Tag Archives: Książka

Pieśń IX

Pieśń IX [Chcemy sobie być radzi?] – pierwszoosobowy podmiot utożsamiany zachęca do ucztowania i cieszenia się z życia, bo niewiadomo, co człowieka spotka za chwilę. Nawiąznie do filozofii epikureizmu i hasła „Carpe Diem”. Kochanowski uważa, że nie ma sensu martwić się przesadnie o przyszłość, bo tylko Bóg wie, co może przynieść nowy dzień, a ludzie nhie mają na to wpływu, Zwraca uwagę na to, by cieszyć tym, co się ma, ale też bacznie i z rozwagą tym zarządzać. Człowiek nie może ogarnąć rozumem otaczającego go świata i tego, co się w okół niego dzieje. Wystarczy jednak, że zdaje sobie sprawę z tego, że Bóg kieruje naszym życiem. Receptą na udane życie jest postawa stoicka. Odwołuje się autor do cnoty jako wystarczającego czynnika do udanego życia. Gdy nadejdzie nagłe szczęście, ludzie nie powinni popadać w skrajne oznaki radości, powinni zachować spokój. Postawa ta jest oparta na eklektyzmie filozoficznym, łączy w sobie raość życia i spokój, harmonię.

William Blake w kulturze współczesnej- film i muzyka

Obraz Williama Blake’a pod tytułem „Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce” był natchnieniem do stworzenia fenomenalnego filmu Thomasa Harrisa „Czerwony smok” w którym w rolę Hannibala Lecter psychologa i seryjnego zabójcy wcielił się genialny aktor Sir Philip Anthony Hopkins który pomaga rozgryźć innego seryjnego zabójce który, chory psychicznie, twierdzi że jest opętany przez Wielkiego czerwonego smoka. Jako postać William Blake pojawia się w filmie „Truposz” reżyserii Jamesa Jarmusch’a w którym Blake pojawia się w nowym wcieleniu. Bruce Dickinson wokalista zespołu Iron Maiden nagrał swój solowy album pod tytułem „The Chemical Wedding ” wydana w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym szóstym roku. Szata graficzna jak i muzyka jest inspirowana twórczością blake’a. Pisarz Orson Scott Card, umieścił artystę w jednej ze swoich książek. Książka owa nosi tytuł „Opowieści o Alvinie Stwórcy” . Norweski zespól Ulver zaś stworzył płytę zatytułowaną „Themes from William Blake’s The Marriage of Heaven and Hell”.

Harry i jego rodzina.

Harry już po 2 letniej nauce zdążył się przyzwyczaić do bycia czarodziejem i godzenia tego z życiem w świecie niewtajemniczonych jugoli. Harry na początku trzeciej części, która nazywa się „Harry Potter i Więzień Azkabanu” jak zwykle na początku książki czyli w okresie letnim Harry spędza wakacje w rodzinie Dursleyów. Dursleyowie nienawidzą Harryego tak samo jak on ich ale los połączył ich jako jedynych krewnych. W tej części jednak Harry odkrywa, że nie są to jego jedyni krewni co wprawia chłopca w stan zachwytu. Harry jeszcze przed przyjazdem do szkoły otrzymuje listy od przyjaciół, w których dostaje swój pierwszy prezent urodzinowy w życiu. Harry dowiaduje się o zbiegnięciu z więzienia mordercy kilkunastu osób, których zabił kilkanaście lat temu. W domu Dursleyów przebywa także ciotka Marge, która przez swój niewyparzony język naraża się gniewowi Harryego, który rzuca na nią czar a ona sama wylatuje z domu jak balon przez jedno z okien. Harry ucieka z domu i ląduje pod kołami magicznego autobus, który wiezie go na ulice czarodziejów. Tam spotyka swoich przyjaciół, Rona i Hermione. Razem udają się na dworzec z którego odjeżdżają do szkoły magii. W pociągu jednak spotykają się po raz pierwszy z strażnikami Azkabanu, którymi są de mentorzy. Jeden z nich o mało co nie zabił by Harryego gdyby nie jeden z nauczcieli Remusem Lupinem, który ratuje Harryego przed pocałunkiem de mentora.

Biedota

Przedstawiciele: mieszkańcy Powiśla, Wysocki, Węgiełek, Studenci. Biedota to grupa, dla której przeznaczono specjalną dzielnicę w Warszawie. Na Powiślu domy są brudne, zaniedbane, meble popsute, wszędzie widoczne są oznaki biedy, a wręcz ubóstwa. Wokulski o Warszawie w trakcie wizyty na owiślu mówi: „Oto miniatura kraju – myślał – w którym wszystko dąży do upodlenia i wytępienia rasy. Jedni giną z głodu, drudzy z rozpusty”. Biedota jest grupą nie mającą perspektyw, liczącą przede wszystkim na pomoc ze strony bogatszych, przez co ludzie biedni stają się próżniakami. Rodziny są zazwyczaj wielodzietne, co jeszcze zwieksza problem braku żywności, a dzieci umierają z niedożywienia. Jedna osoba nie jest w stanie pomóc wszystkim biednym ludzim i chociaż Wokulski zdaje sobie z tego sprawę, nie zwalnia się z obowiązku pomocy ubogim – pomaga Marii i Węgiełkowi, Wysockim. Nie jest to jednak „głupia pomoc”, Wokulski nie daje im jednorazow pieniędzy na żywność, ale pomaga im wyjśc na prostą, znaleźć pracę, rozpocząć uczciwe życie w dostatku. To Prus uważa za lepsze rozwiązanie od rozdawania pieniędzy, ponieważ daje szanse na wyjście z biedy, a nie tylko na jednorazową i krótkotrwałą poprawę warunków życia.

Praca i nauka- jak się uczył i tworzył

Ten wspaniały malarz epoki romantyzmu za swojego życia rzadko miał wsparcie jakichkolwiek mecenasów. Żył w nędzy i często brakowało mu środków do dalszej pracy. Utrzymywał siebie i swą rodzinę głównie z rytownictwa. Swoje talenty plastyczne ujawniał już wcześnie gdyż od lat dziecięcych. Jego ojciec był zamożny ( trudził się kupiectwem ) i gdy młody William skończył dziesięć lat wysłał go do szkoły rysunku Henriego Parsa. Po ukończeniu zaś czternastego roku życia młody Blake zaczął kształcić swe umiejętności plastyczne w pracowni Jamesa Basiera, gdzie wyuczył się między innymi rytowania. W 1788 roku rozpoczął prace nad nową technika „druku iluminowanego”, polegającą na tworzeniu jednej kompozycji ze słów i obrazów rytowanych na miedzianych płytkach. Wydał w tej technice dwa tomiki swojej poezji. Pierwszy pod tytułem ” Pieśni niewinności” ,a po upływie pięciu lat tomik zatytułowany „Pieśni doświadczenia”.Od lat młodzieńczych fascynowała go sztuka gotycka co jeszcze bardziej podsycało jego „romantyczność”.

Czym jest czara ognia.

Harry Potter przyniósł ogromny światowy sukces nieznanej wcześniej pisarce. Mało kto spodziewałby się, że autorka może zdobyć taką popularność dzięki napisaniu książki, a do tego zdołała na niej zbić fortunę. Nie dość, że zarobiła na sprzedaży 7 bestsellerów (każda z części takowym była) to jeszcze wytwórnia Warner Bros Company wykupiła od niej prawa do nakręcenia wszystkich 7 części. Jedną z ciekawszych części książki i jedną z najlepiej zrealizowanych adaptacji filmu jest „Harry Potter i Czara Ognia”. W części tej dzieje się chyba najwięcej wydarzeń co czyni i film i książkę bardzo atrakcyjnym dla odbiorcy. Akcja zaczyna się gdy Harry jak co roku spędza wakacje w domu swojego wujostwa czyli w domu Dursleyów.. Harry udaje się z nimi na mistrzostwa świata w quidditchu (najpopularniejszy sport w świecie magii). Rozgrywki mistrzostw przerwane są jednak poprzez wtargnięcie zamaskowanyc sprzymierzeńców największego czarnoksiężnika, którym jest Voldemort. Po turnieju akcja przenosi się już do Hogwartu w którym Harry, Ron i Hermiona zaczynają swój czwarty rok nauki w Hogwarcie. Zamek w tym roku staje się gospodarzem tradycyjnego Turnieju Trójmagicznego. Do turnieju dostaje się 3 uczniów z trzech najlepszych szkół magii, podstępem dostaje się do niego także Harry, chociaż to nie on uknuł podstęp.

Tren II

Tren II. Kochanowski mówi, że chciałby pisać dla dzieci kołysanki, a nie treny, które pisze na cześć zmarłej córki. Śmierć nazywa „srogością ciężkiej Prozerpiny”, nieubłaganą, srorogą nieurzytą księżną. Przyznaje, że nie myslał wcześniej o pisaniu lekkich utworów dla dzieci, ponieważ uważał je za błahe, mało ważne. Teraz czuje, że musi pisać o dziecku i dla dziecka, ale niestety nie mogą to już być utwory błahe i lekkie. Kochanowski podkreśla swój ból i to, że śmierć córki odbiła się piętnem na jego życiu.Powtarza sobie, że z rozpamietywania nic nie będzie, nie cofnie się czasu. Zauważa też przewrotność szczęścia i niesprawiedliwość losu. Pyta śmierć, dlaczego Urszulka musiała umrzeć. Opisuje kontrast pomiędzu życiem a śmiercią pisząc o jasności i ciemności. Mówi, że może lepiej byłoby, gdyby Urszula w ogóle się nie narodziła, bo sama żyła zbyt krótko, a rodziców pozostawiła w wielkim smutku i boleści. Kochanowski stosuje wiele przerzutni, by podkreślić niepokój jaki nim targa.

Obraz Izabeli

Taki obraz Izabeli odnajdujemy w całej powieści Prusa. Panna Łęcka uważa, że ludzi pracujący odbywają karę za złe uczynki, żyje w świecie pełnym wygód, nie zna prawdziwego życia w realnym świcie. Chłodno traktuje swoich adoratorów, sama zmienia często obiekt westchnień. Flirtuje z Rossim, Molinarim, Starskim. Zupełnie nie docenia Wokulskiego i jego miłości. Nazywa go „parweniuszem”, nie kocha go, a mimo to zgadza się przyjąć jego oświadczyny tylko po to, by mogła wyjść z długów przy pomocy pieniędzy Stanisława. Nie docenia Wokulskiego, uważa, że nie zna języka angielskiego, więc czuje się spokojna, gdy w tym języku rozmawia ze Starskim.
Cała powieść jest realistycznym opisem społeczeństwa Warszawy, w tym także arystokracji. Losy bohaterów potwierdzają to, co o młodych arystokratkach mówi Zasławska i to, co Wokulski myśli o Izabeli. Od reguły na szczęście istnieją chlubne wyjątki – np. Pani Prezesowa Zasławska, która jest przykładem arystokratki pomagającej biednym ludziom, kochającej całe życie jednego mężczyznę, zauważającej błędy i wady innych ludzi ale także swoje, potrafiącej przyznać się do błędów. Prus wyraźnie krytykuje zachowania arystokratek, a pokazując dobry przykład Prezesowej wpisuje swoją powieść w pozytywistyczny utylitaryzm.

„Lalka” jako powieść polskiego realizmu

Akcja powieści toczy się w latach 1878 – 1879. Są to więć czasy współczesne autorowi, dobrze mu znane. Miejscemalcji stała się Warszawa, a więc również miasto znane pisarzowi. Warszawa stanowi szczególne tło tla wydarzeń opisanych w powieści, staje się jakby jej bohaterem, świadczą o tym: dokładny opis topografii miasta – autentyczne nazwy ulic, wydarzenia, które miały miejsce w tamtym czasie. Prus opisujewszystkie warstwy społeczne Warszawy, i te najwyżej sytuowane, i biedotę. Biorąc pod uwagę „Pamiętniki Starego Subiekta” akcja powieści obejmuje również czasy Wiosny Ludów, i powstania listopadowego. Język i styl powieści nazywa się przeźroczystym, ponieważ nie zwraca na siebie uwagi, nie ma zachwycać odbiorcy, ale cała uwaga czytelnika ma się skupiać na treści książki. Bohaterowie Prusa są prawdopodobni psychologicznie, to znaczy, że czytelnik ma mieć wrażenie, że takie postacie mogły istnieć naprawdę. Prus uzyskał przez to szcczegółowe przedstawienie postaci, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne. Pisarz indywidualizuje również język, którym posługują się bohaterowie. Innych słów używa Węgiełek, a innych Łęcka, co pozwala mu na jeszcze lepszą charakterystykę postaci, a poza tym na przekazanie wiedzy o różnorodności społeczeństwa warszawskiego.

Bohaterowie

Obydwu bohaterów łączy młodość, której niedojrzałość jest uzasadniona. O nieroztropnośc młodych mówi chór w słowach „By rozum był przy młodości, nie ma takiej obfitości(…)”. Jednak Antenor wydaje się zaprzeczeniem tej regguły, gdyż stać go na trzeźwy osąd sytuacji, trwa w niezłomnej postawie, nawet za cene utraty przyjaźni księcia. Niezdecydowanie Parysa udziela się samemu królowi, który ucieka sie w tak ważnej sprawie do decyzji rady. Nie bierze pod uwagę nie tylko słów Antenora, ale także swej córki Kasandry, która ostrzega go przed zgubą Troi. Polskie realia i akcenty pozwalają twerdzić, że mit trojański jest jedynie maską pod którą ukrył poeta swój niepokój o sprawy polski (np. obrady od kierownictwem marszałka, laska marszałkowska, głosowanie przez rozstapienia, aluzja do przygotowań Polski do wojny z Moskwą o Inflanty). Dramat świadczy o tym, że już w XVI wieku można było zauważyć niepokojące decyzje i zachowania osób sprawujacych władzę, które, jak pokazała historia, niekontrolowane i niehamowane doprowadzą do upadku państwa polskiego, jak kiedyś doprowadziły do klęski Troję.

Życie osobiste poety

Kochały się w tym wiecznym chłopcu kobiety w różnym wieku. Jego delikatna twarz, młodzieńcza sylwetka i poetycka natura działały jak magnes na kobiety. Stachura był żonaty krótko z Zytą Bartkowską, dzieci nie mieli. Przyjaźnił się z wieloma ludźmi, a jednak przez całe Zycie dręczyło go poczucie osamotnienia. W pewnym etapie swojego życia pozrywał wszystkie więzi zarówno przyjacielskie jak i rodzinne. Dokonał symbolicznego odcięcia się od rodziny przestawiając swoje imiona w dokumentach, nie Jerzy Edward tylko Edward Jerzy. Odcięcie od rodziny tłumaczył tym, że rodzina jest dla niego na równi z innymi ludźmi, że jej nie potrzebuje na swojej drodze. Pod koniec życia coraz częściej ujawniał się jego skłonność do depresji, aż do próby zakończenia życia pod kołami pociągu. Stracił wtedy cztery palce u prawej ręki, co dla muzyka gitarowego było wielka tragedią, nie móc zagrać własnych utworów!! Leczenie psychiatryczne nie dało pozytywnych i trwałych rezultatów, dokonał egzekucji na sobie w lipcu 1979 roku.

Poezja -niewinność i doświadczenie

Ten osiemnastowieczny angielski artysta był znakomitym poetą. Wydał dwa tomy wierszy w swojej nowej technice „druku iluminowanego”.W tysiąc siedemset osiemdziesiątym dziewiątym roku wydał „Pieśni niewinności” ( tytuł oryginalny : Songs of Innocence ) ,a w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym czwartym tomik „Pieśni doświadczenia” (tytuł oryginalny : Songs of Experience ). Te dwa tomiki łączą się z sobą nierozłącznie gdyż są kontrastowe. Cierpienie łączy się z niewinnością a ona z doświadczeniem. Inspiruje go wiele pisarzy, mistyków i filozofów takich jak Emanuel Swedenborg (tysiąc sześćset osiemdziesiąt osiem – tysiąc siedemset siedemdziesiąt dwa), John Milton (tysiąc sześćset osiem – tysiąc sześćset siedemdziesiąt cztery) . Jego poezja zawsze dotyczyła człowieka, czasem religijności i brutalności życia. Jego wiersze rymami i rytmiką przypominają staroangielskie ballady. Poezja ta jednak jest tematyką współczesna każdemu kto czyta ten wiersz, są ponad czasowe i uniwersalne i proste w przekazie.

Tolkien

John Ronald Reuel Tolkien znany także jako J. R. R. Tolkien urodził się w roku 1982 a dokładnie 3 stycznia tego roku. Miejsce jego urodzenia było Bloemfontein w Oranii, które w obecnych czasch terytorialnie podporządkowane jest Republice Południowej Afryki. Zmarł w wieku 81 lat 3 września 1972 roku Bournemouth w Anglii. Był jednym z największych angielskich (i nie tylko) fantasy. Największymi z jego dzieł jest „Hobbit: tam i z powrotem”, który był preludium do jego najbardziej znanego dzieła, którym był „Władca pierścieni”. Tolkien „Władcę pierścieni” napisał bez podziału na tomy jako jedną wielką ponad 1000 stronicową księgę, jednak współcześni wydawcy zdecydowali się rozdzielić dzieło Tolkiena na trzy tomy: „Władca pierścieni: Drużyna pierścienia”, „Władca pierścieni: Dwie wieże”, „Władca pierścieni: Powrót króla”. Każda z części jest oczywiście spójna i jest ze sobą powiązana fabułą jak miało to miejsce w pierwowzorze. Kolejnym z wielkich dzieł J.R.R Tolkiena jest Silmarillion, dzieło przedstawiające w mitycznym świecie powstanie świata. Nie jest to powstanie Ziemi i nie opisany w nim jest ziemski Bóg ale można odnaleźć wiele cech wspólnych. Tolkien także stworzył aniołów i także w jego dziele aniołowie zbuntowali się bogowi nie wykonując jego polecenia.

Sweeney Todd

Film pod tym tytułem to kolejny musical wyreżyserowany przez naszego wielkiego artystę. Premiera tego cudownego filmu odbyła się dwudziestego pierwszego grudnia dwa tysiące siódmego roku. Jedną z głównych ról, tytułowego golibrodę zagrał Johnny Depp. Jego boku zagrała narzeczona Tima Burtona Helena Bonham Carter( wcieliła się w postać pani Lovette). O czym jest ten film? Opowiada on o niespełnionej miłości o tym jak cudze pragnienia mogą przekreślić szczęście innych. Golibroda powraca do Londynu gdzie niegdyś mieszkał z żoną i małą córeczką. Ich szczęście przekreślił sędzia który zapragnął pięknej żony golibrody. Oskarżył go i wygnał. Ten powraca by się zemścić. Wraz z właścicielką piekarni (która jest zakochana w nim i nie powiedziała mu że jego żona nadal żyje) zabija ludzi jednego po drugim. Mięso uzyskane ze zwłok mężczyzn podawane jest ludziom w formie ciastek które robią furorę w mieście. Golibroda w końcu mści się na sędzi zabija jednak bezwiednie swą żonę. Po czym sam umiera. Jego córka zaś ucieka razem z chłopcem który przybył z Toddem na statku. Była ona więziona długo przez sędziego który tak jak wcześniej jej matkę teraz ją chciał posiąść.

Zgromadzenie Dumbledora.

Harry Potter już piąty raz pojawia się na kartkach tomów powieści pisanych właśnie o nim, młodym czarodzieju, który przeciwstawia się mocy złego czarnoksiężnika Voldmorta. Harry jak co roku i tym razem wakacje spędza w domu swojego wujostwa u Dursleyów. Tym razem w domu wuja i ciotki obchodzi się bez żadnych magicznych scen (może zaczęli się w końcu bać Harryego lub traktować go z należytym szacunkiem jako gwiazdy ówczesnej literatury). W domu nie ma miejsce żadne dziwne zjawisko ale za to gdy Harry wychodzi poza dom to mają miejsce dziwne wypadki. Harry wraz ze swoim kuzynem zostają zaatakowani przez grupę dementrów czyli strażników magicznego więzienia, którym jest Azkaban. Harry pokonuje napastników i przepędza ich zaklęciem, którego nauczył się podczas trzeciego roku nauki w Hogwarcie – zaklęciem Patronusa. W piątym roku nauki Harry postanawia utworzyć zgromadzenie, które ma mu pomóc w obronie nie tylko jego ale i jego przyjaciół i kolegów przed siłą czarnego pana. Jeśli de mentorzy napadli na jego i bezbronnego kuzyna to mogą także napaść na jego przyjaciól, zapewne z takiego założenia wychodził Harry tworząc zgromadzenie, które zostało nazwane Zakonem Feniksa. Zakon Feniksa został nazwany także Gwardią Dumbledora czyli dyrektora zamku czarodziejów.

Krytyka społeczeństwa polskiego w „Odprawie posłów greckich”

Poeta apeluje do rządzących o odpowiednią do ich urzędu postawę: muszą mieć świadomość, że za ich błędy płaci całe społeczeństwo, a prywata może doprowadzic nawet do zguby państwa. Wypowiedź chóru rozpoczynająca się od słów [„Wy, którzy Rzecząpospolitą władacie (…)”] to przykład liryki apelu. Autor poaje argumenty, aby przekonać do słuszności głoszonych tez. Na koniec przestrzega pokazując skutki złego sprawowania władzy, co jednocześnie wzmacnia apel do rządzących, gdyż: „Przełożonych wystepki miasta zgubiły / I szerokie do gruntu carstwa złożyły”. Rada trojańska to maska dla pokazania obrad polskiego parlamentu. Posłowie przekrzykują się, brak jest kultury dyskusji. Najmocniejsze słowa krytyki włożył poeta w usta Ulissesa, który trzeźwo ocenił sytuację mówiąc: „O nierzadne królestwo i zgnienia bliskie / Gdzie ani prawa ważą, ani sprawiedliwość / Ma miejsce, ale wszystko złotem kupić trzeba”.Poeta zwraca uwagę na wychowanie młodzieży dla dobra wspólnego. Stosuje zasadę kontrastu w ukazaniu Aleksandra i Antenora, przedstawicieli młodego pokolenia. Antenor – wzór obywatela przeciwstawiony jest Aleksandrowi – przekupnemu następcy tronu. Postawa Aleksandra źle wróży przyszłości państwa. Wyraźne słowa krytyki dotyczące szlachty polskiej, której poeta wytknął zniewieściałość, skłonność do alkoholu. Takiego przeciwnika nie będzie bało się żadne państwo.

Gnijąca panna młoda

Jest to jeden z animowanych filmów tego wspaniałego artysty. Premiera odbyła się ósmego września dwa tysiące piątego roku. Ciężko jest jakoś sklasyfikować ten film. Jest to oczywiście musical o dość mrocznym klimacie z momentami komicznymi. Opowiada on o parze która ma wziąć ze sobą ślub po tym jak pierwszy raz zobaczyli się na oczy. Jednak para zakochuje się w sobie. Zakłopotanie Victora jednak jest większe, podczas próby ślubu myli się i jest niezdarny. Ksiac każe mu się bardziej przygotować. Idzie on do lasu gdzie ćwiczy formułkę przysięgi. Tam zakłada pierścionek na konar. Nie był to jednak konar lecz trup panny młodej która ożyła i zabrała go w podziemny świat gdyż myślała że była to prawdziwa przysięga. Wtedy też zaczyna się cała przygoda. Biedna Emilly została oszukana, okradziona i zabita przez ukochanego. Niestety ten mężczyzna powraca po latach do miasta i smoli cholewki do Victorii, przyszłej żony Victora. Po wielu przygodach w końcu zdrajca został ukarany a Victor i Victoria mogli być razem.

Arystokracja

Przedstawicielami tej grupy społecznej w powieści są: Łęccy, Książe, Hrabina Karolowa, Prezesowa Zasławska, Ewelina Janocka, Krzeszowscy, Baron Dalski, Julian Ochocki, Kazimierz Starski, Kazimiera Wąsowska, Hrabia „Anglik”. Arystokracja jest grupą hermetycznie zamkniętą, nie dopuszczającą do swoich kręgów innych warstw społecznych. Z reguły są to ludzie próżni, gardzący ludźmi pracującymi, nie znający trudów prawdziwego życia, o czym świadczy np. przekonanie Izabeli, że praca jest karą za złe uczynki. Ważne jest dla nich urozenie, choć jeszcze ważniejsze są pieniądze, dzięki którym można wkupić się w łaski arystokratów. Pieniądze są dla nich niejako wyznacznikiem wartości człowieka. Ten jest wart uwagi, który ma pieniądze, a dodatkowo może pomóc zarobić. Sami arystokraci często mają niebotyczne długi, więc żyją ponad stan swojego portfela. Są rozrzutni, nie szanują pieniędzy, wydają je często na zbyteczne rzeczy. Świat arystokrackich salonów jest fałszywy i zakłamany. Moralny upadek kobiet widać w licznych romansach i intrygach, wiele pozytywnych relacji jest tylko wynikiem gry na swoją korzyść.

Twórczość

Pierwsze wiersze Edward Stachura opublikował w czasopiśmie Kontrasty w roku 1956. Pisał praktycznie przez całe swoje krótkie życie. Czytelnicy ciągle, nawet do tej pory utożsamiali jego wiersze z nim samym. Nie ma w tym nic dziwnego, gdyż każdy pisarz jakąś siebie cząstkę zostawia w swoich utworach, jednak Stachurę taka opinia denerwowała. Jego poematy, wiersze, proza przesycone SA dużą dawką mistycyzmu, filozofowania, człowieczeństwa w końcu. Jego nadwrażliwość na otaczający świat łatwo odczytać w słowach. Wiele jego utworów jest śpiewanych przez polskie sławy sceny muzycznej, jak np. zespół Stare Dobre Małżeństwo, Marka Gałązkę czy zespół Hey. Edward Stachura zajmował się też tłumaczeniem wierszy Borgesa. Pisał często prozą, choćby znana „Siekierezada albo zima leśnych ludzi” przeniesiona na ekrany przez reżysera Witolda Leszczyńskiego w 1986 roku. Piosenki, a raczej wyśpiewywana poezja Stachury trafiają do serc kolejnym pokoleniom. Trudno znaleźć w polskiej literaturze druga tak ciekawą postać, jak Stachura. Niebieski ptak, lekkoduch, pisał i żył, żył i pisał. Jedno bez drugiego nie istniało.

Mieszczaństwo pochodzenia Niemieckiego

Przedstawicielami mieszczaństwa pochodzenia niemieckiego są w „Lalce” Minclowie, wspominami przez Rzeckiego i Wokulskiego. Prus ocenia mniejszość niemiecką bardzo pozytywnie. Pokazuje dyscyplinę, rzetelnośc i skrupulatność w prowadzeniu interesów. Minclowie czuli się Polakami i byli bardzo mocno związani z Polską. Jan Mincel był nie tylko przełożonym, ale również nauczycielem i przyjacielem. Poświęcał swój czas, by przyuczyć Rzeckiego do zawodu subiekta. W sklepie pomimo dyscypliny panuje rodzinna atmosfera, nie ma sytuacji, w których wyzyskuje sie pracowników, sklep bardzo dobrze prosperuje.Mieszczaństwo pochodzenia żydowskiego. Przedstawiciele: Szlangbaumowie i Szuman. Żydzi mieszkający w Warszawie są pracowici, obrotni i sprytni. Zajmują się przede wszystkim handlem i lichwiarstwem. Od najmłodszych lat są ćwiczeni w rachunkach i trenują swój umysł, rozwijają inteligencję. Nie trwonią czasu ani pieniędzy na flirty i romanse, są oszczędni, choć mają pieniądze, nie obnoszą się z nimi i nie żyją ponad stan. Są w stanie wiele zrobić, by zarobić pieniądze. Identyfikują się z Polakami, brali udział w powstaniu styczniowym. Nie są do końca tolerowani w społeczeństwie polskim, w Warszawie częste są postawy antsemickie.

„Wielki Czerwone smok” -wersja druga

Na drugiej wersji ” Wielkiego czerwonego smoka i niewiasty obleczonej w słońce ” jest bardziej szczegółowa. Tym razem kompozycja podzielona jest na dwa obszary tak jak w „Aniołach dobra i zła” .Smok znajduje się u góry skąd spogląda na niewiastę .Ona zaś zajmuje dół kompozycji. On pozostaje w cieniu a ona w światłości. A więc znów mamy obraz pełen kontrastów. Obydwoje mają rozłożone skrzydła. Z jej skrzydeł wydobywa się blask,z jego skrzydeł ciemność. Są uosobieniem dobra i zła. Obydwoje tworzą jedność i są nierozłączalni. Spoglądają na siebie tak jak by wiedzieli o swym przeznaczeniu. W tym dziele niewinność kontrastuje z namiętnością i brutalnością, kobiecość z męskością, są dla siebie jak alfa i omega dwa bieguny które bez siebie nie mogą istnieć. Kontrastują tu nawet kształty, postać kobiety jest opływowa i delikatna tak jak jej skrzydła. Smok zaś jest umięśniony i kanciasty. Wydaje się jakby szykował się do skoku na ową kobietę . Jest to kolejne wybitne dzieło artysty.

Pieśń XII i V

Pieśń XII („Pieśń o cnocie”) – utwór w sposób jednoznaczny za nawyższą cnotę uznaje patriotyzm. Kochanowski stwierdza, że cnota sama w sobie jest nagrodą, a człowiek cnotliwy nie potrzebuje wyróżnień i nagród. Wie, że na świecie wraz z cnotą wystepuje też zazdrość, jednak ta nie jest w stanie dorównać cnocie. Pieśń V („Pieśń o spustoszeniu Podola”). Autor rozpoczyna utwór od opisu sytuacji na Podolu. Zwraca się pezpośrednio do Polaków. Pokazuje ogrom strat po walkach z Tatarami. Zwraca uwagę na fakt wzięcia wielu Polaków w niewolę tatarską. W piątej zwrotce poeta podaje jedną z przyczyn takiego biegu wydarzeń – abdykację Henryka Walezego. Porównuje państwo do trzody bez pasterza. Zwraca uwagę na fakt, żeTurcy próbowali ingerować w sprawy polityczne naszgo państwa. Apeluje, by nie dać im ku temu powodów, by nie podsycać ich pewności siebie. Zaznacza, że losy walki, bitwy są otwarte do samego końca, niegdy nie wiadomo rzecież jak dana potyczka się zakończy, dlatego trzeba walczyć aż do samego konca. Namawia, by pomścić szkody wyrządzone przez wroga. Kochanowski proponuje pobranie opłaty [podatku] od ludzi zamożnych i przeznaczenie pieniędzy na zawodową armię. W ostatniej strofie Kochanowski mówi, że ma nadzieję, że przysłowie Polak mądry po szkodzie będzie w tym wypadku prawdziwy, a inne narody nie będą miały podstaw by mówić, że „Polak i przed szkodą i po szkodzie głupi”.

Edward Nożycoręki

Jest to jeden z najbardziej znanych filmów Tima Burtona. Premiera tego wspaniałego filmu odbyła się szóstego grudnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku. To już drugi film w którym wystąpiła Winona Ryder, tym razem jednak u boku Johnnego Deppa. Film jest naprawdę fascynujący. Opowiada o maszynie która stała się człowiekiem oraz o tym że ona też cierpi kocha. Edward jak tytuł wskazuje ma zamiast rąk nożyce. Stworzył go wspaniały naukowiec który jednak zmarł przed dokończeniem swego największego dzieła. Wtedy też Edward zostaje sam. W starej posiadłosci znajduje go dopiera sprzedawczyni kosmetyków. Lituje się ona nad biedakiem i zabiera go do domu. Tam Edward odkrywa swoje talenty. Umie tworzyć świetne rzeźby z krzewów i lodu, strzyże zarówno psy jak i kobiety, ma założyć salon fryzjerski. Niestety zakochał się w córce swej wybawicielki. Ta prosi go o przysługę. Wtedy też biedny Edward trafia w ręce prawa. Jego życie staje się pasmem nieszczęść. Jego ukochana Kim zrywa ze swym chłopakiem ten całą winę zrzuca na Edwarda. W końcu po wielu innych nieszczęściach nasz bohater wraca do domu. Kim wyznaje mu miłość jednak odchodzi na zawsze. Film zarówno kończy się i zaczyna gdy Kim jest już stara i opowiada wnuczce o Edwardzie.

Życie prywatne- rodzina

Mając dwadzieścia pięć lat William Blake w tysiąc siedemset osiemdziesiątym drugim roku poślubił córkę ogrodnika, Catherine Boucher która pochodziła z Londynu. Ojciec artysty był rozgoryczony tym związkiem i otwarcie się sprzeciwiał ślubowi, gdyż Catherine nie była w żaden sposób wykształcona, nie umiała nawet pisać ani czytać. Młode małżeństwo nie zraziło się jednak dezaprobatą ojca i stworzyło trwały i dobrany związek. Ojciec malarza nie żył już jednak długo i dwa lata po ślubie Williama i Catherine zmarł. Po tym zdarzeniu para przeniosła się do rodzinnego domu Williama Blake’a. Zamieszkali tam z młodszym bratem artysty, Robertem Blake. Po dwóch latach wspólnego mieszkania Robert ciężko zachorował i zmarł. William Blake przez całą chorobę brata troskliwie się nim opiekował ,a skutki jakie spowodowała choroba czyli śmierć były dla niego druzgoczącą tragedią,i strasznie przeżył to wewnętrznie. Po śmierci brata, William często widywał duchy, twierdził też że parę razy rozmawiał z bratem. Blake w kulturze