie decyduje się bowiem kupować ubrań od razu, kiedy tylko pojawi się nowa kolekcja, co często powodowane jest po prostu brakiem wystarczających środków. Większość osób zdecydowanie woli kupić w późniejszym czasie większą liczbę ubrań w tej samej cenie.

 

Najczęściej jest to kwestia trzech czy czterech miesięcy, aż nowe kolekcje zostaną zastąpione nowymi i pojawią się na nich naprawdę bardzo okazyjne ceny. Warto w takim razie śledzić oferty w swoich ulubionych sklepach, ponieważ czas wyprzedaży bez wątpienia dla każdego jest doskonałą okazją, aby w szafie znalazły się nowe, świetne ubrania w super cenie. Zakupy chętnie robią dzisiaj zarówno kobiety jak i panowie, którzy coraz częściej przywiązują naprawdę sporą uwagę do własnego wyglądu. Nic dziwnego, że nowe kolekcje męskie są tak bardzo popularne.

Wizyta w galerii handlowej

Wielu ludzi z przyjemnością udaje się na zakupy. Kupowanie odzieży jest naprawdę doskonałym relaksem, przede wszystkim dla kobiet. Potrafią one po kilka godzin bez przerwy spacerować po sklepach, oglądając i przymierzając ubrania. Każda nowa zakupiona rzecz sprawia im naprawdę wiele radości, tak naprawdę nigdy nie uważają, że ich kolekcja ubrań jest wystarczająca. Swój udział mają w tym oczywiście trendy, które stale się zmieniają i wiele osób po prostu pragnie za nimi podążać.

 

Wiele kobiet traktuje modę jako swoją pasję, nic dziwnego zatem, że prowadzone są liczne blogi, strony na serwisach społecznościowych czy też nagrywane filmy poświęcone właśnie modzie i ubieraniu się na co dzień. Okazuje się, że dla wielu przeciętnych dziewczyn prowadzenie bloga poświęconego modzie stało się sposobem na życie, ponieważ może stać się źródłem dochodu. Bardzo często na swoich blogach prezentują one stylizacje, które zostały przygotowane z użyciem ubrań pochodzących ze znanych i lubianych sklepów, dlatego też bez wątpienia mogą one stanowić inspirację.

Zainteresowanie nowymi trendami w modzie

girl-posing-fashion-near-red-brick-wall-1405510-mZainteresowanie modą jest dzisiaj naprawdę bardzo duże, o czym może świadczyć duża liczba kolorowych magazynów poświęconych tej tematyce, a także cała masa stron internetowych i blogów, które posiadają naprawdę ogromną liczbę fanów. Wiele dziewczyn, które interesują się modą, próbują swoich sił w udzielaniu porad, a także przygotowywaniu propozycji stylizacji, z których naprawdę spora liczba kobiet czerpie inspirację. Hobby takie jak prowadzenie bloga modowego może stać się prawdziwym sposobem na życie, o czym możemy przekonać się czytając newsy, a także przeglądając tego rodzaju blogi.

 

Wystarczy poczytać o zamieszaniu, jakie swojego czasu wywołał blog Kasi Tusk, która jak się okazuje, dzięki jego prowadzeniu zarabia nawet kilka tysięcy miesięcznie. Oczywiście wiele jest stron poświęconych projektantom mody, z których ludzie czerpią inspirację i pomysły na nowe kolekcje. Coraz częściej są to kreacje odważne, oryginalne, jednak jak wiadomo, na ponadprzeciętność stawia się dzisiaj w każdej dziedzinie życia i to może się podobać.

Magia farb wodnych

1Akwarela, zresztą słusznie, uważana jest za jedną z najpiękniejszych technik malarskich. Malarze od wielu stuleci cenią ją za świeżość i przejrzystość. Akwarela wydaje się łatwa, ale nic bardziej mylnego. Technika farb wodnych posiada kilka zasad. Tworzenie gładkiego podłoża, zapobieganie rozlewaniu się kolorów oraz malowanie prawie suchym pędzlem pozwala nam odkryć wielostronność farb wodnych. Dzięki celowemu rozmyciu się kolorów możemy osiągnąć przepiękne efekty, a malując na mokrym papierze, stworzyć zachwycająco piękne, zatarte kontury.

Nie przeszkadza to jednak w wykorzystywaniu przypadku. Niespodziewane przypadki potrafią wnieść do obrazu iskrę i spontaniczność. Typowa dla akwareli przejrzystość jest wynikiem białego koloru papieru i przejrzystego charakteru farby. W przypadku akwareli, prawdziwą biel można osiągnąć tylko w ten sposób, dlatego też malarze używają białego papieru. Magia farb wodnych polega na tym, że farba jest przejrzysta, delikatne kolory łagodnie się rozpływają, a światła na obrazie są lśniąco-białe.

Kompozycja obrazu

Przed stworzeniem obrazu, musimy podjąć bardzo ważną decyzję, co do sposobu połączenia poszczególnych części. Podstawowym elementem każdej kompozycji jest kształt podłoża. To ma znaczny wpływ na metodę a nawet na sukces dzieła. Zanim więc rozpoczniemy pracę, musimy się zastanowić jaki wybrać format dla modelu, który będziemy malować lub rysować. Możemy korzystać z różnych wymiarów czy formatów, na początku jednak pozostać przy tych sprawdzonych. Istnieją dwa tradycyjne formaty: do portretu i do pejzażu.

3Obydwa mają kształt prostokąta. Pionowy to format portretowy, poziomy zaś jest formatem pejzażowym. Bardzo łatwo możemy stwierdzić, który format nam odpowiada, wystarczy utworzyć z dłoni ramkę i spojrzeć przez nią na model. Zaleta tego sposobu polega na tym, że dokładnie widzimy temat obrazu, bez znajdujących się wokół modelu rozpraszających przedmiotów. Format jest bardzo istotny ponieważ każde podłoże jest nośnikiem przeróżnych informacji, wykorzystywanych przez artystę np długi, wąski, pionowy prostokąt kieruje nasze spojrzenie w górę, tam gdzie widać najważniejszą rzecz czyli twarz, a długi, wąski, poziomy format tchnie przestrzenią i spokojem.

Malarstwo klasyczne

5Malarstwo klasyczne to malarstwo, które czerpie bardzo wyraźnie z dzieł Antyku. Malarstwo klasyczne rozpoczęło się w czasie renesansu, kiedy generalnie nastąpił wielki powrót do tego co wytworzono w Starożytnej Grecji. Renesans w sztuce nastąpił po długim okresie Średniowiecza, kiedy sztuka malarska praktycznie nie istniała, pomijając oczywiście wielkie wydarzenia, takie jak chociażby Pieta. Jednakże klasycyzm w ścisłym tego słowa znaczeniu nie trwał w renesansie, ale rozpoczął się po okresie baroku. Klasycyzm w malarstwie to przede wszystkim powrót do jasnych barw, do delikatnych pasteli. Świetnie sprawdzał się w tym czasie rysunek, a nie było tego we wcześniejszych epokach malarskich.

Rzadko wprowadzano kontrast czy światłocień, raczej starano się tego unikać w tworzeniu wielkich dzieł. Ponadto, płótna zawsze były wygładzone, próbowano uniknąć zostawiania śladów jakiegokolwiek pędzla na obrazie. Tematyka była zgoła odmienna od tej jaką przedstawiano w malarstwie barokowym. Malarstwo klasyczne to przede wszystkim sceny umoralniające, ale nie w duchu kontrreformacji tak jak działo się to w baroku, ale jest to malarstwo, które sięgało bardziej do klasycznych wzorów, zajmowało się mitologią chociażby.

Barok w Polsce

Barok w Polsce najbardziej intensywnie rozwinął się w czasie dojrzałego etapu baroku w Europie, czyli w drugiej połowie siedemnastego wieku. Barok w Polsce to przede wszystkim sztuka sarmacka, która świeciła triumfy wśród ziemian i szlachciców polskich. Sztuka baroku w Polsce to także powstawanie pięknych obrazów barokowych na ścianach wielkich kościołów. Ciekawym przykładem rozwijania się sztuki baroku w Polsce były portrety trumienne, które tworzono wtedy na potęgę.

Najbardziej popularna była oczywiście tematyka religijna, mniej symboliczna, rzadziej także w epoce baroku tworzono jakiekolwiek obrazy o tematyce historycznej, jak to się działo we Włoszech w tamtym okresie. Tematyka religijna w sztuce baroku spełniała funkcje kontrreformacyjne, utrzymywana była często w ponurej stylistyce dance macabre. Wszystko miało wzbudzić trwogę, miało zwrócić wierzenia ludu ku chrześcijaństwu. To co w Polsce działo się niedobrego w tym czasie to włączanie w portrety religijne wizerunków fundatorów obrazów. Czyli w ostatnią wieczerzę wkładano wizerunek szlachcica, który ufundował w kościele dany obraz, co dziś wydaje się groteskowe, ale tak naprawdę oddaje sposób myślenia ówczesnych ludzi.

Świat barw

7Jednym z najważniejszych elementów obrazu jest kolor. Udany dobór kolorów jest wyzwaniem dla każdego artysty. Każdy z nas posiada własną, charakterystyczną dla siebie wrażliwość na kolory. Wyrazem tego są wszystkie kolory, jakimi się człowiek otacza. Gdy spojrzymy na obraz, natychmiast odzywają się nasze upodobania kolorystyczne. Podobnie jest z wyborem własnej gamy kolorów. Wszystko ma swój kolor nawet przedmioty czarno-białe.

Dużym wyzwaniem dla malarza jest oddanie otaczającego świata tymi barwami, które ma na swojej palecie. Ważną częścią każdej kompozycji jest kolor, który nie tylko pobudza nasze zmysły, lecz posiada również silne oddziaływanie fizyczne. Aby stworzyć udaną kompozycję barw, musimy zrozumieć dlaczego i w jaki sposób kolory działają na siebie. Każda barwa ma trzy cechy: skalę, ton i intensywność. Określenie koloru jest kombinacją tych trzech składników. Skala to nazwa koloru, jaśniejszy lub ciemniejszy odcień to ton. Intensywność to żywość i blask koloru. Ciepłe barwy zbliżają się do obserwatora obrazu, zimne natomiast jakby odsuwają od niego.

Caravaggio

2Caravaggio to jeden z najbardziej znanych artystów malarzy na świecie. Jest on prekursorem swoistego nurtu w sztuce nazwanego od swojego nazwiska, czy raczej pseudonimu artystycznego: Caravaggionizmu. Urodził się w Mediolanie, tam też tworzył. Dziś we Włoszech można raz na kilkanaście lat obejrzeć wystawę obrazów tego wspaniałego artysty. Na świecie znajduje się prawie dwieście obrazów stworzonych przez tego płodnego i zdolnego artystę.

W jego dziełach widać pewien naturyzm, który został zapoczątkowany przez tego malarza podróżą do Lombardii – to właśnie przeżycia z tamtego czasu spowodowały, że Caravaggio wyplenił swoje obrazy nowym tłem, znanym powszechnie do dziś. Dzieła Caravaggia, podobnie jak dzieła wszystkich artystów tworzących w dobie baroku to obrazy, na których pojawia się po raz pierwszy ruch. Dynamika na obrazach to coś dotąd niespotykanego w sztuce średniowiecznej czy renesansowej. Dotąd znane były tylko monumentalne portrety, na których postaci pozowały do obrazu jak do zdjęcia. Postaci na obrazach barokowych, w tym na obrazach Caravaggia zaczęły żyć swoim życiem, zaczęły gestykulować, sceny przedstawiały jakieś konkretne zdarzenia, z których można było czytać jak z książki.

Malarstwo makaronistyczne

Malarstwo makaronistyczne to malarstwo pochodzące z okresu baroku. Jest to jeden z ciekawszych nurtów w sztuce malarskiej czasów nowożytnych. Po raz pierwszy pojawiają się w tej epoce obrazy na ścianach, po raz pierwszy także mamy do czynienia z erotyką na sztalugach. na obrazach barokowych zawsze pojawiają się aniołki, cherubinki, święci. Tematyką obrazów z tamtego czasu najczęściej byli rozmaici władcy, można było oglądać sceny z życia rozmaitych władców, możnych tego świata. Niezmiernie rzadko barok sięgał do scen z życia codziennego. Zazwyczaj była to tematyka, która miała wzbudzić trwogę u swoich odbiorców.

Na początku baroku malowidła były mroczne, stosowany był światłocień. Dopiero z czasem zaczęto stosować bardziej jasne barwy, a tematyka zaczęła być bardziej radosna. Po raz pierwszy w tej epoce także pojawiły się na obrazach emocje na twarzach osób, które one przedstawiały, pojawił się sensualizm, ale także zainteresowano się ludzką brzydotą. Stąd pojawiło się określenie – kształty rubensowskie. Dziś przykłady malarstwa można oglądać niemal w każdym kościele znajdującym się w Rzymie, ale wiele jest ich także w Polsce. Bowiem to właśnie w tych czasach najprężniej rozwijała się architektura kościelna i wznoszono wspaniałe budowle sakralne.

Shaikani

Kiedyś w pradawnym cesarstwie Hybronickim, najwyższy alchemik samego Imperatora, nazywany Malacay, postanowił znaleźć lek na cierpienie i sposób na ucieczkę od śmierci. Przez wiele lat swojej pracy próbował dociec swojego celu. Mijały wiosny, aż w końcu jeden ze smoków, który nazywał się Ur, postanowił podzielić się z nim swoją krwią. W ten oto sposób wszystkie choroby ominęły Malacay’a, stał on się silny niczym smok i potrafił uciec nawet od Rzeki Dusz. Jednak został on przeklęty i zgładzony przez bogów za to że stał się nieśmiertelny. Jego dzieci odziedziczyły po nic swą krew i stali się smoczymi wojownikami. Owi smoczy wojownicy zostali nazwani Shaikanami, co w pradawnym i mrocznym języku znaczy bezbożny. Tak jak ich stwórca zostali przeklęci przez bogów światła i zapomniani. Zamieszkiwali oni twierdze Shaikur, która znajdowała się na stokach północno-zachodnich gór w krainie Żelaznych Pól. Są potężnymi wojownikami, a przyjmując nowego członka do swojej rodziny przeprowadzają święcenia, w których to nowicjusz łączy swą krew z krwią patriarchy, czyli smokiem Urem. Shaikani są nie lubianym narodem, który zawdzięczył sobie uratowanie świata. Ich stolica – Shaikur, jest położona na granicy królestw mrocznych elfów, ziem orkowych klanów, oraz ludzkiej marchii.

Smoczy jeźdźcy

W pradawnych czasach pewna grupa wybrańców zaprzyjaźniła się z tak potężnymi istotami, jakimi są smoki. Powoli zaczęli się z nimi zżywać, aż zrobili z nich prawie że domowe zwierzęta, które potrafili ujeżdżać. Potrafili oni zdobywać przestworza latając na swoich potężnych smokach. Jednak zostali zabici, a niedługo później pewien młodzik znów stać się smoczym jeźdźcem… Miał on na imię Eragon i był piętnastoletnim chłopcem. Wychowywał go na farmie jego wuj, nazywany Garrow. Ten chłopiej w miejscu zwanym Kośćcem znajduje magiczny, nieznany kamień. Kościec było to miejsce wysoko w dzikich górach, niedaleko wioski Eragona, która nazywała się Carvahall. Eragon żył w króleswie Alagaesii, gdzie rządy miał król – tyran Galbatorix, który kiedyś sam był Smoczym Jeźdzcem, nim jego smok został zabity przez urgale. Gdy człowiek ten dowiedział się o odmowie na prośbie otrzymania nowego, młodego smoka i wpadł w szał. Wtedy to zabił wszystkich pozostałych Smoczych Jeźdźców i zniszczył ich dawną tradycję i pamięć o nich. Gdy to się stało, został on królem królestwa Alagaesii. Gdy Eragon powrócił z polowania, chciał sprzedać niebieski kamień, który znalazł. Sprzedawca jednak stwierdził, że nie ma on żadnej wartości. Potem owy kamień okazał się jajem z którego wykluł się smok. Ale to już inna historia…

Franciszek Karpiński i jego twórczość

Franciszek Karpiński był kontynuatorem tradycji sentymentalizmu, jaką stworzył Jean Jacques Rousseau, autor „Nowej Heloizy”. Literatura sentymentalna zajmuje się przede wszystkim dogłębną analizą przeżyć ludzkich, odczuć, emocji, kładzie nacisk na coś tak rzadko spotykanego w społeczeństwie, a mianowicie „czułe serce”, zajmuje się też sprawami związanymi z nierównością społeczną (jedna z kwestii wzniecających najgłośniejsze krzyki protestu wśród osób albo obiektywnych, albo znajdujących się na najniższych szczeblach drabiny społecznej), głosi hasła równości i prawa człowieka, między innymi do szczęścia. W Polsce nurt sentymentalizmu reprezentuje właśnie Franciszek Karpiński. Jest on autorem rozprawy „O wyrazie w prozie albo w wierszu”, gdzie odwołuje się do poglądów Jeana Jacquesa Rousseau. Pisze o miłości, ważną rolę przypisuje naturze. Jest autorem licznych sielanek, pieśni nabożnych (na przykład „Bóg się rodzi”, znana do dziś kolęda). Pisał też wiersze patriotyczne, utwory dramatyczne, repertuary naukowe. Jednym z jego wierszy jest „Do Justyny”. Podmiot liryczny cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości do pięknej Justyny, która najwyraźniej go nie chce, posiada inny obiekt zainteresowań, wciąż odrzuca względy podmiotu lirycznego, chociaż ten bardzo się o nią stara. Wspomniany wyżej Jean Jacques Rousseau, światowy reprezentant nurtu sentymentalistycznego, napisał znaną powieść epostolarną „Nowa Heloiza”.

Bajka Ignacego Krasickiego „Kruk i lis”.

Jagnię kojarzy nam się z naiwnością, słabością i delikatnością, natomiast wilk z bezprawiem, bezwzględnością i okrucieństwem. Krasicki ukazuje nam tragizm sytuacji. Ludzie często nie mają wyjścia z danej sytuacji i wpadają w sidła zła. Często bardzo dużo tracą, a czasami nawet życie. W Bajce tej Krasicki przedstawia prawo, a raczej bezprawie wilków – „słabsi giną”. Zarówno wśród zwierząt, jak i w życiu ludzkim rację ma silniejszy. Panuje tzw. „prawo dżungli”. Słabsi zawsze zostaną pokonani. Świat w oczach Krasickiego jest próżny i pełen ludzi wielbiących tylko siebie. Bardzo dobrze ukazuje to w bajce „Kruk i lis”. Przedstawia sytuację, w której lis traci kawałek sera, a zyskuje go kruk. Kruk przedstawia nam ludzi sprytnych, przebiegłych i mądrych, a lis ludzi próżnych, pozbawionych krytycyzmu i wielbiących tylko siebie. Często jesteśmy zbyt zapatrzeni w siebie, mamy o sobie zbyt wysokie mniemanie, aby dopuścić do siebie myśl, że może istnieć ktoś kto jest od nas lepszy. Poprzez takie zadufanie tracimy rzeczy które miały dla nas jakaś wartość.

Omówienie wybranych utworów Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

„Oddycha miasto ciemne” to wiersz liryczny, ukazujący miasto – Warszawę – przeżywające grozę wojenną. Na plan pierwszy wysuwa się uczucie patriotyczne, uczucie smutku dla zniszczonej Warszawy. Potęguje się ono – jest uczuciem nie tylko do miasta rodzinnego poety, ale też do stolicy walczącego narodu. W wierszu widoczny jest typowy liryzm, rozlewność liryczna zawiera się we fragmencie od „powierz swą myśl… do „oblicze tęsknoty wykutej w marmurze”. W dalszych wersach w lirykę wkrada się obraz tragiczny zniszczonego miasta. Poeta przemawia w tym wierszu w swoim imieniu do jakiegoś nieznanego czytelnika. Groza potęguje się dalej – od fragmentu „ale uwierz tym głazom, co z kamieni bruku jak psy zdeptane wyją”. Nawołuje też, że należy wyrzucić wszelką czułość, dobre instynkty i stanąć do walki, pomścić męczeńską śmierć rodaków. Należy „stać się krzywdą i zemstą, miłością i ludem”. „Mazowsze” – również liryk, w którym przewijają się charakterystyczne cechy krajobrazu Mazowsza, na tle którego ukazane są przeżycia poety. W wyobraźni poety kolejno przesuwają się wojska Księstwa Warszawskiego, powstanie listopadowe, styczniowe, krótki okres pokoju, walki wrześniowe – to wszystko, co działo się na ziemiach Mazowsza. W okresie walk wrześniowych, gdy cały kraj stał się jedną wielką mogiłą, na tym piasku mazowieckim umierali żołnierze, kobiety, dzieci, i ten mazowiecki piach wszystko pamięta. Poeta czuje jakąś katastrofę, wie że jest jednym z tych walczących żołnierzy, przeczuwa swoją śmieć i chce, żeby go ta twarda mazowiecka ziemia przyjęła.

Film

Film jest ekranizacją jakiegoś tekstu często jest to książka przekształcona na potrzeby filmu w scenariusz a czasami jest to po prostu napisany przez kogoś na potrzeby filmu scenariusz. Film jest tym co wiele osób na świecie uważa za najlepsza rozrywkę pozwala zapomnieć od kłopotów i oderwać się od rzeczywistego świata. Dzięki temu, że wyróżniamy wiele rodzajów filmu możemy znaleźć cos idealnego dla siebie i każdy znajdzie to co mu naprawdę odpowiada. Film jest gra aktorską, grą świateł i obrazów które widzimy oglądamy słuchamy dźwięku, rozmów muzyki, widzimy przezywane przez postaci emocje i sytuacje i sami myślimy o tym jakby to było gdybyśmy byli na ich miejscu. Jest to bardzo ciekawe uczucie gdy przenosimy się z wyobraźnia w świat całkiem dla nas odległy i nie poznany przez nas. Przeżywanie przez nas losu postaci z filmu jest czymś zupełnie normalnym i naturalnym każdy naprawdę lubiący oglądać filmy wczuwa się w ich atmosferę. Poczuć atmosferę filmu to podstawa by zrozumieć film, to właśnie dzięki temu wiemy dlaczego ta postać właśnie to zrobiła a nie nic innego.

Odkrywamy kredki

6To zadziwiające, jak wspaniałe rezultaty można otrzymać dzięki kilku kredkom i podstawowej technice. Kolorowymi kredkami można wykonać rysunki liniowe, ilustracje, a nawet osiągnąć efekty malarskie. Możemy nimi rysować luźno, wyraziście, nadają się również do dokładnego wypracowania detali. Używanie kredek jest łatwe i tanie, na początku nie potrzebujemy wielu przyborów. Urok kolorowych kredek polega na ich wielostronności. W sklepach specjalistycznych jest bardzo duży wybór kredek- miękkich i twardych w najróżniejszych kolorach. Warto wypróbować jak najwięcej gatunków i wybrać dla siebie najlepszy.

Trudną decyzją będzie wybór papieru. Istnieje kilka kolorów i faktur. Każda praca wymaga innego papieru. Kredka nadaje się nie tylko do ilustracji, czy delikatnych modeli. Można przy użyciu fantazyjnych kolorów oraz mocnych i wyrazistych linii stworzyć na przykład pełen dramatyzmu portret, emanujący ogromną energią. Wrażliwe użycie kredki powoduje, że z jaśniejących i ciemniejących kolorów oraz różnych warstw powstają formy przestrzenne. Kolorowa kredka pod wieloma względami łączy rysowanie i malowanie. Sposób rysowania kształtów i tonów jest potwierdzeniem licznych możliwości kredek.

Twórczość Sowizdrzalska

Literatura sowizdrzalska trwale odcisnęła się na kartach baroku jako humorystyczna, z lekka kpiąca i piętrząca się wokół ludzkich przywar. Wywraca świat do góry nogami, tworzona jest bowiem przez plebs, który nie odnalazł kariery na arenie krajowej. Często podszyta jest tak naprawdę żalem o niespełnionej ambicji. Parodiuje i kwestionuje wszystkie wartości, jakie w okresie baroku literatura raczyła sobie przyznawać. Dużo do powiedzenia ma w tej kwestii cykl „albertusów”, pochodzący od dwóch opowieści o klesze Albertusie, który realizuje typowy schemat wojaka Szwejka, żołnierza-samochwały, który zostaje wysłany przez plebana na wojnę. Sam termin „literatura sowizdrzalska” wywodzi się od imienia Sowizdrzała (niem. Tille Eulespiegel), co dosłownie oznacza „sowie lustro”. Sztandarowym przykładem jest Nowy Sowyźnał abo raczej Nowyźnał, traktujący z goryczą o poszukiwaniu chleba i miejsca, w którym autor może się osiedlić. Jest humorystyczna, jednak tak naprawdę – podszyta żalem. Sowizdrzałowie byli faktycznie bardzo, bardzo biedni.

Omówienie wybranych utworów Tadeusza Różewicza

„Ocalony” jest to jakby skrót biografii i doświadczeń czasu wojny, reprezentowany dla całego pokolenia Różewicza. Poeta mówi o sobie w jakim jest wieku, wspomina czasy wojny, podkreśla, że ocalał chociaż był prowadzony na śmierć. Wspomnienia wojny utożsamiają się z wielkim okrucieństwem, ludzie byli prowadzeni jak zwierzęta na rzeź. Były pomieszane różne pojęcia – człowiek i zwierzę, miłość i nienawiść, wróg i przyjaciel, ciemność i światło. Pojęcia te dla niektórych nic nie znaczą, gdyż dla nich jest wszystko jedno cnota i występek, prawda i kłamstwo, piękno i brzydota. Ludzie nie odróżniający tych pojęć to Niemcy, bezwzględni terroryści, kierujący się występkiem. Poeta obserwując to wszystko, stracił wiarę w sens podstawowych pojęć moralnych, chce się jednak z tego stanu zwątpienia wyzwolić. Poszukuje człowieka, dla którego nie było by wszystko jedno prawda i kłamstwo, piękno i brzydota, który potrafiłby odróżnić dobro od zła i potrafiłby mu przywrócić wiarę w człowieka. „Róża” – utwór poświęcony róży i dziewczynie o tym pięknym imieniu (alegoria). Róża jest dla jednych tylko kwiatem, dla innych wspomnieniem drogiej zmarłej dziewczyny. „Dytyramb na cześć teściowej” – pochwała dla teściowej, podkreślenie zadań, jakie ma do wykonania. „Powrót” – po kilku latach wraca się do domu rodzinnego, który kojarzy się z niebem, choć jest w nim zwyczajnie – matka robi szalik na drutach, ojciec drzemie pod piecem, odpoczywając po pracy. Jednocześnie przypomina sobie, jak się kiedyś zachowywał i odpowiadał opryskliwie na pytania. Ta jego opryskliwość wynika z obserwacji, że na świecie jest zło, człowiek człowiekowi skacze do gardła, nie ma wzajemnego poszanowania, jeden drugiego by zabił. Nie może jednak tego powiedzieć rodzicom, bo tam gdzie są, jest taki spokój i cisza. „Zdjęcie ciężaru” – credo poetyckie, rola poezji współczesnej i odpowiedź na pytanie – czym powinna być współczesna poezja. A powinna być czymś nowym, co daje piękno, zadowolenie, zwraca uwagę na istniejący świat. Poezja ta, to walka o oddech.

Smok

Smok jest to pół boska istota, która posiada wielką moc. Smoki są bardzo mądre i jako pierwsze zostały stworzone przez bogów. Niektóre jednak przeklęte zeszły na złą stronę, lecz większość ze smoków jest dobra. Stało się tak, że ludzie zaczęli mordować te istoty dla sławy, złota, czy też ich dobrobytów, albo po prostu ze zwykłej rządzy krwi. Smoki należą do gadów. Tak naprawdę jest to połączenie kilku różniących się zwierząt. Smok ma tułów węża, głowę zaś krokodyla, do tego skrzydła jak ptak i pazury niczym orzeł, a na szyi ma skrzela niczym ryba. Całego jego ciało jest pokryte łuską, którą zwykła broń może jedynie zarysować. Aby przebić pancerz smoka, bądź zbroję zrobioną z jego łusek należy posiadać magiczną broń o potężnej mocy. Smok jednak na gardzieli ma delikatne miejsce, które prawie wcale nie jest pokryte łuskami. Dlatego też, większość ludzi zabijających te gady, wpierw wbijała im ostrza, bądź groty w delikatną szyję. Te wspaniałe gady możemy podzielić na wiele rodzajów. Można spotkać smoki ziejące ogniem, bądź dmuchające lodem. Smoki mogą być kryształowe, bądź bagienne. Napotkać można te istoty, jako demony, duchy, bądź nieumarłe szkielety. Kiedyś podobno ktoś widział smoka zombie, z resztkami podgniłego mięsa, między kośćmi.

Literatura socrealistyczna

Po rozpoczęciu władzy komunistów w Polsce po II wojnie światowej, ideologia marksistowska zaczęła także wpływać na życie literackie w Polsce. W naszym kraju oficjalnie estetyka socrealizmu ogłoszona została w 1949 roku i trwała właściwie do 1955 roku, od kiedy – po śmierci Stalina – zauważalne zaczęły być zmiany w literaturze prowadzące do tak zwanej odwilży. Założono wówczas, że każda sztuka ma być realistyczna. Tak samo literatura. Nawiązano zatem do sztuki czasów pozytywizmu. Największy nacisk jednak położono na sztukę tendencyjną. Bo głównym zadaniem każdego pisarza było propagowanie idei komunizmu. Przez powstawały dzieła schematyczne, silnie nacechowane ideologicznie. Bohaterami byli najczęściej młodzi robotnicy, którzy przy pomocy maszyn i zgodnie z duchem marksizmu działali na rzecz zniszczonej podczas wojny Polsce. Dzilni walczyli z wrogami systemu i czynem propagowali socjalistyczne idee. Szybko jednak twórcy zaczęli odchodzić od tego schematu. Okazało się z czasem, że wielu z nich to wielcy pisarzy, którzy w następnych latach pokazali na co ich stać. W czasach socrealizmu debiutowali m.in. Wisława Szymborska, Tadeusz Konwicki czy Kazimierz Brandys.

Na ratunek księżniczce

Dawno, dawno temu, w pewnej baśniowej krainie, żył sobie syn króla. Był bardzo dzielny i mężny. Książe dla swojego ojca zwyciężał bitwy i zawierał sojusze. Jednak nie mógł sobie znaleźć żony. Dziwne to bardzo, lecz żadnej nie potrafił pokochać. Mijały lata, a on zaczął chodzić przygnębiony i coraz bardziej smutny. Jednak pewnego pięknego dzionka usłyszał pieśni bardów o wspaniałej księżniczce więzionej w wieży. Ludzie rozgadywali, że jakoby gad tak potężny jak smok, trzyma ją zamkniętą i więzi w lochach na szczycie wieży. Księżniczka zaś czekała na wybrańca na tyle mężnego, który pokona i ogień i smoka oraz uwolni ją z tego paskudnego miejsca. Dodatkowo legenda głosiła, że ten który uratuję dziewoję zakocha się w niej, a ona w nim i będą żyć szczęśliwie do końca świata. Książe nie zastanowiwszy się wziął zbroję i miecz, i zasiadając na swym białym rumaku pognał w kierunku wierzy. Koniem swym przeskoczył most zarwany, pod którym lawa od piekła gorętsza była. Pieszo kontynuował wędrówkę, miecza dobył i na smoka się rzucił. Pancerz przed płomieniami go ochronił, a królewicz bestii głowę odciął. Poczym zabrał księżniczkę swym rumakiem do zamku. Tam się pobrali i żyli długo i szczęśliwie.

Romanse

Tego typu książki bardzo często czytają nastolatki i starsze panie, bardzo lubią romantyczne historie więc zanurzają się w ich lekturę prawdziwie wielkim zaciekawieniem, jakiego rzadko kiedy doznają w jakiejkolwiek sytuacji. Romanse są najczęściej bardzo wymyślone opisane są w nich rzeczy które nigdy na naszym świecie nie miały miejsca i raczej nigdy mieć nie będą. Książki te są różnego typu są one na przykład przeniesione w czasy starożytne i opowiadają o miłości księżniczki i jej sługi. Wszystkie jednak są bardzo wzruszające i pozwalają się rozmarzyć i myśleć o tej jedynej prawdziwej miłości. Starsze panie czytają je tylko z przyzwyczajenie czy z upodobania. Nadal marzą i myślą jakby było pięknie gdyby to właśnie one doznały takiego uczucia w swoim życiu. Jest to bardzo przyjemne czytać książkę wprost nasączoną miłością. Najczęściej typowe harlekiny mają w sobie również nutkę namiętności i seksu co jest również w typowych romansidłach dozwolone. Czytamy wtedy je z jeszcze większym zaciekawieniem.

Bolesław Leśmian i świat jego poezji

Bolesław Leśmian (1877-1937) – poeta, prozaik, eseista, krytyk i tłumacz. Uznawany za jednego z najbardziej oryginalnych poetów polskich dwudziestego wieku, „odkryty” i doceniony przez współczesnych dopiero u schyłku życia. Zgodnie z wykształceniem pracował jako radca prawny w biurze Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Uczestniczył aktywnie w życiu kulturalnym stolicy, współpracował z czasopismami literackimi i teatrami. Związany był z Hrubieszowem i Zamościem, był też członkiem polskiej Akademii Literatury. Znane tomy poetyckie Leśmiana to „Łąka”, „Sad rozstajny”, jest on również autorem baśni, np. „Klechdy sezamowe”, „Przygody Sindbada Żeglarza”. Leśmiana uznać można za mistrza polskiej poezji miłosnej. W wierszu „W malinowym chruśniaku” Leśmian ukazuje dwoje młodych, zakochanych ludzi. Ukrywają się oni „przed ciekawych wzrokiem” wśród krzewów malin. Malinowy chruśniak jest dla nich istną oazą spokoju. Pieszczoty, jakimi się wzajemnie obdarzają, są delikatne i niewinne, a ich narzędziem są maliny. Otoczeniem dla rozkwitającej miłości jest ukazana realistycznie i w detalach bujna, żywa przyroda – kosmaty żuczek, wisiory pajęczyn, chore liście. W tym specyficznym zaciszu młodzi ludzie mogą bez przeszkód mówić o uczuciach, nabywać doświadczenia.

Julian Tuwim

Julian Tuwim, znany polski poeta, z pochodzenia był Żydem. Jego tomiki – „Czyhanie na Boga” i „Sokrates tańczący” – przyniosły mu dużą sławę. Uprawiał twórczość satyryczną, pisał też utwory dla dzieci, takie jak na przykład „Lokomotywa”, „Słoń Trąbalski”. By uniknąć prześladowania w 1939 roku wyjechał na emigrację, i tam właśnie powstał jego znany poemat „Kwiaty polskie”. Był współzałożycielem grupy poetyckiej Skamander. Kwiaty polskie – kwiaty polskie należą do tak zwanego poematu dygresyjnego, opartego o wątek fabularny, jak gdyby epicki, ale traktowany wyraźnie jak pretekst i ustawicznie przerywany dygresjami. Poeta zwraca się do Boga, aby przywrócił Polskę sprawiedliwą. Chce, aby przyszła Polska była odbudowana, niech lepiej będzie biedna, ale sprawiedliwa. Aby nie było w niej kapitalizmu, a rządy należały do ludzi mądrych i uczciwych. Strofy o późnym lecie – wiersz charakteryzuje subiektywizm w widzeniu rzeczywistości (spojrzenie subiektywne, jesień widziana oczami Tuwima). Autor, zamiast szukać określeń na nazwanie swoich stanów uczuciowych, posługuje się metaforyką, czego w poezji staropolskiej nie było (tendencja do metafory z biegiem lat wzrasta). W wierszu zawarty jest zachwyt nad codziennością, jest to wiersz toniczny, rymy odległe, dostrzegamy tu również dążenie do odświeżenia, szukania nowych środków wyrazu, charakterystycznych zresztą dla każdej dziedziny sztuki i każdej epoki.

Literatura a sztuka

Literatura jako sztuka nie jest oderwana od innych dziedzin sztuki. Na kartach książek pojawiają się nawiązania do plastyki czy muzyki. Czy to w bezpośredni sposób – poprzez opis obrazów, rzeźb, utworów muzycznych. Czy też bardziej finezyjny – poprzez malarskość opisu, komponowaniu zdań według wzorów komponowania muzyki. Jeszcze innym wyrazem korespondencji sztuk jest na przykład ozdabianie książek ilustracjami. One podnoszą walor estetyczny, nierzadko dodają dziełu nowe sensy. Nawet nie zdajemy sobie sprawy jak często czytając książkę, obcujemy także z innymi dziedzinami sztuki. Niektóre gatunki literackie wręcz stworzone zostały do tego, by łączyć z innymi rodzajami sztuki. Pieśń, oprócz ważnej warstwy literackiej, jej przeznaczeniem jest śpiewanie. Tak więc przekaz słowny idzie w parze z przeżyciami muzycznymi. Także odwrotnie, utwory muzyczne przejmują dla siebie literaturę: np. opera, która bez rozbudowanych tekstów nie mogłaby istnieć czy utowory programowe, które może nie w bezpośredni sposób, ale przekazują jakąś tezę, która mogłaby być przedstawiona na kartach literatury.

„Wolny najmita”

Wiersz o sytuacji pouwłaszczeniowej chłopów, którzy zazwyczaj nie radzą sobie z utrzymaniem gospodarstw, a w rezultacie są pozbawieni ziemi. Chociaż najpierw dostają ziemię na własność, to muszą płacić podatki, na które zwyczajnie ich nie stać. Kiedy znajdowali się pod opieką pana, nie musieli się o to martwić. Ponieważ nie płacą podatków ziemia jest im odbierana, a oni pozostają bez grosza przy duszy. Przymiotnik wolny został uzyty ironicznie. „Wolny najmita” symbolizuje chłopa bez ziemi, który jest wolny od wszystkiego – od obowiązków uprawiania ziemi, płacenia podatków, ale także od godnego życia i pieniędzy, których nie ma skąd zdobyć. Ponieważ chłopi nie znajdują się już pod władzą szlachciców nie mogą liczyć również na ich pomoc, dlatego nikt nie interesuje sie ich losem po stracie ziemi, nie ma nikogo, kto im pomoże. Konopnicka po raz kolejny staje w obronie chłopów i udowadnia, że uwłaszczenie nie wyszło chłopom na dobre, jak to było zapowiadane.

Węglowe ołówki

Najstarszym funkcjonującym do dziś przyrządem do rysowania jest węgiel. Jest prosty w użyciu, idealny do wyrazistej, spontanicznej pracy. Węgiel jest doskonały dla początkujących. Od rysunku węglem rozpoczyna się prawie każdy kurs plastyczny. Ponieważ praca węglem uczy rysunku materialnego, tworzenia powierzchni o różnej tonacji- co jest niezbędne przed rozpoczęciem pracy kolorami- zachęca się studentów, by wzięli do ręki kawałek węgla i naszkicowali duży obraz.

Węgiel produkowany jest częściowo ze spalonych gałęzi winorośli, buczyny i wierzby, w formie sprasowanych pałeczek lub naturalnych patyczków oraz proszku. Węgiel drzewny z winorośli jest brązowo-czarny, z buczyny i wierzby niebieskawo-czarny. Posiada kolka stopni twardości. Węgiel miękki, sproszkowany jest łatwy w mieszaniu i idealny do tonowania. Twarde patyczki natomiast, wykorzystywane są w rysunku liniowym. Produkowane pałeczki są różnej grubości, możemy więc nimi rysować różnorodne linie. Praca sprasowaną pałeczką w oprawce z drewna jest o wiele czystsza, nie daje jednak możliwości wykorzystania boków i krawędzi kawałka węgla.

Horror- rodzaj filmu

Horror jest tym co ma straszyć i wywoływać działanie wyobraźni, czasami ma na celu obrzydzić odbiorcę. Bardzo dużo horrorów wykorzystuje sposób ich tworzenia taki jak zawiła układanka. Widz od początku do końca filmu się zastanawia, kto z kim co jak i gdzie, samemu szukając wyjścia. Jest to ciekawy sposób by zmusić widza do aktywnego oglądania filmu. Jednak horrory najlepsze są te stare, mają wszystkie pomysły na horror zawarte w jednym. To wszystko było w tamtych czasach świeże, dziś twórcy horrorów nie mogą wymyślić czegoś nowego gdyż wszystko już było. Jednak my nadal lubimy horrory, oglądamy je z zaciekawieniem i po obejrzeniu wystawiamy mu ocenę czy był straszny czy nie, czy był wart obejrzenia czynie. Zapewne najlepsze są te filmy które oparte są na książce. Czytając książkę odczuwasz strach wyobraźnia pracuje a podczas oglądania filmu boisz się jeszcze bardziej. Pamiętasz co było w książce i ciekawisz się jak to zostanie przedstawione, wyobrażasz sobie cos a to okazuje się jeszcze straszniejsze.

Książka

Książka rozwija przede wszystkim naszą wyobraźnię, nasz umysł. Dobra książka zawsze jest warta przeczytania, nie tylko nas rozwija również emocjonalnie, ale potrafi nam inaczej spojrzeć na otaczający nas świat oraz poznać podstawowe zasady ortografii czy też je utrwalić. Na pewno dobra książka jest warta przeczytania zarówno dla młodych jak i starych ludzi, rozwija nas ona znacznie, a w dobie Internetu i komputeryzacji oraz pokolenia blogerrów niestety popularność typowych książek stanowczo zmalała przez kilka ostatnich lat, ale taka jest niestety rzeczywistość. W moich następnych artykułach przedstawię niektóre rodzaje książek, te najpopularniejsze, oraz napiszę parę słów o wierszach jako specyficznym rodzaju literatury pięknej, tak bym to ujął. Zapraszam więc do dalszej części moich artykułów, tym razem bardziej skupimy się na książkach niż na filmach. Dobra książka zawsze jest warta przeczytania i nie można o tym zapominać, wiele tracimy nigdy nie czytając książek, dzięki nim bowiem bardzo się rozwijamy.

Malarstwo barokowe

4Malarstwo barokowe to przede wszystkim malarstwo naścienne, barok wniósł do sztuki zwyczaj malowania obrazów na ścianach. Do dziś możemy wiec obserwować na ścianach wielu kościołów znajdujących się w Polsce wielkie obrazy, są to przykłady malarstwa barokowego, który uświetnił naszą myśl europejską. Dekoracje malarskie tworzone po raz pierwszy w czasach baroku to dekoracje, które miały optycznie powiększyć przestrzeń, ale także miały wprowadzić człowieka w nastrój trwogi, miały dodawać kościołom powagi. Malarstwo barokowe naścienne, co ciekawe, łączyło w sobie najrozmaitsze motywy.

Często obrazy te sprawiały wrażenie jakby elementów architektonicznych, dlatego można powiedzieć, że malarstwo barokowe ścierało się razem z układem architektonicznym kościoła czy świątyni. Było iluzjonistyczne, tworzyło nastrój dość ponury. Pozy osób, które przedstawiane są zazwyczaj na ścianach są wydumane, sztuczne, dynamiczne. Dopiero po jakimś czasie pozy przestały być teatralne, a cała scena przestawała być tak bardzo reżyserowana i zapanowała większa swoboda w pokazywaniu ludzkich emocji na twarzach. Podobnie jest na obrazach sztalugowych pochodzących z tamtego okresu. Warto prześledzić malarstwo barokowe na przykładach.

Twórczość Jana Kochanowskiego

Często niedoceniany przez uczniów szkolnych Jan Kochanowski cechował się ogromnym geniuszem. To on uporządkował i usystematyzował wiersz polski, sprawił, że istnieje on w takiej, a nie innej konwencji, zorganizował akcenty i rymy. Jego twórczość odbiła się szerokim echem w polskiej kulturze. Był krytycznym poetą, często w bardzo dobitny sposób wyrażał się o ludziach. Mowa tutaj oczywiście o Fraszkach, które często nawet wulgarnymi słowy raczyły kpić z ludzi. Innym przekazem krytyki, już pozbawionym humoru, była Odprawa posłów greckich, dzieło nawiązujące do tradycji antycznej i z niej czerpiące, jednak odnoszące się li i wyłącznie do sytuacji w Polsce. Jednak nie wszystko szło po myśli poety. Przesławne Treny, opiewające śmierć jego najdroższej córki Orszulki (Urszulki), nagle rzuciły cień na jego do tej pory wesołą twórczość, często wykpiwającą ludzkie przywary. Teraz stał się ojcem cierpiącym nad śmiercią własnego dziecka, zwykłym człowiekiem. To, że geniuszem, było wtedy dla niego nieistotne.

„Mendel Gdański”

W noweli mamy narrację trzecioosobowa miejscami zamienijącą się w mowę pozornie zależną, kiedy czytamy myśli samego Mendla. Mendel mieszka w jednym od wielu lat, jest tubylcem, który dobrzez zna swoje miasto. Ma 67 lat, Akcja noweli dzieje się w Warszawie. Choć Mendel urodził się w Gdańsku to mieszka w Warszawie od 27 lat i jest dobrzez znany jako pracowity i uczciwy człowiek. Prowadzi zakład introligatorski, uczciwie zarabia na życie. Dobrzez zna mieszkańców, sam jest dobrze znany sąsiadom. Jest lubiany i szanowany. Ludzi mu ufają, wiedzą, że mogą liczyć na jego pomoc, sami pomagają Mendlowi w potrzebie. Nie przeszkadza im to, że mężczyzna jest Żydem. Mendel mieszka z wnukiem Kubusiem, synem swojej zmarłej córki. Oprócz tego ma dwóch synów, którzy wyjechali z Warszawy w celach zarobkowych. Kubuś chodzi do polskiej szkoły, Mendel chce, by chłopiec nie wstydził się swojego pochodzenia. Gdy chłopiec opowiada mu, że w szkole jest szykanowany, dziadek przekonuje wnuka, że gdy człowiek jest uczciwy to nie ma znaczenia pochodzenie, a Kuba nie może wstydzić się tego, kim jest.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska to poetka dwudziestolecia międzywojennego. Wiele swoich utworów poświęciła tematyce miłosnej. Tomy poezji Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej to na przykład „Pocałunki”, „Niebieskie migdały”, „Różowa magia”. Próbowała też swoich sił jako dramatopisarka, o czym świadczy utrzymany w tonie groteskowym utwór „Baba-Dziwo”. Podmiot liryczny z wierszy Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej to kobieta bardzo wrażliwa, jednak patrząca na życie z pewnym dystansem. Szuka ona w życiu miłości, jest ona dla niej czasami jej całym życiem. Podobnie jak Anna Karenina i Emma Bovary, ta osoba nie może żyć bez miłości. Bez tego ożywiającego uczucia „usycha”, nic jej nie zadowala, staje się mizerna, blada, zmęczona, ale kiedy go doświadcza, w pełni umie się nim cieszyć. W swoim życiu nie zaspokajają jej jednak przelotne romanse, pragnie ona tylko głębokiego, wzajemnego uczucia i związku z kochanym i kochającym mężczyzną, trwającym przez całe życie – do końca. Występują też różnice: bohaterka wierszy Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej to osoba nowoczesna, na miarę swoich czasów, która umie się śmiać z rozmaitych humorystycznych sytuacji, patrzy na świat z dystansem i obiektywizmem. W jej utworach występują nieraz bardzo celne puenty, odzwierciedlające nam jej niebagatelne poczucie humoru i inteligencję.

Prawo silniejszego

Ludzie silniejsi wykorzystują swoją przewagę wobec słabszych. Mogą wtedy wiele zyskać. Nie przejmują się drugim człowiekiem i próbują dzięki niemu jak najwięcej zyskać. Często kończy się to przykrymi wypadkami. Ponieważ nasza granica rozsądku często zanika. Mając wiele pragniemy jeszcze więcej, a nie dostrzegamy w tym wszystkim jakie konsekwencje z tego mają inni. Krasicki przedstawia wielką głupotę ludzi, a także brak rozwagi i odpowiedzialności za swoje czyny. „Świat doskonały nie jest i nie będzie”. Za dużo jest w nim ludzi którzy myślą tylko o sobie. Dlatego myślę, że warto spróbować uczynić go znośniejszym. Do tego posłużą nam rozważania i wady zwierząt symbolizujących ludzi ukazanych w bajkach Ignacego Krasickiego. Bajki przedstawiają pesymistyczną wizję ludzkiego świata. Krasicki w bajkach zwraca głownie uwagą na ludzi złych, pysznych, pozbawionych jakiegokolwiek krytycyzmu na swój temat. Wszystkie zawarte w nich cechy mają charakter uniwersalny. Ludzie czytając bajki powinni się zmienić, ale tego nie robią.

Dante Alighieri i jego „Boska komedia”

Dante Alighieri to słynny poeta włoski, żyjący na przełomie XIII i XIV, czyli w okresie średniowiecza. Jego najbardziej znane dzieła to „Życie nowe” i „Boska komedia” – utwór składający się z trzech części (Piekło, Czyściec, Raj). Cały utwór liczy 100 pieśni, jedna wstępna i po 33 w każdej części. Każde z królestw w zaświatach obejmuje dziewięć obszarów, dziewięć kręgów piekła, dziewięć pięter czyśćca i dziewięć rajskich nieb. W tym ogromnym dziele Dante podsumował średniowieczną wiedzę teologiczną, filozoficzną i historyczną. Dziś uznawane jest ono za arcydzieło. Boska komedia jako gatunek to poemat epicki, utwór narracyjny, gdzie można wyróżnić treść i jeden wątek zdarzeń – wędrówkę Dantego po zaświatach. Plan wydarzeń1. Spotkanie w lesie z trzema zwierzętami (alegoria), pomoc Wergiliusza, który obiecuje Dantemu, że oprowadzi go po zaświatach2. Wędrówka po Piekle3. Spotkanie z cierpiącymi męki, należącymi do różnych kategorii grzesznikami4. Przejście do Czyśćca, gdzie przewodnikiem poety jest nadal Wergiliusz5. Wędrówka po Raju – Dantego oprowadza ukochana Beatrycze. Czas i miejsce akcji – podróż Dantego w zaświaty rozpoczyna się w nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek w 1300r. Miejscem akcji części pierwszej jest Piekło, drugiej Czyściec, a trzeciej Raj. Dante występuje jako wędrowiec, myśliciel, zgłębiający zagadki ludzkiego bytu, kształcący wartości duchowe, doskonalący się. Jest on również narratorem. Towarzyszy mu Wergiliusz, starożytny poeta, przewodnik Dantego po Piekle i Czyśćcu. Beatrycze, ukochana Dantego, jest jego przewodniczką po Raju.

Literatura polska

Odkąd zaczęto oficjalnie posługiwać się językiem polskim (mniej więcej w epoce renesansu), kształtować się zaczęło życie literackie. Zaczęto tworzyć utwory literacki w ojczystej mowie, a nie jak przeważnie do tej pory bywało po łacinie (w Średniowieczu literatura pisana w języku polskim miała raczej marginalne znaczenie). Jak ważna nasza twórczość była, świadczą postacie Jana Kochanowskiego, Mikołaja Reja czy Mikołaja Sępa Szarzyńskiego. Znane są po dziś dzień i bez mała można sądzić, że ludzie ci mocno przyczynili się do tego, że polszczyzna tak bardzo się rozwinęła i że dali podwaliny do tego, że polska literatura rozwijała się przez kolejne stulecia. W związku z tym w kolejnych epokach doskonalono język, korzystano z coraz ciekawszych technik literackich, tworzono i wykorzystywano nowe gatunki literackie. Powstała tak bogata spuścizna kulturalna, że nawet tak trudne czasy zaborów nie zniszczyły tego i dzięki temu po odzyskaniu niepodległości, możliwe stało się tak szybkie odbudowanie państwa i dalszy rozwój literatury i kultury polskiej.

„Miłosierdzie gminy”

Akcja opowiadania Kononickiej toczy się w szwajcarskiej miejscowości na licytacji starców. W gminie działa pewne stowarzyszenie realizujące program pomocy starcom. Gmina wymyśliła licytacje ludzi, którzy są bezdomni i starzy, ale nadają się jeszcze do pracy. Jednak w przeciwieństwie do zwykłych aucji cena na ten spada zamiast rosnąć. Przedmiotem aukcji której jesteśmy świadkami jest Kuntz. Mężczyzna musi się jak najlepiej zaprezentować, pokazuje swoje zalety, musi wykonywać polecenia widzów. Ma się przespacerować, stara się nie okazać, że ma chore kolana i nie jest zdolny do pracy. Człowiek jest uprzedmiotowiony, traktowany gorzej niż zwierzę. Kiedy na sale wchodzą zainteresowani licytacją, okazuje się, że jest też wśród nich syn Kuntza. Kuntz ma nadzieję, że syn go wykupi, ale czuje się też upokorzony. Syn faktycznie bierze udział w licytacji, ale kwota dopłaty spada tak bardzo, że nie jest w stanie zabrać ojca do siebie, bo nie miałby się z czego utrzymać.

„Rota”

Rota to inaczej tekst przysięgi. Tekst został po raz pierwszy wykonany 500 lat po bitwie pod Grundwaldem, czyli w roku 1911, podczas odsłonięcia pomnika grundwaldzkiego. W „Rocie” mamy do czynienia z liryką podmiotu zbiorowego, są nim wszyscy Polacy. Wiersz ma charakter wysoce patetyczny, podniosły. W tekście znajduje się wiele odwołań do historii Polski, do sytuacji panującej obecnie pod zaborami, a także do bogatej tradycji. Po każdej zwrotce następuje wezwanie „Tak nam dopomóż Bóg” odwołujące się do czynnika wyższego, boskiego, co również jest nawiązaniem do wielowiekowej polskiej tradycji katolickiej. Autorka podkreśla, że Polacy są gotowi oddać życie za kraj, mają dużo zapału, chcą bronić kraju i tradycji, wspomnień o wolności i świetności Polski, są gotowi walczyć aż do odzyskania niepodległości. Wielokrotnie podkreślana jest jedność jaka ma scalać Polaków w walce o każde domostwo. Konopnicka nawiązuje do „Wesela” Wyspiańskiego poprzez wspomnienie złotego rogu („Pójdziem, gdy zabrzmi złoty róg”), który w „Weselu” miał być sygnałem do zjednoczenia narodu i ruszenia do walki z okupantem.

Magowie Smoczego Ognia

Od zamierzchłych czasów istniał pewien sojusz między magami. Nazywają siebie sługami Smoczego Ognia. Zaczęło się ponoć od tego, że jeden z mędrców wędrując samotnie przez lasy Abhinu, spotkał tam umierającego smoka. Podobno potężny gad oddał mu własną krew, by ten ocalił świat przed nadchodzącą zagładą. Oddał mu całą swoją moc i potęgę i wyzionął ducha. Owy człowiek chyżo pobiegł do uniwersytetu w którym uczył i powiedział o całym zdarzeniu. Jednak inni profesorowie uznali go za wariata. Później mędrzec zaczął wędrować po świecie szukając swego miejsca. Sam przestawał wierzyć w smoka, którego spotkał, gdyż nie czuł w sobie jakiejś potężnej mocy. Jednak nagle poczuł w sobie istny ogień – prawdziwą smoczą magię. Od razu więc postanowił przygotować się na ocalenie świata. Zaczął zbierać ludzi, którzy chętni byli mu pomóc i uczył ich nowych zaklęć. W ten właśnie sposób powstała Gildia Magów Smoczego Ognia. Mają oni swą siedzibę wysoko w górach smoczych, w zamku zwanym Dagheroth. Ćwiczą swoje umiejętności i potężne zaklęcia z magii ognia i lawy, by być gotowym na nadchodzące zło. Każdy kto chce może się do nich przyłączyć. Po kilku letnich ćwiczeniach i testach stanie się pełnoprawnym magiem i obrońcą smoków.

Książki fantasy

Książki fantasty są ostatnimi czasy bardzo popularne, czyta je bardzo dużo młodzieży lecz nie tylko. Wielu rodziców przyznaje się, że czytając dzieciom bardzo wszystkim znanego hardego Portera sami się w to wciągnęli. Mówią również o tym, że dzieci dzięki tego typu książce polubiły czytanie i zaczęły robić to częściej. warto dać dziecku do czytania to co mu się spodoba by naprawdę chciało to robić, czytani powinno sprawiać dziecku przyjemność. Jeżeli polubi ono czytać zacznie czytać i lektury szkolne. Książki fantasty mają to do siebie, żę bardzo wciągają, nie uda ci się ociągać z jej czytaniem, będziesz chcieć ją przeczytać jak najszybciej by wiedzieć co jest dalej. Wiele książek fantasty zostało przeniesionych na ekrany kin, jednak wielu fanów książek po filmach było zawiedzionych. Mówią, że wyobrażali sobie inne ukazanie magii i zwierząt typu smoki czy jeszcze inne. Jednak jeżeli książka doczeka się ekranizacji to znaczy, że jest naprawdę dobra a o to w tym wszystkim chodzi by książka była naprawdę dobra.

Harry Potter – fenomen i kontrowersje

Już dawno nie było tak ważnej dla wielu ludzi postaci literackiej, jaką się stał Harry Potter. Z młodym czarodziejem zaczęły się utożsamiać miliony ludzi na całym świecie. Książki, w których Joanne Rowling opisywała perypetie młodego czarodzieja znalazły rzesze wiernych czytelników na całym świecie. Powstały fankluby dzielnego czarodzieja, powstały ekranizacje tych książek, a sama Rowling stała się jedną z najbogatszych Brytyjek. Na fenomen opowieści o Potterze i jego przyjaciołach składa się ogromna eklektyczność tych dzieł. Pisarka nawiązuje do niezliczonych utworów literackich, filmów, mitów i legend. Wszystko umieszcza to w wartkiej i zajmującej akcji. Całość też jest intrygująca dzięki magicznej aurze tajemniczości, która panuje na kartach tomów Harrego Pottera. Dzięki temu te książki stały się konkurencją dla telewizji, internetu oraz gier komputerowych. Opisywanie w książkach działań związanych z magią w niektórych środowiskach wzbudziło kontrowersje. Oskarża się J.K. Rowling o propagowanie okultyzmu i satanizmu. Ciągła popularność tych książek świadczy jednak o tym, że czytelnicy nie przejmują się ostrzeżeniami. Przynajmniej dzięki temu czytanie książek pozostaje w modzie.

Hardero w pojedynku ze smokiem

Niegdyś żył mąż wielki co z północy pochodził. Z krain Kedunu – tych najmroźniejszych i najdzikszych. Pogromca potworów – tak go zwali. Powiadali, że miał siłę dziesięciu chłopa, choć wyglądał jak każdy inny człowiek. Blizny na jego całym ciele wzbudzały we wszystkich strach, bądź wielki podziw, przypominając walki z okropnymi bestiami… Były to niedźwiedzie, olbrzymy, węże morskie, demony, czy nawet takie gady jak smoki… Gdy królestwo Nahriu, zaczął nawiedzać ostatni smok, król tego zacnego kraju wezwał bohatera do swego zamku. -Zabij dla mnie tego gada, a dostaniesz tyle złota, że pływać w nim będziesz – wypowiedział Umur IV. -Zabiję smoka, lecz nie dla Ciebie… tylko dla chwały – oparł mężny. Nie miał on imienia, nie pamiętał go ze swego dzieciństwa… Nazywali go Hardero – hardy bohater. Wyruszył więc do pieczary i wrzasnął na bestię: „Walcz ze mną!!!”. Smok zaś łeb obrócił i ognia kulę z gęby wypuścił. Człowiek swą tarczą się zasłonił i nawet miecza nie dobywszy, na gada wskoczył, poczym za ogon go złapał i o skałę rzucił. Smok łapą mu tarczę z ramienia zdjął i ogniem męża zalał. Ten jedynie rękami się osłoniwszy, cały zabliźniony miecz wyciągnął i tułów gadowi rozciął, poczym ręką nagą serce mu wyrwał. Padł smok, padł też i ranny bohater, lecz zrobił to dla chwały, tak jak chciał…

Polowanie na ostatniego smoka

Kiedy rozpoczęła się Pierwsza Era, wstał nowy świt. Świat zaczął ożywać po mrocznych czasach. Królestwa rosły w siłę, a ludzie bogacili się niezmiernie. Wszystko prowadziło ku lepszemu, lecz pradawne wspaniałe istoty zaczęły wymierać. Będący celem polować, łowców i poszukiwaczy śmierci, ich liczba zaczęła maleć. Aż nastał moment, gdy żywy był tylko jeden, już ostatni smok. Każdy chciał go zdobyć. Mieć chwałę że pokonał ostatniego ze smoków. Każdy chciał mieć jego łuski, pazury i głowę nad kominkiem we własnym domu. Niektórzy byli tak zaślepieni, że nawet bez broni, nieprzygotowani rzucali się na niego i ginęli w jego płomieniach. Stos ciał zabitych przez gada był coraz większy. Nagle bardowie zaczęli roznosić wieści, że sam wielki Cesarz, największego Imperium ludzi, odda połowę swego królestwa dla tych śmiałków, którzy przyniosą mu smoka, żywego i nietkniętego. Śmiałków, było bardzo wielu, jednak to pewna grupa dawnych Łowców Smoków postanowiła to zrobić. Przygotowali się, uzbroili i ruszyli na bestię. Wpierw miotającego się smoka poranili, a następnie zakuli w kajdany i łańcuchy. Poczym załadowali go na wozy i przywieźli na dwór króla. Ten zaś ucieszony dotrzymał umowy. I minął tak tydzień i smok zdechł… a cesarz pozostał jedynie z fragmentem dawnej ziemi i głupotą…

Bajka „Syn i Ojciec”

Znajdą się osoby które potrafią to wykorzystać i swą modrością oraz przebiegłością odebrać nam to. Jak wiele wad dzięki alegorii ukazuje Krasicki w jednej bajce! Przedstawia ludzi złych i zadufanych w sobie. Na świecie żyje tyle ludzi, którzy tylko narzekają, a tak naprawdę czasami mają o wiele lepsze życie niż inni. Nie umieją docenić tego co mają. Bardzo trafnie ukazane jest to w bajce „Syn i Ojciec”. Ojciec to osoba starsza, która ciągle narzeka, a syn jest młody i pragnie się uczyć, ale również znajduje powody do narzekań. Ludzie nie potrafią docenić tego, co mają. Zawsze znajdą sobie powód do narzekania. Stało się to jak by naszym hobby. Nie dostrzegamy tego, że wiedziemy życie czasami o wiele lepsze od innych. Na świecie są ludzie których doświadczyli jakieś katastrofy lub spotkały ich przeciwności losu, a mimo to cieszą się z tego co mają. Świat nie jest doskonały, a ludzie są złośliwi, bezmyślni i nieodpowiedzialni. Cechy te Krasicki przedstawia w bajce „Dzieci i żaby”. Ukazuje sytuację, podczas której dzieci rzucają kamieniami w żaby.

Czasopiśmiennictwo

Dziś nikt nie wyobraża sobie życia bez czasopism. Kioski pełne są różnej maści czasopism. O tych zwanych mianem brukowych, poprzez gazety codzienne, magazyny hobbystyczne, czasopisma fachowe aż po te poświęcone sztuce wysokiej. Dowodzi to temu, że odkąd ludzie zaczęli pisać, a tych, którzy umieją czytać zaczęło przybywać, przekazywanie myśli poprzez regularne, w krótkim czasie ukazujące się wydawnictwa, okazało się bardzo potrzebne. W Polsce rozwój czasopiśmiennictwa nastąpił przede wszystkim w Oświeceniu. Powstały wówczas „Monitor” stał się miejscem, gdzie można było pisać o bieżących wydarzeniach, ale przede wszystkim propagować i opisywać obowiązuje wówczas idee, a także wyśmiewać złe zjawiska. Przez lata właśnie czasopisma wykorzystywane były do spraw poważnym. Chyba dopiero XX wiek zaczął wykorzystywać wydawnictwa ciągłe do rozrywki. Najpierw drukowano popularne powieści w odcinkach, później pojawił się humor, plotki. Aż do naszych czasów, w których, jeśli chodzi o popularność, największym zainteresowaniem cieszą się gazety plotkarskiej i epatujące sensacją. Czyli taki, które schlebiają najzwyklejszym gustom. Na szczęście nadal na rynku nie brakuje czasopism skierowanych do bardzie wybrednego czytelnika.

Polowania na smoki

Za czasów Starej Ery, kiedy wszystko było naturalne i dzikie i gdy smoki rządziły niebiosami, gdy napotykało się na nie prawie codziennie, pewna grupa ludzi połączyła w jednym celu – mieli polować na owe boskie gady. Nazywali siebie Łowcami Smoków – Deaghonami, z języka dawnych elfów. Stare traktaty głoszą iż grupa śmiałków postanowiła zgładzić smoka zagrażającemu jednemu z większych miast. Zebrali się więc, uzbroili w łuki, miecze i włócznie i ruszyli na potwora. Stali się naszymi wybawcami, którymi będziemy dozgonnie wdzięczni. Później owi Deaghoni ratowali ludność przed innymi smokami, aż urośli do olbrzymiej legendy znanej od południowych pustyń, aż po mroźne wybrzeża północy. Lecz później nastały czasy gdy pracowali jako najemnicy – ochraniali kmieci jedynie za złoto i wpływy. A gdy już dostatecznie urośli w siłę stali się wielką organizacją. Tak stali się Łowcy Smoków jakich znamy. Zabijali te piękne stworzenia dla pieniędzy, ich łusek, pazurów, dla zabawy… Z łusek robiono najlepsze pancerze, rogi zaś od rogatych gadów służyły do grania, bądź picia, a krew szybko leczyła rany. Stali się elitą dawnego świata, na tyle wpływową, że zagrażali królom i władcom. Życie wiodło im się wspaniale, aż do chwili, gdy zabili wszystkie smoki i ich dobrobyt się skończył… Lecz legenda o nich żyje do dziś.

Western- rodzaj filmu

W dzisiejszych czasach coraz mniej powstaje westernów, powstawały one najliczniej w odległych już dla nas latach 50-60. pełno było w nich pościgów i strzelanin. Występowali w nich tak jakby prawdziwi kowboje których nadal wspominamy i ich kreacje filmowe. Western jest takim filmem, że wracamy do niego często po latach, nie ma on w sobie często i krzty sensu i jakiegokolwiek wątku który byłby dla nas zrozumiały jednak one są prawdziwą historią kina. Puszczane są w telewizji co jakiś czas dając nam do zrozumienia, że choć raz musimy je obejrzeć. Western rzadko potrafi tak naprawdę wciągnąć i zachęcić do oglądania jedna ma wielu fanów którzy uważają inaczej, oglądając go tak się wczuwają w rozgrywająca się na ekranie akcję, że sami czują się jakby byli na dzikim zachodzie. Taki właśnie powinien być prawdziwy fan filmów. Western często jest filmem bardzo długim i ciężkim, sam obraz ciągle jednostajny i jednokolorowy potrafi nas znużyć. Jednak western jest filmem którego nigdy kino nie zapomni mimo iż powstaje ich coraz mniej.

Książki przyrodnicze

Książki przyrodnicze są tym co lubią fascynacji przyrody, czytają je z prawdziwym zaciekawieniem, przeglądają obrazki i zmuszają się do myślenia porównywania gatunków, rozumienia zachowań danych zwierząt czy roślin. Idealnym uzupełnieniem książek przyrodniczych jest film przyrodniczy, który ukazuje w całości okazałość danego gatunku. Książki przyrodnicze są najczęściej pisane przez osoby naprawdę znające się na tym co robią. Zdjęcia wykonane są profesjonalnie, i opisy są również profesjonalne i sprawdzone. Często książki przyrodnicze używane są jako pomoce naukowe w szkołach i na uczelniach, jednak jest wielu fascynatów takich książek którzy po prostu je czytają dla przyjemności żądzy nowej przyrodniczej wiedzy którą chcą posiąść. Najczęściej w książkach typowo przyrodniczych jest bardzo dużo zdjęć i rysunków które mają na celu pomóc nam bardziej wszystko co jest w nich opisane bardziej zrozumieć. Jest to bardzo praktyczne podejście do przekazania i pochłonięcia przez czytelnika nowej sprecyzowanej wiedzy.

Wiersze jako rodzaj literatury

Nie każdy je lubi lecz każdy kiedyś miał z nimi doczynienia. Są głębokie i trudne do zrozumienia, właśnie dlatego nie każdy je lubi czytać. Nie wszyscy mają ochotę na głębsze rozumienie czytanego tekstu a o to właśnie chodzi w czytaniu wierszy. Tomiki są często jednego autora lub połączone w jednym tomiku są wiersze na jeden temat lecz różnych autorów z całkiem różnych epok. Niektórzy wiersze czytają na co dzień, lecz są to często osoby które również same piszą swoje teksty czytając wiersz powinniśmy starać się go zrozumieć, dojść do tego o czym myślał autor pisząc go. Nie każdemu łatwo przychodzi czytanie między wersami więc szybko się zniechęcają, w końcu nie dla wszystkich nadają się te same książki. Są osoby które wiersze naprawdę lubią a za to nie czytają nic z typu dramatów czy innych książek. Wiersze mają na celu zmusić osobę czytającą do myślenia i do tego chciała głębiej rozumieć słowa ni tylko autora lecz również swoje które wypowiedział przez cały dzień. Jest to bardzo dobra lektura dla osób mających jakieś problemy, czytanie jej pozwala zagłębić się w siebie i swój umysł.

Twórczość Jana Andrzeja Morsztyna

Jan Andrzej Morsztyn, kuzyn Zbigniewa, jest kolejnym bardzo istotnym autorem tworzącym w epoce baroku. Jego twórczość cechuje się wyjątkowym hiperbolizmem, superlatywizmem wobec pewnych cech, które potem przedstawia w swoich utworach. Taki rodzaj zabiegu nazywamy marinizmem. Nazwa pochodzi od nazwiska włoskiego poety, Mariniego i zakłada ni mniej, ni więcej takie właśnie podejście. Odbiorca musi być zszokowany, utwór ma zostać przez niego odebrany wieloma zmysłami. Nie był to jednak jedyny stosowany przez niego zabieg. Kolejną rzeczą, którą charakteryzuje się twórczość Jana Andrzeja Morsztyna, jest koncept. Koncept zakłada niespodziewaną przez czytelnika treść wiersza, utwór musi zaskoczyć człowieka, ma być osobliwy, nowatorski. Przykładem konceptu jest wiersz Do Trupa. Koncept jest małą cząstką samego marinizmu, który zakłada jednak właśnie podobne rzeczy. Jan Andrzej Morsztyn jest więc sztandarowym poetą baroku.

Poezja ziemiańska

Poezję ziemiańską niesłusznie przypisuje się tylko do baroku. Już w renesansie miała swoje pierwsze, małe kroczki. Poezja ziemiańska to nic innego, jak pochwała życia na wsi, w zgodzie z naturą i w pełni umiaru. Nie jest więc jedynie wizytówką baroku – wszakże już u Mikołaja Reja pojawia się Żywot człowieka poćciwego, utwór traktujący o sielskim życiu, który już sam w sobie jest aktem pozytywnego podejścia do wsi. Jan Kochanowski również nie zostaje w tyle. Jego Pieśń Świętojańska o Sobótce realizuje wszystkie możliwe aspekty życia na wsi i pochwały takowego – zajmuje się tematyką dobrej żony i dobrego gospodarza. Nawiązuje do tego już w baroku między innymi Jan Chryzostom Pasek. Dobry gospodarz to taki, który zajmuje się swoim otoczeniem, żyje w zgodzie z naturą, prawdziwy Sarmata, który nie interesuje się dworskimi intrygami, a kocha się w życiu wiejskim i spokojnym. Taki też obraz rysuje ziemianom barok – taki ideał mają spełniać, a ich poezja pokazuje, jak wielką wagę przykładają do tego.

Ludzie

Nasze wady leżą w ludzkiej naturze i ludzie nie potrafią bez nich żyć. Myślę, że powinni chociaż spróbować, bo wydaje mi się, że tego nie robią. Trzeba przyznać, że mimo tych wszystkich złych ludzi którzy są na świecie są również ci dobrzy którzy stanowią pewnie mniejszą część. Ale są i trzeba to docenić, a nawet brać z nich przykład. Jednak najczęściej jest tak, że wolimy wybrać łatwiejszą drogą i przyjąć wady niż z nimi walczyć. Ponieważ jesteśmy nauczeni wygodnego życia i nie chcemy go kąplikować nie przeciwstawiamy się temu co dzieje się na świecie wręcz przeciwnie nawet w tym uczestniczymy. Często nawet przypadkowo jesteśmy świadkami jakiegoś przestępstwa. Przechodzimy obok tego obojętnie nie wzywając pomocy, nie reagując na krzywdę która się dzieje drugiemu człowiekowi. Świat jest po prostu pełen ludzi naiwnych, bezmyślnych, słabych, delikatnych, którzy nie potrafią walczyć ze swoją naturą. Którzy wolą żyć spokojnie, beztrosko stojąc biernie wobec zła które istnieje na świecie.

„Mendel Gdański” – ciąg dalszy

W mieście rozpoczynają się zamieszki i antysemickie wystapienia. Ludzie przestali doceniać Żydów i ich pracę. Przyjęli, że Żydzi zawsze są źli. Mendel nie ma jednak zamiaru uciekać przed tłumem manifestującym nienawiść do Żydów. Nie wstydzi się tego, że jest żydem. Staje w oknie i pokazuje wyraźnie, że jest Żydem prowokując tym samym ludzi jeszcze bardziej. Nie rozumie dlaczego ludzi chcą go atakowac, przecież jest uczciwy i niekomu nie zrobił nic złego. Sądzi, że on, starzec, jest bezpieczny, poza tym uważa, że pracuje dla dobra kraju. Mendel podkreśla, że oprócz tego, że jest Żydem, jest równiez Polakiem i tak jak wszyscy Polacy ponosił odpowiedzialnośc za powstania i cierpiał z powodu popowstaniowych represji. Obrońcą Mendla okazuje się młody student, przedstawiciel młodego pokolenia, które, jak ma nadziej,ę autorka, ma inaczej spojrzeć na sprawę żydowską. Mendel nie potrafi znaleźć słów na opisanie tego, co się stało, mówi jedynie, że „u mnie umarło serce do tego miasto” – umarło w nim przekonanie, że jest Polakiem, wiara w sprawiedliwośc i dobroć u ludzi, a także poczucie bezpieczeństwa i swojskości. Humanitaryzm ma wynikać z szacunku do człowieka, bez względu na to, kim jest i jakie jest jego pochodzenia. Konopnicka przypomina, że Żydzi są częścią społeczeństwa polskiego, są również Polakami. Przywołuje pozytywistyczne hasło asymilacji Żydów.

Pamiętniki Jana Chryzostoma Paska

Jan Chryzostom Pasek jest jednym ze sztandarowych twórców baroku. Opiera się przede wszystkim o literaturę ziemiańską, chwali sobie wyraźnie dobrodziejstwo życia na wsi i realizuje schemat typowego Sarmaty. Jego Pamiętniki rzucają nam nowe światło na tamtejsze obyczaje. Pasek przedstawia siebie jako szlachetnego, walecznego Polaka, który cało wychodzi z każdej bójki, nie daje się obrazić, jest zawsze po stronie króla i kraju. Przedstawia jednocześnie rzeczywistość ze swojej perspektywy, jego Pamiętniki mogą posłużyć także za źródło historyczne. Realizuje także wady sarmaty, zaściankowość, używa ogromnej ilości makaronizmów w nawiązaniu do łaciny, często błędnych od strony gramatycznej. Jednak nie można zaprzeczyć wartości jego dzieła, które jest oryginalne i rzuca nam nowe światło na stereotyp Sarmaty. Przez pewien czas po wydaniu Pamiętników sądzono, że Pasek to postać fikcyjna, jednak odpowiednie badania udowodniły, że był jak najbardziej autentyczną osobą.

Mikołaj Sęp Szarzyński

Największy problem z określeniem, kim był Mikołaj Sęp Szarzyński mają ci, którzy próbują go przypasować do jednej z epok. Podobny kłopot pojawiał się już wcześniej, przy Dante Alighierim, jednak tutaj sytuacja zazębia się wyraźnie. Nazywany był „zachodzącym słońcem polskiego renesansu” i uważa się go za prekursora baroku w naszym kraju. Mikołaj Sęp Szarzyński jest bardzo religijny, widać, że przeżył wcześniej wyraźny kryzys wiary. Odchodzi więc od antropocentryzmu na rzecz teocentryzmu. Szarzyński jest jednak także filozofem, odwołuje się do arystotelesowskiego arche, ponadto wiele z jego utworów zaginęło, by nigdy się nie odnaleźć i nie mamy dobrego zahaczenia. Szarzyński napisał przede wszystkim Rytmy albo wiersze polskie i jest to jedyne jego świadectwo, pozostawione na tym świecie. Człowiek u tego twórcy jest rozdarty między szatańskimi pokusami, a możliwością zbawienia, trwa w wiecznej walce, którą bez boskiej pomocy niechybnie przegra.

Smocze artefakty

Prastare legendy głoszą wieści o najpotężniejszym rynsztunku na tym świecie. Jakoby miałby być to sam rynsztunek smoka. Bardowie śpiewają pieśni, że artefakty te zostały wykute właśnie przez taką magiczną istotę, jaką jest smok. Podobno rynsztunek ten może posiadać tylko osoba o najczystszym sercu i wielkiej odwadze. Złudni ludzie pełni chorych ambicji mieliby zamieniać się w kamień po kontakcie z tymi relikwiami. Cały zestaw według prastarych traktatów składał się z hełmu, zbroi, tarczy, miecza, amuletu i pasa. Hełm nie daje jedynie ochrony tej osobie, która ją nosi, ale także inteligencję i mądrość taktycznego planowania i strategii walki. Smoczy pancerz jest leciuteńki niczym puch. Przy upadku z konia staje się miękki niczym stóg siana, zaś przy uderzeniu przez wroga twardy niczym nie ruszona skała. Taki pancerz nie zapewnia jedynie ochrony przed ciosami, strzałami i bełtami, ale także przed żywiołami (ogniem, lodem, wichrem i tak dalej) i potężną nieokrzesaną magią. Tarcza jest na tyle lekka, że nie trzeba się męczyć by ją unieść, a chroni przed wszystkimi ciosami. Jej magiczne rzemienie same się zapinają na ramieniu. Miecz jest bardzo lekki i ostrzy. Przecina każdą stal i każdą magię.

Związek filmu z książka

Książka i film wzajemnie się uzupełniają, taka jest właśnie rzeczywistość. Wiadomo w dobie Internetu i mass mediów wszystko się zmieniło i film jest teraz dużo bardziej popularny, głownie wśród młodych ludzi. Jednak są również zwolennicy książek. Nie da się tak naprawdę porównać , a raczej przyrównać funkcji filmu i książki. Prawda jest taka, że oba te tytuły wzajemnej się uzupełniają. Film przedstawia nam bowiem wszystko na tacy, wszystko jest tutaj z góry ustalone i przedstawiony jest nam konkretny obraz autora, inaczej ma się rzecz w książce. W książce więcej do głosu ma wyobraźnia niż zmysły, to wyobraźnia buduje tam swoją rzeczywistość. Dobra książka na pewno bardziej rozwija nas, naszą wyobraźnię niż film, ale prawda jest taka, że i książka i film jest warta przeczytania i oglądnięcia, warto też porównać sobie ekranizacje znanej literatury, tak aby porównać swój obraz rzeczywistości przedstawionej w literaturze obrazem zaprezentowanym przez reżysera. W następnych artykułach już o filmie i książce z osobna.

Literatura fantasy

Od wieków ludzie czuli potrzebę tworzenia nowych światów, fikcyjnych rzeczywistości. W ten sposób powstała literatura, którą określa się dzisiaj jako fantasy. O fenomenie takie sposobu świadczy fakt, jak wiele osób w tej chwili zaczytuje się tego rodzaju książkami. Takie nazwiska jak chociażby Tolkien, Sapkowski czy Staples są powszechnie znane. A takie książki jak „Władca Pierścieni”, saga „Wiedźmin” czy popularne „Opowieści z Narnii” sprzedają się znakomicie. Zapaleńcy i miłośnicy fantastyki tworzą czasopisma, kluby, strony internetowe, dokładnie zgłębiające temat. Na podstawie książek powstają zaś filmy czy gry. Nie może jednak dziwić ten fakt, bo jak rzadko w którym gatunku literackim łączą się tak atrakcyjne środki literackie – realistycznie ukształtowane postacie „z krwi i kości” o psychologicznie umotywowanym działaniu, swoje perypetie przeżywają w wymyślonej rzeczywistości, choć nierzadko osadzonej w mitologii czy nawet historii. W dodatku ich przesłanie bywa uniwersalne i głęboko humanistyczne. A przede wszystkim wydaje się, że czytelników przyciąga wartka akcja i niesamowite przygody bohaterów.

Groteska w literaturze

Literaci szukają różnych sposobów, by opisać otaczający ich świat. Nie czynią tego jedynie przez realistyczne odwzorowanie rzeczywistości. Okazało się, że często łatwiej jest opisać pewne zjawiska, poprzez deformację czy wyolbrzymienie pewnych zjawisk czy świata przedstawionego. Taki sposób patrzenia na świat popularny stał się w XX wieku. Wielu twórców zaczęło w tym czasie właśnie w groteskowy sposób absurd rzeczywistości. Niemożliwym jest pełne opisanie dwudziestowiecznej literatury bez wspomnienia takich pisarzy jak Franz Kafka, Samuel Beckett czy Stanisław Ignacy Witkiewicz, Witold Gombrowicz, Sławomir Mrożek czy bardziej nam współczesny Janusz Głowacki. Przemiany w obyczajowości, kataklizmy dziejowe, wzrost pędu życia – tak charakterystyczne zjawiska w XX wieku, bodaj najlepiej opisane zostały w działach tych i im podobnych literatów. Poprzez śmiech, deformację i dziwaczność najlepiej pokazano tragizm jednostki w dwudziestym wieku. O aktualności i atrakcyjności stosowania groteski w twórczości świadczy fakt, że pisarze są powszechnie czytani do dnia dzisiejszego.

Ludzka naiwność

Ludzie nie wierzą w prawdę, wolą wmawiać sobie kłamstwa. Prawda jest dla nich zbyt bolesna, aby móc z nią normalnie funkcjonować. Cenią Jana, który przedstawia im kłamstwo, aby zyskać jak najwięcej klientów oraz ich przychylność. Tacy ludzie chcą kłamstwem jak najwięcej zyskać. Nie zważają na to, że może to przynieść złe skutki dla klientów kłamie dla własnych zysków. To właśnie przeciwko takim ludziom jest ta bajka. Świat w oczach Krasickiego jest zepsuty, a ludzie są naiwni. Szczególnie ukazane jest to w bajce „Czapla, ryby i rak”. Ludzie często w krytycznej sytuacji są zmuszeni zaufać swoim wrogom, a to na pewno w końcu ich zgubi. Mogą wtedy bardzo wiele stracić. Wrogowie mogą wykorzystać taką sytuację, aby zemścić się, pokazać, że są lepsi. Jednak sprawiedliwość istnieje. I dlatego może nie zawsze, ale przeważnie ci wrogowie płacą za tę szkodę, którą nam wyrządzili. Ponieważ mimo wszystko zło zawsze przegrywa. Świat jest niesprawiedliwy, a ludzie bezwzględni. Przedstawia nam to Krasicki w bajce „Jagnię i wilcy”.

Bajka „Filozof” Ignacego Krasickiego

W bajce „Dewotka” Krasicki wyśmiewa próżną modlitwę. Przedstawia kobietę, której słowa stoją po przeciwnej stronie niż czyny. Nie respektuje ona zasad, które sama głosi. Potrafi dużo mówić, ale jeżeli ma coś zrobić to się chowa. Krasicki wyśmiewa fałsz, zewnętrzną pobożność, a także brak zasad. „Gdy trwoga, to do Boga”. Jak smutne a zarazem prawdziwe jest to hasło. Kiedy jest nam dobrze najczęściej zapominamy o Bogu, o modlitwie cieszymy się tym co mamy. Kiedy jednak nadejdą złe dni, kiedy zdarzy się jakaś katastrofa wtedy szukamy pomocy poprzez modlitwę chcąc natychmiastowej pomocy. Krasicki przedstawia nam je w bajce „Filozof”, w której wyśmiewa pychę, wiarę w zabobony, odrzucenie przekonań, a także chwiejność ludzkich poglądów. Uważa, że ludzie posiadają te wszystkie wady i na przykładzie ludzkiej sylwetki filozofa ukazuje je nam. Krasicki przedstawia świat niesprawiedliwy, a ludzi próżnych, którym brakuje krytycyzmu. W bajce „Malarze” Ukazuje dwóch ludzi, z których jeden jest ubogim mistrzem, a drugi to tylko bogaty patałach.

Smocza zguba

Tuzin śmiałków z Wielkiego Królestwa ruszył na pieczary bestii. Byli zwykłymi rycerzami, a służbie u swego króla. Jednak zachcieli złota z jaskini lub wiecznej sławy. Durni i pełni chorych ambicji nocą weszli do jamy potwora. Schodzili korytarzami w głąb legowiska smoka, trzymając w dłoniach pochodnie. Wszystko było coraz ciemniejsze, a gęste powietrze pełne siarki zaczęło się robić duszne… Wędrując w dół pieczary, nagle wszyscy usłyszeli szczęk łamanych kości… Wszyscy się obejrzeli, a gdy spojrzeli pod nogi, zobaczyli szkielety, kości i czaszki… -Nie powinniśmy tu wchodzić – powiedział jeden z mężów – Musimy zawrócić… -Ja! – krzyknął im dowodzący – Ja wracam z głową gada… i kuframi pełnymi złota. – pewny siebie powiedział – Prawda bracia?. Wszyscy pokiwali głowami i razem z tym wątpiącym, ruszyli w dalszą drogę. Im niżej, tym było coraz goręcej i w dodatku woda zaczęła się kończyć ludziom. Zmęczeni i wycieńczeni więc zaczęli zrzucać pancerze i broń. Nagle ryki, które wcześniej słyszeli ucichły i doszli do wielkiej pieczary. Złota i klejnotów tam było tyle że unieść wszystkiego się nie dało. -Ile da się bierzecie! – krzyczał jeden. Wtem ryk potężny usłyszeli i smoka olbrzymiego ujrzeli… „Ogień!!!” – wszyscy krzyczeli – AAAAA!!!!. I słuch o nich zaginął…

Ludzka zarozumiałość

Poprzez alegorię ukazuje ludzi, którzy czują się lepsi od innych. Brakuje im krytycyzmu wobec siebie. Widzą tylko to co chcą. Błędy które popełniają są dla nich nie dostrzegalne, najczęściej nie umieją się do nich przyznać, gdyż są zbyt pyszni i zarozumiali, aby przyznać się do błędu. Poprzez śmierć szczura ostrzega nas, że takie samouwielbienie źle się dla nas skończy. Dlatego powinniśmy zawsze liczyć się ze zdaniem innych ludzi. Nie oceniać ich po statusie majątkowym, czy społecznym. Trzeba mieć dystans do samego siebie i umieć przyznać się do błędu, a nie ukrywać go. Mieć świadomość, że nie jest się najdoskonalszym jest bardzo ważna. Dlatego powinniśmy umieć przyznać się do błędu i naprawić go. Krasicki ukazuje nam, jak wielką wartością w życiu każdego człowieka jest wolność. Poprzez rozmowę dwóch czyżyków pragnie pokazać, że dla kogoś, kto nigdy nie zaznał wolności, nie jest ona ważna, a przecież to jedna z najważniejszych wartości w życiu człowieka. Coś czego nie zaznamy nie jest dla nas ważne ponieważ nie wiemy jak to „smakuje”.

„Contra spem sper”

Tytuł z łacińskiego znaczy „Wierzę wbrew nadziei” czyli pomimo wszystko. Tytuł określa postawę podmiotu lirycznego, który wierzy w odrodzenie narodu polskiego mimo upadku. Pierwszoosobowy podmiot utożsamiany z autorką jest porównywany do Homera i Mocno wierzy, że naród się odrodzi, ufa, że nadejdą czasy upragnionej wolności. Poetka określa Polskę wielkim cmentarzem, podkreśla, że kraj ulega rozpadowi, że ludzie nie potrafią się zjednoczyć. Nazywa kraj mogiłą wielu pokoleń, która z upływem czasu coraz bardziej niszczeje. Polaków nazywa „bezdomnymi przechodniami”, bo wie, że są bez kraju nie tylko jako jednostki rządowe i administracyjnej czy suwerennego terenu, ale są również bezdomni duchowo, brak im oparcia, stracili już wiarę i nadzieję na odzyskanie niepodległości. Nadzieja przerodziła się w zwątpienie i niedowierzanie, że upragniona wolnośc może kiedyś nadejść. Polacy są zrezygnowani, wiele lat nie potrafili wyzwolić się zpod zaborów, dlatego teraz już nie maja na to nadziei. Poetka ma jednak siłe by powiedzieć „Contra spem spero”. Wiara w wolność wydaje się szalona i utopijna, ale niczym niezachwiana, silna i pewna.

Bajka „Ptaszki w klatce” Ignacego Krasickiego

Jednak gdy mamy szanse poznać coś nowego i korzystamy z niej, a okazuje się to bardzo dobre wtedy pragniemy tego więcej i dążymy do tego, aby nigdy się nie skończyło. Dlatego w bajce „Ptaszki w klatce” próbuje nauczyć nas, abyśmy docenili naszą wolność i nigdy jej nie utracili. Bo gdy raz ją stracimy już nigdy możemy jej nie odzyskać. Jak ważna dla każdego człowieka jest przyjaźń! Każdy pragnie mieć osobę, której można się zwierzyć i szczerze jej zaufać, ale nieraz obraca się to przeciwko nam. Nie można nikomu do końca zaufać bo nawet najlepsza osoba może kiedyś nas zranić. W bajce „Przyjaciel” Krasicki przedstawia nam bardzo smutną prawdę. Mówi on, że nie należy ufać nikomu, nawet przyjacielowi, a swoje problemy powinniśmy rozwiązywać sami. Poprzez rozmowę dwóch przyjaciół ukazuje przebiegłość i fałsz jednego z nich. Trudno jest znaleźć takiego prawdziwego przyjaciela. Często jest tak, że kiedy już myślimy. Że to ta osoba okazuje się ona fałszywa. Jak smutnym zjawiskiem na świecie jest dewocja!

Interpretacja wierszy

Lekcje języka polskiego to dla niektórych osób najprzyjemniejsze chwile szkolnego życia. Ci, którzy nie rozstawali się z książkami, uwielbiali dyskusje na temat postaw danego bohatera literackiego. Jednak niektóre tematy tych lekcji były niezwykle trudne dla większości osób. Dotyczyły interpretacji wierszy. Chociaż niektórzy poloniści twierdzą, że nie ma jednej interpretacji danego wiersza, to większość upierała się, że ich interpretacji jest najlepsza. Tymczasem każdy z nas może odczytywać inaczej przekaz danego dzieła. To zależy od naszej indywidualnej wrażliwości oraz sposobu myślenia jaki obierzemy podczas zapoznawania się z wierszem. Należy również podkreślić fakt, że w wielu przypadkach ważny jest kontekst całego tomiku, w którym interpretowany wiersz się znajduje. Może się bowiem okazać, że całość dotyka zupełnie innych problemów niż jeden wybrany wiersz. Po zapoznaniu się zresztą może się okazać, że wcześniejsza interpretacja jednak nie wyczerpuje tematu. To właśnie w poezji jest najpiękniejsze, a zarazem najtrudniejsze.

Polscy nobliści

Alfred Nobel ustanowił w swoim testamencie nagrody dla wyróżniających się dzieł z literatury, która została wyróżniona razem z pięcioma innymi dziedzinami. Nasz kraj doczekał się dwóch literackich laureatów tej nagrody, którzy tworzyli głównie poezję. W 1980 roku w ten sposób uhonorowano Czesława Miłosza, a w 1996 roku Wisławę Szymborską. Obydwoje zasłynęli dzięki utworom, które dotykały typowo ludzkich spraw. Naturalnie ich dzieła różniły się tematyką, ale przemawiały do każdego miłośnika poezji. Miłosz pisał wiersze nasycone katastrofizmem. Niewątpliwy wpływ na jego twórczość miał czas drugiej wojny światowej. Tymczasem wiersze Szymborskiej to celne obserwacje życia codziennego ubrane w słowa, które poetka dobierała bardzo dokładnie. Ona widziała rzeczy, których przeciętny człowiek nie dostrzegał. Jej wiersze to ukazanie najzwyklejszych ludzkich spraw w język literacki, poetycki. Przedstawienie życia zostało docenione również poza krajem, gdzie wiersze naszych noblistów są niezwykle popularne. Dzięki nim Polska nie jest kojarzona jedynie z Wałęsą.

Dar od Boga

Wielu wybitnych sportowców podkreśla, że ich sukcesy to w 20 procentach talent. Reszta to ciężka praca. Tymczasem artyści muszą liczyć głównie na talent, który podpierany ciężką pracą może ciągle się rozwijać. Niestety w przypadku większości artystów, nawet najlepsza technika nie zastąpi tej iskry, którą dana osoba otrzymała. Poeci, których wiersze zachwycają od kilkuset lat to najczęściej ludzie, których talent jest niezaprzeczalny. Na drugim biegunie są poeci, którzy ciężko pracują nad swoim warsztatem, ale niestety nie mają talentu. Poezja bywa bezlitosna i potrafi bardzo szybko obnażyć brak tego daru od Boga. Wystarczy spojrzeć na wiersze, które w swojej  prostocie często ocierają się o banał i kicz. Napisane przez osobę, która chce być poetą czasami ewidentnie wskazują, że taki człowiek nie powinien tworzyć poezji. Jednak jeśli komuś ciężko rozstać się definitywnie z poezją, to przynajmniej powinien zrezygnować z publikowania swoich dzieł na forach internetowych, które szybko weryfikują zdolności nowego forumowicza.

Konkursy poetyckie

Kilkanaście lat temu były normą w każdej szkole. Dzisiaj są zupełnie pomijane ze względu na brak organizatorów oraz osób, które chciałyby wziąć w nich udział. Chodzi o konkursy poetyckie, które w czasach PRL-u były wylęgarnią talentów sławiących komunizm i wszystkie rzekome dobra jakie z nim były związane. Wiersze sławiące Stalina czy czołowych działaczy partyjnych miały zapewnione miejsce w ścisłej czołówce finałowego etapu konkursu. Dzisiaj powoli zapominamy te niezbyt szczere przelewanie na papier zachwytów nad starym systemem. Jesteśmy wolnym narodem i tematy konkursów poetyckich są z tą wolnością związane. Pisanie wierszy na konkurs dużo trudniejsze niż recytacja, ale się opłaca. Bardzo często nagrodą w konkursie na najlepszy wiersz jest jego wydanie w specjalnym tomiku wierszy. To wielkie wyróżnienie, a czasami pierwszy krok w stronę kariery poetyckiej. Niewielu z nas zdaje sobie sprawę jak pisanie wierszy może zmienić życie człowieka. Wygrana na ogólnopolskim bądź międzynarodowym konkursie to przepustka do elitarnego poetyckiego świata.

Pisanie do szuflady

Literacko amator czy profesjonalista? To pytanie z gatunku tych, na które ciężko odpowiedzieć. Granica między amatorem a profesjonalistą jest bardzo cienka. Poeta, który pisze amatorskie wiersze do szuflady, jutro może zostać uznany za profesjonalistę. Wystarczy, że jego długoletnia twórczość zostanie doceniona i opublikowana przez popularne wydawnictwa literackie. Zdarza się, że wiersze pisane do szuflady są naprawdę świetne i wydawca chce je wszystkie opublikować. Wówczas amator staje się docenionym poetą, którego utwory trafiają do rzeszy miłośników poezji. Należy zdawać sobie sprawę z tego, że wiersze pisane do szuflady mają duży potencjał. Bardzo ciekawym zjawiskiem jest publikowane na forach internetowych wierszy, które nie mają sensu i ogólnie są katastrofą poetycką. Ich autorzy są przekonani, że dokonali przewrotu w literaturze, tymczasem ich utworów nie można nawet zinterpretować. Natomiast świetne wiersze zwykle zalegają w szafkach czy szufladach, gdyż ich autorzy przez swoją skromność nie chcą ich publikować. Na ten problem trzeba teraz zwrócić uwagę.

Twórczość kilku pasjonatów

Osoby, które czują w sobie pierwiastek artysty powinien udać się do dużego miasta, żeby dać się poznać przyszłym czytelnikom czy też widzom. Bardzo ważną kwestią podczas pobytu w mieście jest odnalezienie znajomych lub zawarcie zupełnie nowych znajomości. Dzięki nim samotność nie będzie nikomu dokuczać. Poza tym w ten sposób można spotkać pokrewne dusze, które będą dzielić z nami wspólne pasje. Najtrudniej znaleźć grupę ludzi, która uwielbia poezję. Oni najczęściej nie afiszują się z tym, że uwielbiają czytać i interpretować wiersze. Jednak jeśli już fanów poezji poznamy to możemy być pewni, że nasze życie stanie się ciekawe. Bardzo często Ci pasjonaci podczas wspólnych spotkań bawią się w pisanie wierszy. W ten sposób powstają wspaniałe utwory, które chociaż rzadko są publikowane to pozostają w pamięci ich twórców na długie lata. To są wiersze, które charakteryzują się nastrojami jakie w danej chwili przeżywa grupa przyjaciół. Dla nich to nie tylko zabawa, ale i przedstawienie swoich uczuć i przemyśleń na wspólnym forum.

 

Rym bogaty i ubogi

Rymowanie jest bardzo popularne, tym bardziej, że większość znanych piosenek opiera się właśnie na powtarzaniu podobnie brzmiących zakończeń wyrazów w zwrotkach. Wszystkie wiersze pisane są w określonym charakterze i rodzaju. Te, które skupione są na rymach łatwiej zapamiętać. One pozostają dość długo w podświadomości człowieka. Wśród rymów wyróżniamy na przykład rymy bogate oraz ubogie. W wielu wierszach bez problemu możemy wyróżnić rymy dokładne, które mają ścisły charakter od tych niedokładnych, które znane jako przybliżone. Poeci często korzystali również z rymów składanych i łamanych. Wiersze, w których zastosowano wspomniane rymy to najczęściej utwory znane i popularne tak jak na przykład Pan Tadeusz. Jednak nawet największym poetom zdarzały się wpadki i czasami w wierszach można znaleźć rymy częstochowskie. Oczywiście wielu poetów zaczynało od rymów gramatycznych i niegramatycznych. Chociaż są one stosunkowo łatwe do stworzenia to mogą szybko stać się rymami nieprzyswajalnymi przez prawdziwego fana poezji.

Rymowane gatunki

Literatura piękna dzieli się na trzy rodzaje utworów, z których dwa są najczęściej pisane wierszem. Pierwszy z nich to liryka, którą reprezentują takie gatunki jak satyra, fraszka czy elegia. Natomiast drugi rodzaj to dramat, który może być przedstawiony jako dramat właściwy oraz komedia lub tragedia. Większość współczesnych wierszy jest pisana bez większych reguł, których należy przestrzegać. To są wiersze wolne, podczas tworzenia których nie trzeba martwić się o rymy. Jednak dawniej to właśnie one były cechą charakterystyczną każdego lirycznego utworu. Dzisiaj zdajemy sobie sprawę jakiego rodzaju rymy możemy dostrzec w pieści czy hymnie. Zupełnie inaczej wygląda pod tym względem odę, sonet czy też tren. Poza tym rymowane wiersze były kiedyś dużo popularniejsze, gdyż nie było problemu z ich zapamiętywaniem. Jeśli rymowane wiersze opowiadały o czymś szczególnie ciekawym to każdy chciał je recytować. Wiele osób zaczynało swoją przygodę z poezją właśnie od krótkich, rymowanych utworów zwanych fraszkami.

 

Patriotyzm w poezji

Poezja ma wiele zadań do spełnienia. W Polsce najczęściej poruszała sumienia lub wzywała do walki. Patriotyczny wydźwięk miała w czasach powstań i zaborów. W czasach drugiej wojny światowej polska poezja przybrała bardziej katastroficzny charakter. Tymczasem nadzieję i wolę walki poruszały wiersze napisane przed rokiem 1918. Jednym z najpopularniejszych wierszy o charakterze patriotycznym jest Rota Marii Konopnickiej. Przez pewien czas, ta pieśń była recytowana i śpiewana częściej niż Mazurek Dąbrowskiego. Patriotyczne wiersze podnosiły na duchu uciemiężony naród. W Polsce powojennej poezja patriotyczna nie zaginęła, tym bardziej, że Polacy znów zostali nieoficjalnie pozbawieni wolności. Jednak ciągle pamiętali Rotę, często recytowali również fragmenty Dziadów czy Pana Tadeusza. W tych czasach okazało się, że wiersze mają niezwykłą moc spajania społeczeństwa. Ich niezwykła ponadczasowość pozwala na odświeżanie ich w pamięci za każdym razem kiedy Polska znajduje się w niebezpieczeństwie.

 

 

Wszystko dla dzieci

Najpopularniejszymi polskimi poetami są Jan Brzechwa i Julian Tuwim. Chociaż to współcześnie doczekaliśmy się poetów, którzy zostali laureatami nagrody Nobla, to wspomniana dwójka wciąż cieszy się nieprzemijającą popularnością. Wszystko z powodu ich wierszy dla dzieci. Każdy z nas zna chociażby Lokomotywę czy Kaczkę Dziwaczkę. Chociaż każdy z nich odnotowywał sukcesy także w innych rodzajach literackich, to dla potomnych są to głównie twórcy poezji dla dzieci. Ich wiersze są ponadczasowe. Na nich wychowują się całe pokolenia Polaków. Popularność zawdzięczają niezwykłej plastyczności obrazów oraz dynamice ruchu, którą jak nikt inny potrafili przelać na papier. Poza tym ich wiersze wyróżniają się ogromną ilością środków stylistycznych. Zarówno Tuwim jak i Brzechwa bawili się słowami, dzięki czemu ich wiersze są często nazywane arcydziełami literackimi. Niektóre były nawet zapisane w odpowiedni sposób. Zapis wiersza Lokomotywa obrócony o 90 stopni przypomina lokomotywę z doczepionym wagonem.

 

Rymy są wszędzie

Literatura otacza nas z każdej strony. Pomimo tego, że niektórzy bronią się przed nią, nie są w stanie zupełnie jej zignorować. Można oczywiście szerokim łukiem omijać dzieła literatury pięknej, ale już tekstów użytkowych zwyczajnie się nie da. Poza tym niesamowite jest to, że wielu z nas nie ma pojęcia, że cały czas obcuje z literaturą. Nawet oglądając reklamy możemy usłyszeć rymowany tekst, który szczególnie zapadnie nam w pamięć. Zwykle okazuje się, że jest to tekst zaczerpnięty z wiersza, a nawet popularnego dramatu. To wiersze są bardzo często wykorzystywane do zareklamowania nowych produktów. Poza tym jeśli uczestniczymy w życiu lokalnej społeczności czy mamy małe dzieci to również nie unikniemy spotkań z literaturą. Na różnego rodzaju akademiach czy festynach królują rymowane wiersze bądź fragmenty dramatów. Jednak zdarza się, że nawet zatwardziałych przeciwników literatury zwykły wiersz potrafi nawrócić. Rymy można spotkać dosłownie wszędzie i trzeba zdawać sobie sprawę, że jest to literatura, chociaż czasami dość niskich lotów.

Poezja jako przerwa

Czy to nie dziwne, że świat zupełnie inaczej traktuje pisarzy powieści obyczajowych, a inaczej poetów? Osoby, które piszą wiersze to dla nas ludzie oderwani od rzeczywistości. Natomiast, Ci którzy piszą powieść wydają nam się bliżsi, gdyż ich książki często opowiadają historie, które mogłyby zdarzyć się obok nas. Tymczasem to właśnie wiersze są bliższe problemom zwykłych ludzi. To one niosą ze sobą opisy stanów ducha czy nastrojów człowieka. One pomagają je nazwać i rozpoznać ich symptomy. Zazwyczaj wiersze zawierają gotowe sposoby na rozwiązanie dręczących nas problemów. Niestety program nauczania języka polskiego skupia się głównie na epice, natomiast liryka pojawia się jako przerwa między kolejnymi powieściami i nowelami. Jedna godzina lekcyjna to szybka interpretacja kilku wierszy danego autora. Natomiast powieść omawiana jest czasami na kilkunastu lekcjach. Z tego powodu w dorosłym życiu częściej zaglądamy do prozy niż do poezji. Tkwimy bowiem w błędnym przekonaniu, że z fraszki czy ody nie uzyskamy odpowiedzi na dręczące nas pytania.

Spotkania poetyckie

Mieszkańcy dużych miast są niezwykle uprzywilejowani pod względem obcowania z kulturą i sztuką. Nie mają problemów z dotarciem do teatru, opery czy na wieczór poetycki. W porównaniu z mieszkańcami małych wiadomości są szczęściarzami, którzy jednak bardzo często nie doceniają tych możliwości, które oferuje im życie w metropolii. Pewien stereotyp mówi o tym, że mieszkańcy wsi i małych miasteczek i tak nie skorzystaliby z oferty na spotkanie z wysoką sztuką czy kulturą. Ten stereotyp skutecznie obalają poeci, którzy niejednokrotnie potwierdzali, że w małych miejscowościach czytają swoje wiersze przy salach, które są po brzegi zapełnione miłośnikami poezji. To osoby, które uwielbiają dyskutować o przesłaniu jakie niesie ze sobą dany wiersz. To być może dziwne, ale poeci cenią sobie rozmowy z ludźmi z tak zwanej prowincji. Oni zazwyczaj bardzo szybko dochodzą do sedna sprawy, gdyż podczas interpretacji wiersza korzystają najczęściej z własnych doświadczeń. Poeci lubią przyjeżdżać na takie spotkania, gdyż wychodzą z nich pełni pomysłów i inspiracji.

Spotkania przy wierszach

Każdego roku media biją na alarm stwierdzając, że Polacy coraz mniej czytają. Być może jest to prawda, ale głównymi winowajcami takiego stanu rzeczy są właśnie telewizja i internet. One zabierają nam czas, którego mamy i tak za mało, zważywszy na to ile poświęcamy go pracy zawodowej. Tymczasem trwają akcje promocyjne mające na celu zachęcenie Polaków do czytania. Na szczęście dokładniejsze badania wykazują, że nie jest z nami najgorzej. Socjolodzy zaobserwowali bardzo ciekawe zjawisko związane z czytaniem wierszy. Grupa znajomych umawia się na spotkanie przy lampce wina, podczas którego próbuje dokonać interpretacji wiersza bądź kilku wierszy, które ostatnio ich zaintrygowały. Takie dyskusje są niezwykle ciekawe i inspirujące. Badacze podkreślają, że wiersze stanowią najczęściej punkt wyjścia do rozmów o życiu i jego codzienności. To zaś doprowadza do omówienia problemów i sposobów na radzenie sobie z nimi. W rezultacie spotkanie poświęcone interpretacji wiersza doprowadza do pewnego rodzaju terapii grupowej.

Zwykła fraszka

W Polsce każde małe dziecko próbuje tworzyć swoje własne dzieła poetyckie. Najszybciej takim maluchom wychodzą fraszki. Jednak ten rodzaj wierszy nie jest zadedykowany jedynie najmłodszym miłośnikom poezji. Fraszki to bardzo wdzięczne wiersze, które swą prostą budową podbijają serca całej rzeszy osób, które uwielbiają szybkie i dobitne teksty. Te utwory są najczęściej rymowane dzięki czemu przyjemnie się je czyta. Poza tym dotykają najróżniejszej tematyki, którą opisuję kilkoma zdaniami, które kończy puenta. Do tej pory najpopularniejsze są fraszki pióra Jana Kochanowskiego. Chociaż od jego śmierci minęło ponad 400 lat to fraszki, które stworzył są aktualne nawet dzisiaj. Wszystko za sprawą uniwersalnych tematów, które są ponadczasowe. Trzeba jasno powiedzieć, że chociaż są to utwory krótkie i zazwyczaj zabawne, to zazwyczaj bardzo celnie opisują otaczającą nasz rzeczywistość. Wszystkie wiersze mają podobną funkcję. Natomiast fraszki dodatkowo mogą bawić już podczas procesu ich tworzenia.

Wolność pisania

Polska poezja przez dłuższy czas była kojarzona przede wszystkim z bardzo regularną budową. Jej trzon stanowiły wiersze stychiczne, sylabiczne i sylabotoniczne. Tymczasem od pewnego czasu prawdziwą furorę robią wspaniałe wiersze wolne, w których najlepiej czują się bardzo młodzi poeci. Jak sama nazwa wskazuje taki wiersz jest zupełnie dowolnym przedstawieniem tematu. W tekście można zauważyć brak regularności w długości wersów. Poza tym powtarzające się wersów tworzą rymy, chociaż w tym typie poezji nie są one obowiązkowe. Właśnie dlatego większość współczesnych wierszy wolnych nie posiada w ogóle rymów. Oczywiście można dostrzec pewne nawiązania do tradycyjnych wierszy. Zdarza się, że nie są podzielone na strofy, tak więc posiadają taką samą cechę jak rodzaj wiersza zastosowanego w Panu Tadeuszu. Ten typ to wiersz stychiczny. Poezja współczesna opiera się głównie na wierszach wolnych. Niektóre z nich są ciężkie do interpretacji. Jednak miłośnicy poezji są w stanie poradzić sobie z tym bez problemu.

Tomik wierszy w prezencie

Walentynki to najbardziej komercyjne święto jakie wymyślił człowiek. Miłość to ponadczasowa tematyka, można jej użyć jako motyw do produkcji najbardziej tandetnych prezencików dla zakochanych. Polacy coraz częściej zastanawiają się nad tym co kupić ukochanej osobie. Nic tak nie wyrazi emocji jak słowo. Coraz częściej zakochani wybierają wiersze miłosne. To wspaniały prezent dla osoby, która potrafi go docenić. Naturalnie nie ma sensu kupować tomiku wierszy osobie, która nie przepada za poezją. Na szczęście takich osób nie jest dużo. Tomik wierszy miłosnych jest idealnym prezentem dla romantycznej kobiety. Ona będzie z niego szczególnie zadowolona. Jeśli nawet nie wiemy jakie wiersze lubi nasza wybranka, wystarczy przejrzeć literaturę jaką preferuje. Ze znajomością kilku tytułów stojących na jej regale, można udać się do księgarni gdzie bez problemu dobiorą nam najlepszy tomik. Pamiętajmy, że wiersze miłosne wyrażają bardzo wiele. Dlatego trzeba zastanowić się czy tomik z erotykami na pewno przypadnie do gustu naszej wybrance.

Forum dla poetów

Stworzenie forum dla poetów wiąże się bardzo często z ciekawymi dyskusjami o tematyce jaką podejmują współcześni twórcy. Dla niektórych osób budowa wierszy jest ważniejsza, ale jest to garstka miłośników poezji, a właściwie porządki w niej. Tymczasem najważniejszą kwestią jest przekaz jaki niosą wiersze, gdyż to właśnie dla niego powstają. Pewne rodzaje wiersza mają z góry narzuconą tematykę, ale sposób jej przedstawienie jest w każdym przypadku inny. To zadziwiające jak trudne tematy są w stanie podjąć osoby, które zaznaczają, że piszą dla własnej przyjemności, a nie dla potomnych. Jednak udostępnienie wierszy na forum często uznawane jest za początek wielkiej kariery takiego poety. Dawniej poznawaliśmy ich w szkole, później szukając nowych inspiracji wędrowaliśmy do księgarni i biblioteki żeby wyjść z tomikami jeszcze nie poznanej poezji. Dzisiaj internet stwarza nam możliwość poznania twórczości danej osoby jeszcze zanim wyda ona wiersze w formie drukowanej. Fora internetowe są więc okazją do poznania utalentowanych młodych poetów.

Rodzaje wierszy

Każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że poezja jest dobrem narodowym. Dzięki niej historia naszego kraju znana jest również poza jego granicami. Poeci przekazują w swych wierszach nastroje, w których w danym momencie, znajdują się Polacy. To odzwierciedlenie wydarzeń jest tym samym poetyckim zapisem historii. Wiele osób pisze wiersze, jednak nie zawsze są one idealnie skonstruowane. Niestety uznanie zdobywają wiersze, które chociaż w minimalnym stopniu odpowiadają budową jednemu ze znanych nam rodzai wierszy. Pamiętajmy, że najważniejszy jest charakter strof. Dlatego wiersze dzielimy na stroficzne, białe, sylabiczne, sylabotoniczne, toniczne i wolne. Oczywiście wyróżnia się również wiersze nieregularne i graficzne. Poznanie wszystkich typów gwarantuje idealne wstrzelenie się w jeden z nich. Dzięki temu, że rozróżnia się tak wiele rodzajów to Ci, którzy rozpoczynają swoją przygodę z pisaniem wierszy mogą nawet nieświadomie napisać tekst, który będzie miał w sobie cechy typowe dla wiersza wolnego.

Przypomnienie ze szkoły

Uczniowie szkół podstawowych otrzymują ogromną ilość wiedzy, którą muszą przyswoić aby poradzić sobie w następnych etapach nauki. Tak się składa, że najwięcej problemów sprawia im nasz język ojczysty. Nie każdy uczeń radzi sobie z podstawami. Tym bardziej, że gramatyka czy interpunkcja są trochę spychane na rzecz poznania literatury. Jeśli jednak polonista zwraca uwagę uczniów na wiersze to znajomość języka polskiego nie powinna sprawiać uczniom problemu. To właśnie poezja uczy poprawnej polszczyzny i zabawy językiem polskim. Oczywiście jeśli nauczyciel ogranicza się tylko do pytań o budowę wiersza, to nie będzie procentowało w mowie tych uczniów. To wspaniałe, że większość Polaków potrafi liczyć strofy, wersy, sylaby i rozróżnia użyte w wierszu rodzaje rymów. Jednak jeśli nie przełoży się to na mówienie czystą polszczyzną, to znajomość budowy wiersza nie przyda się w życiu. Tym bardziej, że ważniejsza jest interpretacja poezji. To dzięki niej wielu ludzi znajduje sposób na rozwiązanie swoich życiowych problemów.