This is default featured slide 1 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 2 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 3 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 4 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 5 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

 

Pisanie do szuflady

Literacko amator czy profesjonalista? To pytanie z gatunku tych, na które ciężko odpowiedzieć. Granica między amatorem a profesjonalistą jest bardzo cienka. Poeta, który pisze amatorskie wiersze do szuflady, jutro może zostać uznany za profesjonalistę. Wystarczy, że jego długoletnia twórczość zostanie doceniona i opublikowana przez popularne wydawnictwa literackie. Zdarza się, że wiersze pisane do szuflady są naprawdę świetne i wydawca chce je wszystkie opublikować. Wówczas amator staje się docenionym poetą, którego utwory trafiają do rzeszy miłośników poezji. Należy zdawać sobie sprawę z tego, że wiersze pisane do szuflady mają duży potencjał. Bardzo ciekawym zjawiskiem jest publikowane na forach internetowych wierszy, które nie mają sensu i ogólnie są katastrofą poetycką. Ich autorzy są przekonani, że dokonali przewrotu w literaturze, tymczasem ich utworów nie można nawet zinterpretować. Natomiast świetne wiersze zwykle zalegają w szafkach czy szufladach, gdyż ich autorzy przez swoją skromność nie chcą ich publikować. Na ten problem trzeba teraz zwrócić uwagę.

Twórczość kilku pasjonatów

Osoby, które czują w sobie pierwiastek artysty powinien udać się do dużego miasta, żeby dać się poznać przyszłym czytelnikom czy też widzom. Bardzo ważną kwestią podczas pobytu w mieście jest odnalezienie znajomych lub zawarcie zupełnie nowych znajomości. Dzięki nim samotność nie będzie nikomu dokuczać. Poza tym w ten sposób można spotkać pokrewne dusze, które będą dzielić z nami wspólne pasje. Najtrudniej znaleźć grupę ludzi, która uwielbia poezję. Oni najczęściej nie afiszują się z tym, że uwielbiają czytać i interpretować wiersze. Jednak jeśli już fanów poezji poznamy to możemy być pewni, że nasze życie stanie się ciekawe. Bardzo często Ci pasjonaci podczas wspólnych spotkań bawią się w pisanie wierszy. W ten sposób powstają wspaniałe utwory, które chociaż rzadko są publikowane to pozostają w pamięci ich twórców na długie lata. To są wiersze, które charakteryzują się nastrojami jakie w danej chwili przeżywa grupa przyjaciół. Dla nich to nie tylko zabawa, ale i przedstawienie swoich uczuć i przemyśleń na wspólnym forum.

 

Rym bogaty i ubogi

Rymowanie jest bardzo popularne, tym bardziej, że większość znanych piosenek opiera się właśnie na powtarzaniu podobnie brzmiących zakończeń wyrazów w zwrotkach. Wszystkie wiersze pisane są w określonym charakterze i rodzaju. Te, które skupione są na rymach łatwiej zapamiętać. One pozostają dość długo w podświadomości człowieka. Wśród rymów wyróżniamy na przykład rymy bogate oraz ubogie. W wielu wierszach bez problemu możemy wyróżnić rymy dokładne, które mają ścisły charakter od tych niedokładnych, które znane jako przybliżone. Poeci często korzystali również z rymów składanych i łamanych. Wiersze, w których zastosowano wspomniane rymy to najczęściej utwory znane i popularne tak jak na przykład Pan Tadeusz. Jednak nawet największym poetom zdarzały się wpadki i czasami w wierszach można znaleźć rymy częstochowskie. Oczywiście wielu poetów zaczynało od rymów gramatycznych i niegramatycznych. Chociaż są one stosunkowo łatwe do stworzenia to mogą szybko stać się rymami nieprzyswajalnymi przez prawdziwego fana poezji.

Rymowane gatunki

Literatura piękna dzieli się na trzy rodzaje utworów, z których dwa są najczęściej pisane wierszem. Pierwszy z nich to liryka, którą reprezentują takie gatunki jak satyra, fraszka czy elegia. Natomiast drugi rodzaj to dramat, który może być przedstawiony jako dramat właściwy oraz komedia lub tragedia. Większość współczesnych wierszy jest pisana bez większych reguł, których należy przestrzegać. To są wiersze wolne, podczas tworzenia których nie trzeba martwić się o rymy. Jednak dawniej to właśnie one były cechą charakterystyczną każdego lirycznego utworu. Dzisiaj zdajemy sobie sprawę jakiego rodzaju rymy możemy dostrzec w pieści czy hymnie. Zupełnie inaczej wygląda pod tym względem odę, sonet czy też tren. Poza tym rymowane wiersze były kiedyś dużo popularniejsze, gdyż nie było problemu z ich zapamiętywaniem. Jeśli rymowane wiersze opowiadały o czymś szczególnie ciekawym to każdy chciał je recytować. Wiele osób zaczynało swoją przygodę z poezją właśnie od krótkich, rymowanych utworów zwanych fraszkami.

 

Patriotyzm w poezji

Poezja ma wiele zadań do spełnienia. W Polsce najczęściej poruszała sumienia lub wzywała do walki. Patriotyczny wydźwięk miała w czasach powstań i zaborów. W czasach drugiej wojny światowej polska poezja przybrała bardziej katastroficzny charakter. Tymczasem nadzieję i wolę walki poruszały wiersze napisane przed rokiem 1918. Jednym z najpopularniejszych wierszy o charakterze patriotycznym jest Rota Marii Konopnickiej. Przez pewien czas, ta pieśń była recytowana i śpiewana częściej niż Mazurek Dąbrowskiego. Patriotyczne wiersze podnosiły na duchu uciemiężony naród. W Polsce powojennej poezja patriotyczna nie zaginęła, tym bardziej, że Polacy znów zostali nieoficjalnie pozbawieni wolności. Jednak ciągle pamiętali Rotę, często recytowali również fragmenty Dziadów czy Pana Tadeusza. W tych czasach okazało się, że wiersze mają niezwykłą moc spajania społeczeństwa. Ich niezwykła ponadczasowość pozwala na odświeżanie ich w pamięci za każdym razem kiedy Polska znajduje się w niebezpieczeństwie.

 

 

Wszystko dla dzieci

Najpopularniejszymi polskimi poetami są Jan Brzechwa i Julian Tuwim. Chociaż to współcześnie doczekaliśmy się poetów, którzy zostali laureatami nagrody Nobla, to wspomniana dwójka wciąż cieszy się nieprzemijającą popularnością. Wszystko z powodu ich wierszy dla dzieci. Każdy z nas zna chociażby Lokomotywę czy Kaczkę Dziwaczkę. Chociaż każdy z nich odnotowywał sukcesy także w innych rodzajach literackich, to dla potomnych są to głównie twórcy poezji dla dzieci. Ich wiersze są ponadczasowe. Na nich wychowują się całe pokolenia Polaków. Popularność zawdzięczają niezwykłej plastyczności obrazów oraz dynamice ruchu, którą jak nikt inny potrafili przelać na papier. Poza tym ich wiersze wyróżniają się ogromną ilością środków stylistycznych. Zarówno Tuwim jak i Brzechwa bawili się słowami, dzięki czemu ich wiersze są często nazywane arcydziełami literackimi. Niektóre były nawet zapisane w odpowiedni sposób. Zapis wiersza Lokomotywa obrócony o 90 stopni przypomina lokomotywę z doczepionym wagonem.

 

Rymy są wszędzie

Literatura otacza nas z każdej strony. Pomimo tego, że niektórzy bronią się przed nią, nie są w stanie zupełnie jej zignorować. Można oczywiście szerokim łukiem omijać dzieła literatury pięknej, ale już tekstów użytkowych zwyczajnie się nie da. Poza tym niesamowite jest to, że wielu z nas nie ma pojęcia, że cały czas obcuje z literaturą. Nawet oglądając reklamy możemy usłyszeć rymowany tekst, który szczególnie zapadnie nam w pamięć. Zwykle okazuje się, że jest to tekst zaczerpnięty z wiersza, a nawet popularnego dramatu. To wiersze są bardzo często wykorzystywane do zareklamowania nowych produktów. Poza tym jeśli uczestniczymy w życiu lokalnej społeczności czy mamy małe dzieci to również nie unikniemy spotkań z literaturą. Na różnego rodzaju akademiach czy festynach królują rymowane wiersze bądź fragmenty dramatów. Jednak zdarza się, że nawet zatwardziałych przeciwników literatury zwykły wiersz potrafi nawrócić. Rymy można spotkać dosłownie wszędzie i trzeba zdawać sobie sprawę, że jest to literatura, chociaż czasami dość niskich lotów.

Poezja jako przerwa

Czy to nie dziwne, że świat zupełnie inaczej traktuje pisarzy powieści obyczajowych, a inaczej poetów? Osoby, które piszą wiersze to dla nas ludzie oderwani od rzeczywistości. Natomiast, Ci którzy piszą powieść wydają nam się bliżsi, gdyż ich książki często opowiadają historie, które mogłyby zdarzyć się obok nas. Tymczasem to właśnie wiersze są bliższe problemom zwykłych ludzi. To one niosą ze sobą opisy stanów ducha czy nastrojów człowieka. One pomagają je nazwać i rozpoznać ich symptomy. Zazwyczaj wiersze zawierają gotowe sposoby na rozwiązanie dręczących nas problemów. Niestety program nauczania języka polskiego skupia się głównie na epice, natomiast liryka pojawia się jako przerwa między kolejnymi powieściami i nowelami. Jedna godzina lekcyjna to szybka interpretacja kilku wierszy danego autora. Natomiast powieść omawiana jest czasami na kilkunastu lekcjach. Z tego powodu w dorosłym życiu częściej zaglądamy do prozy niż do poezji. Tkwimy bowiem w błędnym przekonaniu, że z fraszki czy ody nie uzyskamy odpowiedzi na dręczące nas pytania.

Spotkania poetyckie

Mieszkańcy dużych miast są niezwykle uprzywilejowani pod względem obcowania z kulturą i sztuką. Nie mają problemów z dotarciem do teatru, opery czy na wieczór poetycki. W porównaniu z mieszkańcami małych wiadomości są szczęściarzami, którzy jednak bardzo często nie doceniają tych możliwości, które oferuje im życie w metropolii. Pewien stereotyp mówi o tym, że mieszkańcy wsi i małych miasteczek i tak nie skorzystaliby z oferty na spotkanie z wysoką sztuką czy kulturą. Ten stereotyp skutecznie obalają poeci, którzy niejednokrotnie potwierdzali, że w małych miejscowościach czytają swoje wiersze przy salach, które są po brzegi zapełnione miłośnikami poezji. To osoby, które uwielbiają dyskutować o przesłaniu jakie niesie ze sobą dany wiersz. To być może dziwne, ale poeci cenią sobie rozmowy z ludźmi z tak zwanej prowincji. Oni zazwyczaj bardzo szybko dochodzą do sedna sprawy, gdyż podczas interpretacji wiersza korzystają najczęściej z własnych doświadczeń. Poeci lubią przyjeżdżać na takie spotkania, gdyż wychodzą z nich pełni pomysłów i inspiracji.

Spotkania przy wierszach

Każdego roku media biją na alarm stwierdzając, że Polacy coraz mniej czytają. Być może jest to prawda, ale głównymi winowajcami takiego stanu rzeczy są właśnie telewizja i internet. One zabierają nam czas, którego mamy i tak za mało, zważywszy na to ile poświęcamy go pracy zawodowej. Tymczasem trwają akcje promocyjne mające na celu zachęcenie Polaków do czytania. Na szczęście dokładniejsze badania wykazują, że nie jest z nami najgorzej. Socjolodzy zaobserwowali bardzo ciekawe zjawisko związane z czytaniem wierszy. Grupa znajomych umawia się na spotkanie przy lampce wina, podczas którego próbuje dokonać interpretacji wiersza bądź kilku wierszy, które ostatnio ich zaintrygowały. Takie dyskusje są niezwykle ciekawe i inspirujące. Badacze podkreślają, że wiersze stanowią najczęściej punkt wyjścia do rozmów o życiu i jego codzienności. To zaś doprowadza do omówienia problemów i sposobów na radzenie sobie z nimi. W rezultacie spotkanie poświęcone interpretacji wiersza doprowadza do pewnego rodzaju terapii grupowej.

Zwykła fraszka

W Polsce każde małe dziecko próbuje tworzyć swoje własne dzieła poetyckie. Najszybciej takim maluchom wychodzą fraszki. Jednak ten rodzaj wierszy nie jest zadedykowany jedynie najmłodszym miłośnikom poezji. Fraszki to bardzo wdzięczne wiersze, które swą prostą budową podbijają serca całej rzeszy osób, które uwielbiają szybkie i dobitne teksty. Te utwory są najczęściej rymowane dzięki czemu przyjemnie się je czyta. Poza tym dotykają najróżniejszej tematyki, którą opisuję kilkoma zdaniami, które kończy puenta. Do tej pory najpopularniejsze są fraszki pióra Jana Kochanowskiego. Chociaż od jego śmierci minęło ponad 400 lat to fraszki, które stworzył są aktualne nawet dzisiaj. Wszystko za sprawą uniwersalnych tematów, które są ponadczasowe. Trzeba jasno powiedzieć, że chociaż są to utwory krótkie i zazwyczaj zabawne, to zazwyczaj bardzo celnie opisują otaczającą nasz rzeczywistość. Wszystkie wiersze mają podobną funkcję. Natomiast fraszki dodatkowo mogą bawić już podczas procesu ich tworzenia.

Wolność pisania

Polska poezja przez dłuższy czas była kojarzona przede wszystkim z bardzo regularną budową. Jej trzon stanowiły wiersze stychiczne, sylabiczne i sylabotoniczne. Tymczasem od pewnego czasu prawdziwą furorę robią wspaniałe wiersze wolne, w których najlepiej czują się bardzo młodzi poeci. Jak sama nazwa wskazuje taki wiersz jest zupełnie dowolnym przedstawieniem tematu. W tekście można zauważyć brak regularności w długości wersów. Poza tym powtarzające się wersów tworzą rymy, chociaż w tym typie poezji nie są one obowiązkowe. Właśnie dlatego większość współczesnych wierszy wolnych nie posiada w ogóle rymów. Oczywiście można dostrzec pewne nawiązania do tradycyjnych wierszy. Zdarza się, że nie są podzielone na strofy, tak więc posiadają taką samą cechę jak rodzaj wiersza zastosowanego w Panu Tadeuszu. Ten typ to wiersz stychiczny. Poezja współczesna opiera się głównie na wierszach wolnych. Niektóre z nich są ciężkie do interpretacji. Jednak miłośnicy poezji są w stanie poradzić sobie z tym bez problemu.

Tomik wierszy w prezencie

Walentynki to najbardziej komercyjne święto jakie wymyślił człowiek. Miłość to ponadczasowa tematyka, można jej użyć jako motyw do produkcji najbardziej tandetnych prezencików dla zakochanych. Polacy coraz częściej zastanawiają się nad tym co kupić ukochanej osobie. Nic tak nie wyrazi emocji jak słowo. Coraz częściej zakochani wybierają wiersze miłosne. To wspaniały prezent dla osoby, która potrafi go docenić. Naturalnie nie ma sensu kupować tomiku wierszy osobie, która nie przepada za poezją. Na szczęście takich osób nie jest dużo. Tomik wierszy miłosnych jest idealnym prezentem dla romantycznej kobiety. Ona będzie z niego szczególnie zadowolona. Jeśli nawet nie wiemy jakie wiersze lubi nasza wybranka, wystarczy przejrzeć literaturę jaką preferuje. Ze znajomością kilku tytułów stojących na jej regale, można udać się do księgarni gdzie bez problemu dobiorą nam najlepszy tomik. Pamiętajmy, że wiersze miłosne wyrażają bardzo wiele. Dlatego trzeba zastanowić się czy tomik z erotykami na pewno przypadnie do gustu naszej wybrance.

Forum dla poetów

Stworzenie forum dla poetów wiąże się bardzo często z ciekawymi dyskusjami o tematyce jaką podejmują współcześni twórcy. Dla niektórych osób budowa wierszy jest ważniejsza, ale jest to garstka miłośników poezji, a właściwie porządki w niej. Tymczasem najważniejszą kwestią jest przekaz jaki niosą wiersze, gdyż to właśnie dla niego powstają. Pewne rodzaje wiersza mają z góry narzuconą tematykę, ale sposób jej przedstawienie jest w każdym przypadku inny. To zadziwiające jak trudne tematy są w stanie podjąć osoby, które zaznaczają, że piszą dla własnej przyjemności, a nie dla potomnych. Jednak udostępnienie wierszy na forum często uznawane jest za początek wielkiej kariery takiego poety. Dawniej poznawaliśmy ich w szkole, później szukając nowych inspiracji wędrowaliśmy do księgarni i biblioteki żeby wyjść z tomikami jeszcze nie poznanej poezji. Dzisiaj internet stwarza nam możliwość poznania twórczości danej osoby jeszcze zanim wyda ona wiersze w formie drukowanej. Fora internetowe są więc okazją do poznania utalentowanych młodych poetów.

Rodzaje wierszy

Każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że poezja jest dobrem narodowym. Dzięki niej historia naszego kraju znana jest również poza jego granicami. Poeci przekazują w swych wierszach nastroje, w których w danym momencie, znajdują się Polacy. To odzwierciedlenie wydarzeń jest tym samym poetyckim zapisem historii. Wiele osób pisze wiersze, jednak nie zawsze są one idealnie skonstruowane. Niestety uznanie zdobywają wiersze, które chociaż w minimalnym stopniu odpowiadają budową jednemu ze znanych nam rodzai wierszy. Pamiętajmy, że najważniejszy jest charakter strof. Dlatego wiersze dzielimy na stroficzne, białe, sylabiczne, sylabotoniczne, toniczne i wolne. Oczywiście wyróżnia się również wiersze nieregularne i graficzne. Poznanie wszystkich typów gwarantuje idealne wstrzelenie się w jeden z nich. Dzięki temu, że rozróżnia się tak wiele rodzajów to Ci, którzy rozpoczynają swoją przygodę z pisaniem wierszy mogą nawet nieświadomie napisać tekst, który będzie miał w sobie cechy typowe dla wiersza wolnego.

Przypomnienie ze szkoły

Uczniowie szkół podstawowych otrzymują ogromną ilość wiedzy, którą muszą przyswoić aby poradzić sobie w następnych etapach nauki. Tak się składa, że najwięcej problemów sprawia im nasz język ojczysty. Nie każdy uczeń radzi sobie z podstawami. Tym bardziej, że gramatyka czy interpunkcja są trochę spychane na rzecz poznania literatury. Jeśli jednak polonista zwraca uwagę uczniów na wiersze to znajomość języka polskiego nie powinna sprawiać uczniom problemu. To właśnie poezja uczy poprawnej polszczyzny i zabawy językiem polskim. Oczywiście jeśli nauczyciel ogranicza się tylko do pytań o budowę wiersza, to nie będzie procentowało w mowie tych uczniów. To wspaniałe, że większość Polaków potrafi liczyć strofy, wersy, sylaby i rozróżnia użyte w wierszu rodzaje rymów. Jednak jeśli nie przełoży się to na mówienie czystą polszczyzną, to znajomość budowy wiersza nie przyda się w życiu. Tym bardziej, że ważniejsza jest interpretacja poezji. To dzięki niej wielu ludzi znajduje sposób na rozwiązanie swoich życiowych problemów.

 

Kabaret

Współczesny człowiek potrzebuje z pewnością terapii śmiechem. Nawet małe dzieci wiedzą, że śmiech to zdrowie. Ludzie zaczęli poszukiwać środki, jakimi mogą to uzyskać Powstają więc w kinie liczne komedia, tak samo w teatrze, jednak wytworzył się oddzielny nur w kulturze, gdzie doprowadzenie widza do niepohamowanego śmiechu jest największym priorytetem.

Powstał kabaret. Na scenie pojawiał się jeden człowiek, który potrafił zgromadzoną na Sali publiczność doprowadzić do łez, opowiadając śmieszne anegdoty, dowcipy, przy tym odpowiednio gestykulując. Na scenie pojawiały się także grupy artystów, którzy nie tylko mogli prowadzić między sobą zabawny dialog, ale także przeprowadzać przezabawne scenki. Po wojnie człowiek potrzebował oderwania się od ponurej rzeczywistości, wtedy też nastąpił rozwój kabaretów. Powstawało coraz więcej grup artystycznych, które rozbawiały widza do łez. Grupy kabaretowe komentowały rzeczywistość, która była bolesna. Jednak robiły to w sposób, przy którym trudno było pohamować rozbawienie. Nie przebierali w środkach, a gdy obecna była cenzura znajdowali sposób na jej ominięcie poprzez zgrabne ukrywanie treści.

Leonardo da Vinci

Renesans to okres, w którym tworzyli wybitni artyści. Jednym z nich jest Leonardo da Vinci, wielki humanista, który nie ograniczał się tylko do jednej dziedziny sztuki, nie ograniczał się nawet tylko do sztuki. Łączył kreatywność i matematyczny umysł.
Zaczynał od tworzenia dzieł religijnych, przedstawiających głównie wizerunki Marii np. „Zwiastowanie”, wprowadzając nowatorskie metody i środki wyrazu. Leonardo w początkach swej kariery był nadwornym portrecistom, stworzył wtedy nową technikę – sfumato, którą osiągnął za pomocą miękkich przejść od światła do cienia. Dzięki temu przedmioty znajdujące się na jego obrazach traciły swoją pierwotną sztywność, ich kontury wydawały się bardziej miękkie.

Leonardo stał się mistrzem w operowaniu cieniem i światłem, potrafił ukazać na swych obrazach odmienną porę dnia, jasność i ciemność. Leonardo szukał i tworzył, nie odrzucał dokonań innych malarzy, dlatego też stosował perspektywę, by nadać swoim obrazom większej głębi. Przykładem takiego dzieła jest „Ostatnia wieczerza”, która do dzisiaj wzbudza kontrowersje wśród badaczy i inspiruje pisarzy do tworzenia powieści.

Grafika komputerowa

Młodzi ludzie nie potrafią żyć bez komputerów. Znajdują coraz nowsze zastosowania i możliwości. Jednym z nich jest tworzenie grafiki komputerowej, która ciągle się rozwija i nadal nie osiągnęła swoich szczytowych możliwości.
Graficy komputerowi potrzebni są wszędzie, w szczególności w przemyśle gier, gdzie potrzeba dokładności i wielu umiejętności. Pracując przy dużej produkcji grafik ma trudne zadanie. Musi stworzyć przede wszystkim postać, potem przenieść ją w przestrzeń trójwymiarową, nanieść na nią teksturę, co nie jest zadanie m łatwym, każdy ruch, każda zmiana pozycji, wymaga innego ułożenia ubioru i szat, a także marszczenia się ciała czy układu rąk. Każda scena wymaga odpowiedniego oświetlenia, więc postać musi tez odpowiednio zawierać cienie i półcienie.Grafik musi przewidzieć wszystkie ruchy postaci, by mógł odpowiednie informacje przekazać programistom. Grafik musi tworzyć także tło i otoczenie, w którym porusza się bohater.

Artysta i filistra

Konflikt artysty i filistra jakim cechuje się sztuka początku dwudziestego wieku to jeden z najciekawszych tematów literatury i sztuki, a także kultury. Ograniczony dorobkiewicz , pozbawiony duchowych i estetycznych potrzeb , był jednak dla dziedziny jaką cechowała się sztuka, nie tylko przedmiotem drwin , żartów i kpin, lecz także potencjalnym nabywcom dzieł artystycznych. Obyczajowe prowokacje ze strony twórców sztuki i kultury , bywały często ukrytym chwytem reklamowym , a ni9e jeden głodujący cygan marzył po cichu o mieszczańskiej stabilizacji. Niespełnieni artyści , poszukujący podniet w alkoholu , narkotykach i dziwnych związkach erotycznych, mieli kulturę za nic, i żyli tak jak było im wygodniej osiągnąć artystyczne spełnienie. Wacław Bernet, którego powieść toczy się w środowisku wielonarodowej cyganerii ukazuje jałowość kawiarnianego życia , i demaskuje brudną sztukę. Jeden z bohaterów utworu traktuje nawet samobójstwo przyjaciela jako świetny temat nie napisanego jeszcze utworu. Obłudę kultury mieszczańskiej z pasją demaskowała też Gabryela Zapolska . W swej sztuce „Moralność Pani Dulskiej” sportretowała rodzinę , w której uczucia i wzajemne zaufanie zastąpiła brutalna gra interesów. W dramacie tym autorka zerwała z podziałem na tragedię i dramat , oraz komedię, uznając że życie składa się ze wszystkich tych pierwiastków i sztuka nie może ich rozdzielać. Zgodnie z założeniami kierunku , który starł się oddać prawdę życiową , bohaterami swojej sztuki uczyniła ludzi przeciętnych , reprezentujących określone środowisko. Jednocześnie zadbała, by dekoracje teatralne w najdrobniejszym nawet szczególe przypominały prawdziwy mieszczański salon. Iluzje rzeczywistości podtrzymywały też pozbawione teatralności sztuczności, naśladujące zwykłą mowę , dialogi wymianę zdań i spostrzeżeń które były nawiązywane pomiędzy bohaterami uczestniczącymi w spektaklu teatralnym. W okresie tym w imię sztuki artyści przyznali sobie też prawo do deptania po ustalonych normach i wartościach molarnych. Mistrzem tego zachowania był Stanisław Przybyszewski.

Obraz w pojęciu sztuki

Pierwsze skojarzenie, które nasuwa się po tym jak zechcemy zdefiniować obraz jest nieodłączne od malarstwa. Obraz jest kojarzony przede wszystkim z płaskim utworem plastycznym, który przedstawia pewne treści za pomocą materiałów plastycznych, takich jak farby. Ma tu znaczenie zastosowanie również technik wykonania obrazu zarówno malarskich jak i graficznych. Sam obraz z ujęciu jakiegoś przedmiotu przedstawiającego dana treść ma swoją historie liczona na około 30 000 lat. Obraz jako dzieło sztuki również może spełniać wiele funkcji, jednak najbardziej kojarzone z tym dziełem są funkcje estetyczne, które powinny wywołać u odbiorcy swoiste przeżycia estetyczne takie jak piękno i funkcje użyteczne lub ludyczne które są kojarzone z danym regionem lub narodem i wiążą się z kulturą danego obszaru jak na przykład wzory kaszubskie w polskiej kulturze. Obraz kojarzony jest z działaniem artystycznym, jakimś wizualnym zjawiskiem, skierowanym do odbiorców w szerszej lub mniejszej skali. Obraz może traktować o zjawiskach dnia powszedniego, tak jak i jego początki, które sięgają ludów pierwotnych i malowanych przez nich na skalnych ścianach wizerunkach zwierząt. Obraz może być zilustrowanym światem wyobraźni i pokazywać myśli twórcy ujęte w sposób abstrakcyjny, obraz może także dotykać spraw metafizycznych, spraw wiary, które zostały na przykład uwiecznione w ikonografii. Obraz może wreszcie dotykać zupełnej abstrakcji, przenikając się kształtem obrazów, które są nierozpoznawalne i dla każdego odbiorcy mogą oznaczać zupełnie co innego, czyli pozostają do jego wolnej interpretacji. Tym samym odbiorca staje się częścią sztuki, ponieważ współuczestniczy w nadaniu jej znaczenia. Obraz jest obecny w życiu codziennym i zdecydowanie nie jest zarezerwowany dla wybranych, o czym świadczy sztuka ulicy taka ja graffiti, które bombarduje nas obrazami bez naszej decyzji o chęci ich spostrzegania. Graffiti na stałe wpisało się w naszą kulturę, mimo swych burzliwych początków.

Muzyka popowa

Na listach przebojów najczęściej granym typem muzyki jest pop, który w każdym roku zdobywa coraz szersze tłumy fanów.
Pop to muzyka prosta, popularna, która skierowana jest do masowego odbiorcy. Nie niesie żadnych głębszych treści, porusza tematy bliskie współczesnemu człowiekowi. Najczęściej wykorzystywanym motywem jest miłość ta szczęśliwa i ta nieszczęśliwa. Ważne, by piosenka tekstem poruszała serca, wzruszała ludzi. Dodatkowo ważne jest by melodia była prosta, nieskomplikowana, łatwo wpadała w ucho. Ludzie w tedy z chęcią słuchają nowych utworów popowych, przy których mile mogą spędzić czas.
Znanymi artystami popowymi są Madonna, kontrowersyjna piosenkarka, która szokowała od początków swej kariery strojem i wyglądem. Zawsze wychodziła poza przyjęte kanony, a fani naśladowali jej styl. Jest to artystka,, która lubi prowokować, w teledyskach i na scenie. Jej kariera naznaczona jest skandalem, lecz właśnie to przynosi jej ogromną sławę i popularność.

Kultura stanu wojennego

Kulture stanu wojennego , trudno jest określić jednym słowem, gdyż istniały tu różnorodne przełomy i odszczepienia wywołane prawdopodobnie panującym na świecie chaosem. Jednakze kulture tą można w pewien sposób uporządkować, co znacznie ułatwia fakty odczytywania przez nas wojennej przeszłości. Na fali ruchu społecznego , jakim była „Solidarność”, we wczesnych latach osiemdziesiątych , rozpoczął się długi okres , w którym kulture wprowadzano oficjalnie do dzieł zakazanych i obejmowano ją zakazem publikacji. Liczne kongresy środowisk intelektualnych i artystycznych dokonywały obrachunku strat, jakie poniosła sztuka i obliczeń moralnych. Obrady Kongresu Kultury Polskiej przerwało wprowadzenie stanu wojennego. Władzę znacznie ograniczyły cenzurę1), dopuszczając na ekrany kinowe i telewizyjne kilkadziesiąt filmów i programów wcześniej objętych zakazem projekcji. Miedzy innymi przywrócono „ Indeks” Tadeusza Kijowskiego, „Młyn” Tadeusza pałki, oraz „On” Piotra Andrzejewa. Filmem o randze symbolu stał się „Człowiek z żelaza” Andrzeja Wajdy, który był premierą w roku 1981. Wajda pokazał w nim rzeczy dziejące się w kraju, a jego bohaterami są ludzie wyrzuceni z pracy, bez powodu zatrzymani przez milicję, oraz bici na przesłuchaniach. Pisarze w tych latach podejmowali rozrachunek z własną formą twórczości i biografią na kartach autobiografii , dzienników , bądź wywiadów. Powoli dotychczasowa sztuka ustępowała przed głodem autentyku. W tym okresie odbywało sie też scalanie polskiej kultury emigracyjnej z kulturą krajową. Po raz pierwszy szerzej i dokładniej poznano zarówno twórczość Gombrowicza , jak i powieści polityczne Stefana Kisielewskiego. Wzmogło się też zainteresowanie kultury dorobkiem muzycznym polskich kompozytorów emigrantów, na przykład Romana Palestra. Procesu tego już nie zahamowała emigracja wielu twórców, na przykład Stanisława Barańczaka , którzy wyjeżdżali szukając możliwości pracy za granicą naszego kraju, rządzonego przez dyktaturę wojskową.

Sztuka współczesna

Porównując dokonania artystów z minionych epok do sztuki współczesnej, możemy zauważyć tendencję do tworzenia dzieł symbolicznych, zawierania treści za pomocą prostych kształtów.
Po drugiej wojnie światowej nie potrafił spojrzeć świat jak poprzedni malarze. Artyści nie potrafili już przekazywać nowych wartości i zasad moralnych, ponieważ nie było jakich. Wszystko zostało powiedziane wcześniej, a i tak świat pogrążył się w przemocy. Dlatego rozwinął się abstrakcjonizm, sztuka która przedstawiała kwestie czysto utopijne. Artyści szukali indywidualnych form wyrazu.

Georges Mathieu czy Wols, francuscy malarze abstrakcyjni rozwinęli kierunek nazywany taszyzmem. Był to styl, w którym obrazy przedstawiano za pomocą plam tworzących symboliczne kształty. Artysta nie musiał już przestrzegać standardów sztuki, tradycyjnej kompozycji. Sporo osób uważało to za sztukę bezwartościową, która nie umie przedstawić otaczającej rzeczywistości.

Nowa forma sztuki

Sztuka dwudziestolecia międzywojennego nie czuła się już zobowiązana do interpretowania dziejów narodu i utwierdzała go w wolnościowych inspiracjach. Stała się bardziej międzynarodowa , rezygnowała z realistycznego obrazowania i ilustrowania literatury , a także kładła nacisk na formę, jaką cechował się obraz. Sztuka ta czerpała także z niemieckiego ekspresjonizmu i włoskiego futuryzmu. Silnie także wiązała się z przemianami społecznymi , wyrażała osobiste doświadczenia autora i jego subiektywny punkt widzenia. Malarstwo tego okresu zaskakuje mnogością szkół artystycznych, których była niezwykle duza ilosć ówcześnie. Formiści bowiem odrzucali realizm , proponując w zamian kulture koncentrująca się na samej formie , która nie powinna korzystać z zewnętrznej rzeczywistości. Poznańscy ekspresjoniści , czyli poeci i pisarze, skupieni wokół czasopisma „Zdrój”, stawiali sobie za cel oddanie tragedii i skomplikowanych zmagań duszy, zwłaszcza duszy artystycznej. Ugrupowanie to stawiało na folklor , co było wyrazem sztuki, pozytywnego programu państwowego , jako że artyści tej grupy związani byli z Józefem Piłsudskim. Najważniejsze kierunki tego okresu , koloryzm i konstruktywizm, pojawiły się w połowie lat dwudziestych i ich opozycja okazała się najważniejsza dla sztuki polskiej kilku następnych dziesięcioleci. Koloryści interesowali się przede wszystkim funkcjonowaniem plamy brawnej na płótnie, zaś mniejsze znaczenie przywiązywali do tematu, jaki miał mieć malowany przez nich obraz. Malowali więc w dużej mierze obiekty neutralne, pejzaże, natury, martwe rzeczy, oraz akty. Artyści skupieni wokół ugrupowania o nazwie „Awangarda Rzeczywista”, spod znaku konstruktywizmu swą pierwsza wystawę urządzili w 1924 roku w Warszawie w salonie samochodowym. W ich przeświadczeniu sztuka miała być pewnym rodzajem maszyny skonstruowanej z żelazną logiką i perfekcyjnoscią. Ich często lewicowym poglądom towarzyszył zaś pogląd społeczny, który dążył do ukształtowania nowego społeczeństwa, nowych mieszkańców, wyróżniających się zaletami i pasjami.

Sztuka Matejki

Nadzieją starzejącego się Jana Matejki , który pod koniec swojego życia zdecydowanie tępił paryskie nowinki malarskie , byli trzej jego uczniowie : Stanisław Wyspiański, Jacek Maczewski, i Józef Mechffofer. To po nich spodziewał się, że sztuka jaką będą swoją postawą reprezentować , będzie kontynuacją jego malarstwa historycznego. Niestety uczniowie gorzko zawiedli swego nauczyciela i kultywowali nowy kierunek, jaki zmienił kulture i sztukę. Krakowska szkoła sztuk pięknych otworzyła nowe kierunki malarskie dopiero po roku 1890, kiedy jej rektorem został Julian Fałat, członek Berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zreorganizował on pracę dydaktyczną uczelni , angażując nowych profesorów . Wprowadzali oni młodzież z dusznych pracowni w plenery , nakazując im malować naturę. Jan Stanisławski w trakcie takich wypraw polecał studentom oglądać chrusty , główki kapusty , słoneczniki, by potem mogli uwiecznić je na tworzonej przez siebie kompozycji artystycznej, czyli kiedy malowali obraz. Sam notował wiejską roślinność , kładąc barwne plamy na małych tekturkach i deseczkach. W walce o uznanie bywalców galerii walczyły dwa główne prądy, jakimi w ówczesnym czasie wyróżniała się sztuka. Były to mianowicie: impresjonizm i symbolizm. Pierwszy z nich uchodził za prąd zachowawczy, drugi zaś za prekursorski, lecz niestety mało zrozumiały. Symboliści silniej związani z literaturą , bardziej się podobali, ponieważ na swych płótnach , zamieszczali akcenty patriotyczne, które najczęściej miały formę aluzji. Połowa lat dziewięćdziesiątych dziewiętnastego wieku to moment kulminacyjny zmagań symbolistów z impresjonalistami. Impresjoniści polscy swoje zainteresowanie barwą wyrażali tworząc obrazy realistyczne. Nie pozwalali sobie na malowanie kwiatów, czy chłopskiej niedoli. Za pomocą impresjonistycznych barw i smug nastrój kresów oddał Leon Wyczółkowski , który w sposób mistrzowski przedstawił w nieco późniejszym czasie , także groźne i niepokojące piękno krajobrazu tatrzańskiego.

Kino nieme

Dziś już mało kto pamięta pierwsze filmy, które wprawiały w zachwyt widzów. W tamtych czasach była to nowinka techniczna, ludzi zachwycała możliwość utrwalenia obrazu na taśmie.
Kino nieme jak sama nazwa wskazuje pozbawione było podkładu muzycznego, czy wypowiadanych dialogów. Kwestie, które miały zostać wypowiedziane, wyświetlane były na oddzielnych kadrach. Początek historii kina, a zarazem kina niemego datuje się rok 1895, kiedy to bracia Lumiere zorganizowali projekcję dziewięciu jednominutowych filmów. Historie przedstawiane na ekranach były różnorodne, od dramatycznych po komiczne. Nie najważniejszy był dźwięk, lecz plastyka ciała i mimika. Największymi gwiazdami kina niemego byli Charlie Chaplin, Pola Negri, Clara Bow, Rudolf Valentino.
Charlie Chaplin to chyba aktor, który najbardziej kojarzy się z początkiem kina. Stworzył komiczną postać o charakterystycznym chodzie, podpierającego się laską. Połączył jako pierwszy błazenadę i wygłupy z wrażliwością na krzywdy. Najważniejszym dziełem Chaplina bez wątpienia był film „Gorączka złota”. Jednak największym jego dziełem zostały „Światła wielkiego miasta”. W 1971 roku za całokształt twórczości otrzymał honorowego Oscara.

Historia pędzlem pisana

Niezwykle bujny obraz malarstwa w dobie powstaniowej podporządkowany był potrzebie unarodowienia jaką wykazywała się sztuka i zarejestrowania chwalebnych momentów z historii Polski. Historia pojawia się więc spod pędzla w wielu konwencjonalnych stylistykach, od prostej grafiki, jaka charakteryzuje się obraz, po pełne realizmu , drobiazgowe sprawozdanie z przeszłości. To pierwsze mocno akademickie podejście obrał Henryk Siemiradzki , który stworzył obraz o ogromnych rozmiarach. Miał on tytuł „Pochodnie Nerona”. Z tezami o wyższości malarstwa historycznego nad rodzajowym polemizował też Stanisław Witkiewicz , który był malarzem i teoretykiem sztuki. Jego zdaniem przedmiot nie wpływa na charakter jakim odznacza się sztuka, ani nie podkreśla jego wartości. Posunął się on nawet do dosadnego stwierdzenia , że kompozycja obrazu powinna odtwarzać naturalny układ przedmiotów , niezależnie od tego jaka jest ich tematyka. Henryk Rodakowski , równie sławny malarz w Europie , przywiózł z Paryża złoty medal pierwszej klasy za obraz pod tytułem „Portret generała Dembińskiego” , na którym wsławił i przedstawił losy bohatera Wiosny Ludów w monumentalnej , choć psychologicznie przekonywującej zadumie. Wiążąc się małżeństwem ze sferami ziemiańskimi , szybko zmienił swój talent i poświecił się malowaniu obrazów i portretów doskonale usytuowanych osób. W zupełnie inną stronę skierowała swe zainteresowania grupa malarzy , którzy Warszawską Szkołę Sztuk Pięknych opuścili w latach pięćdziesiątych dziewiętnastego wieku. Top właśnie ich wysiłkom zawdzięczamy powstanie z roku 1860 Towarzystwa zachęty sztuk Pięknych , które zorganizowało pierwszą w Warszawie stałą ekspozycję malarstwa. Wśród nich trzeba takze wymienić i nie nalezy zapomnieć o Wojciechu Gersonie, Franciszku Kostrzewskim, Józefie Szemratowskim, którzy interesowali się naturom i ludem. Ważne tytuły obrazów to; „ Pogrzeb wiejski”, „ Wiatr biednemu w oczy”, „Dziewczyna bez dachu”, które określają krąg ich fascynacji prostotom i realizmem.

Teatr

Każdy choć raz miał styczność w swoim życiu ze sztuką teatralną. Niekoniecznie profesjonalną, także amatorską. Teatr to miejsce, w którym aktorzy za pomocą kilku rekwizytów i nie za dużej dekoracji potrafią przedstawić świat, w którym obecnie się znajdują.
W teatrze poznaje się prawdziwych aktorów, którzy potrafią zmierzyć się z widzem i jego reakcjami. Na żywo muszą przełykać ewentualną porażkę, nie dając tego po sobie poznać. Muszą umieć poradzić sobie ze stresem, nie mogą zapominać tekstu, roli, kwestii. A jeśli im się to zdarzy, muszą odpowiednio na to zareagować. Potrafią budować napięcie samą grą aktorską, wspiera ich dodatkowo muzyka odpowiednio dobrana do sztuki.
Teatr ma głębokie korzenie. Pierwsze sztuki wystawiane były już w starożytności, w których mogli grać tylko mężczyźni. Jeśli w przedstawieniu była przewidziana rola kobieca, aktor przybierał odpowiedni strój i maskę.

Kultura sarmacka

Kulture jaka panowała w Polsce w szesnastym wieku, popularnie zwana była sarmatyzmem, co udowadniali ówcześni kronikarze , którzy twierdzili, że polska szlachta wywodzi się od starożytnego , mężnego plemienia Sarmatów, od której też pochodzi ówczesna sztuka. Od niego Polacy mieli przejąć pobożność , zamiłowanie do rzemiosła artystycznego , rycerskiego , moralność i patriotyzm. Ksiądz Wojciech w swym dziele starał się przekonać polaków przekonać, ze oni sami, jak i ich państwo jest najstarsze na świecie. Łatwo też zrozumieć megalomanię narodową, którą uosabia nawet powstająca w ówczesnym okresie sztuka. W tymże czasie Polska liczyła prawie milion kilometrów kwadratowych i była drugim co do wielkości krajem w Europie. Ten kolos miał jeszcze jednak bardzo wąską strukturę, i kulture , a także wciąż trawiły go poważne konflikty społeczne. W tym czasie Rzeczpospolitą zamieszkiwało tylko czterdzieści procent ludności etnicznej polskiej. Ludność dzieliły także różnice wyznaniowe, oraz powiększała się przepaść między stanem szlacheckim a chłopstwem. Nabrzmiewał problem statusu Kozaków bytujących w granicach naszego państwa, co ukazuje nawet obraz, przedstawiający ogromną ilość Kozaków i niewielką część Polską. Od połowy siedemnastego wieku kraj popadał w regres, czego symbolem stała się sztuka melancholijna i ciemna. Skutkiem sytuacji politycznej była utrata czwartej części ludności , ogromne zniszczenia, jakie przyniosły prowadzone przez rzeczpospolitą wojny, i utrata ponad czterdziestu procent terytorium. Ceniono sobie wówczas niezwykłe obrzędy gościnności, wystawne przyjęcia, ducha rodzinnego i stosunki społeczne. Szczególnie silnie rozbudowano kościelne obrzędy dewocjonalne. Sarmatyzm od połowy osiemnastego wieku urastał do rangi światopoglądu i częściowe przetrwał swoje czasy. Barwność jego obyczaju spotykana była jeszcze w dobie romantycznej. Obraz dumnych szlachciców znajdziemy u Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego , a nawet u Aleksandra Fredry w Zemście.

Fotografia

Rozwój współczesnym technologii pozwala młodym artystom na wybór dziedziny, która najbardziej przypadnie im do gustu. A spektrum mają szerokie od sztuki tradycyjnej, jak malarstwo po sztukę komputerową, jak projektowanie stron internetowych. Jednak do jednej mają dostęp od dzieciństwa, przez co mają szansę sprawdzić, czy przypadnie im do gustu. A jest nią fotografia.
Przez ponad 100-letnią historię fotografia zmieniała się, a jej twórcy na pewno nie przypuszczali, że będzie tak rozwinięta pod względem technologicznym. Kiedyś, by móc pozwolić sobie na aparat, trzeba było słono zapłacić, obecnie, każdy może sobie na niego pozwolić.
Mimo że fotografia może nie wydawać się sztuką, jeśli aparat służy raczej do upamiętniania świąt rodzinnych, to powstają prace tak piękne, że człowiek zastanawia się – jak komuś udało się zamknąć tak wazną chwilę na małym obrazku. Często jesteśmy pod wrażeniem prac artystów, którzy potrafią wykorzystać potencjał, jaki tkwi w tym urządzeniu. Profesjonaliści używają różnych obiektywów i ustawień aparatu w zależności od sytuacji, jakiej się znaleźli.

Rozkwit sztuki w renesansie

Sztuka renesansu , oparta na wzorach włoskich zaczęła przyjmować się w Polsce na początku piętnastego wieku, a jej wpływ utrzymał się do połowy następnego stulecia. Gorącym zwolennikiem nowego stylu, jaki cechował obraz, fresk i szkic, stał się Zygmunt I, który sztukę odrodzenia przeniósł z Węgier do Polski, a następnie popierał ją także w sposób finansowy. W tym to okresie Kraków stał się ośrodkiem sztuki renesansowej promieniującej na całą ówczesną Europę. Z upływem kolejnych dziesięcioleci szesnastego wieku renesans zadomowił się na terenach wschodnich rzeczpospolitej . magnaci , zajęci rozbudową swoich posiadłości coraz częściej pragnęli uwieczniać swoje bogate i piękne posiadłości i z tego względu zamawiali obraz, nagrobek, kaplicę przy wiejskich kościołach , a nawet duże świątynie utrzymane w nowym stylu architektonicznym. Z czasem sztuka ta zyskała specyficzną polską odmianę zwaną pietową. Nad wnękami sarkofagu ojca spoczywała trumna syna , zaś nad nagrobkiem męża umieszczano sarkofag małżonki. Mistrz rzeźby nagrobnej Jan Michałowicz z Urzędowa upiększał swe dzieła stosując sztukę renesansu i obramowując figurę zmarłego kolumnami i cokołami. W dobie renesansu powstały w Polsce okazałe rezydencje magnackie , a bogacący się mieszkańcy wznosili kamienice z szerokimi podcieniami , obszernymi oknami i dachami, wieńczącymi ozdobną ścianką, ale i chroniły od pożarów . Na modę renesansową przebudowane zostały też miejskie gmachy publiczne. Ratusz , który Jan Baptysta wzniósł na Poznańskim rynku , należy dziś do najpiękniejszych w kraju. Jego krużganki, ocienione arkady , zostały przyjęte w magnackich rezydencjach i miały świadczyć nie tylko kulturę, ale przede wszystkim ukazywać bogactwo i prestiż miasta. Poznańska budowla była wzorem dla projektantów ratuszy w Sandomierzu, Tarnowie, i Chełmie. Rozpowszechniło się malarstwo zdobnicze, które przedstawiało obraz z ornamentami roślinnymi, sugerujące tym wiernym przebywanie w raju, a tym samym bliższe obcowanie z Bogiem.

Kultura u zarania dziejów

Dzieje jakie wyróżniają kulture na ziemiach polskich sięgają czterech i pół tysięcy lat, czasu, kiedy osiadł tu przybyły z południa lud ceramiki wstęgowej, biegły w uprawie roli, za pomocą narzędzi z drewna lub kamieni. Łowcy i paterze , którzy osiedlili się w szóstym wieku osiedlili się na żyznych ziemiach i dali początek narodowi mieszkającemu tu do dziś. Niestety jest za wcześnie by pojawił się jakiś obraz stanowiący świadectwo tejże kultury, jednakże zachowały się prostsze przekazy świadczące o tym, że niegdyś ona tu istniała. Pięćset lat później plemię pucharów lejkowatych wydobywało już tu krzemień, który służył na ostrza do siekier. Na bałtyckich plażach zbierano jantar, który słynnym szlakiem bursztynowym dostarczany był do Grecji, Rzymu i Kartaginy. Narzędziem z brązu nasi przodkowie zaczęli posługiwać się około 1800 lat przed naszą erą, a żelaznymi tysiąc lat później. W tym też okresie pojawiła się też po raz pierwszy sztuka, którą tworzono w sposób prosty lecz niezwykle estetyczny i piękny. Ten proces został przypieczętowany rozwojem kultury łużyckiej, których kolebką były dzisiejsze tereny wielkopolski. Jej pozostałościami są pozostałości po licznych grodach, siedzibach zamożnych rodów, które też określa się mianem sztuka. Liczne najazdy sąsiedzkich plemion osłabiły kulturę łużycką, a ostatecznie pogłębił ją upadek cesarstwa zachodniorzymskiego, ogromnego rynku zbytu dla bursztynu, futer, wosku i niewolników. W siedemnastym wieku rozwijała się wśród słowian nowa forma organizacji społecznej, zwana opole. Na wspólnym terytorium gospodarzyły rodziny, które dzieliły się owocami lasów i jezior , ale też świadczyły daninę i robociznę na wspólne cele, a nawet tropiły przestępców, jeśli wdarli się oni w granice opola. W połowie dziesiątego wieku do bram grodów słowiańskich zapukała chrześcijańska Europa. W tym okresie szczególnie mocno ujawniła się sztuka, która przetrwała w postaci geometrycznych ornamentów, wykonywanych najczęściej na naczyniach ceramicznych.

Kultura i sztuka podczas reformacji

Kultura i sztuka doby reformacji w piętnastowiecznej Polsce okazała się ożywczym ruchem umysłowym, mimo, że nawet w okresie największych triumfów protestantyzmu polski kościół katolicki utrzymał pełnię swoich przywilejów. Jednocześnie władcy rzeczpospolitej nawet po uchwaleniu soboru trydeckiego , nie dostosowali się do jego sugestii , aby wprowadzić represję wobec różnowierców. Ówczesna Polska wyróżniała się niespotykaną nigdzie indziej w Europie tolerancją religijną. Polscy protestanci mieli wiele zasług jeśli idzie o kulture i naukę tego okresu. Po pierwsze upowszechnili w druku polską mowę , jako język ojczysty nowego typu katechizmów, dialogów, modlitewników wymierzonych w papiestwo. Drukarnie zakładane przy szkołach wyznaniowych publikowały zarówno teksty kalwinistów , Lateran , a także braci polskich. Różne odmiany protestantyzmu wyznawali także autorzy dzieł znaczących dla rozwoju kultury polskiej epoki. Polską kulturę religijną nie dopuszczał poważniejszych konfliktów między katolikami i protestantami. Nawet poglądy uważane za oba odłamy od chrześcijaństwa za heretyckie , głoszono w Polsce bez żadnych ograniczeń. Teorie heliocentryczną paryska Sorbona uznała za nieudaną i nie doceniła, zaś już w 1616 roku, trafiła ona do Indeksu Ksiąg Zakazanych, ale na uniwersytecie krakowskim została wydana aż w roku 1622. Katolicy chętnie czerpali z dokonań protestantów, z cech jakich wyróżniała się ich nauka, kultura, sztuka, czy indywidualnych właściwości jakie były używane w obraz. Słynny tłumacz Biblii , Jakub Wujek, wzorował się na przekładach arian, co w dalszych poczynaniach spowodowało ingerencję cenzury zakonnej w jego tekst. W ariańskiej drukarni w Krakowie i w innych oficynach tłoczono dzieła zaprzysięgłych katolików. W ramach znakomitej szkoły braci czeskich zasiadało wielu synów katolickiej szlachty. Psalmy mistrzowsko przekładane przez Jana Kochanowskiego śpiewano zarówno w zborach protestanckich, jak i w kościołach katolckich, co nie wzbudzało niczyich protestów.

Michał Anioł

Renesans bez wątpienia kojarzy z dwoma wielkimi artystami: Leonardem da Vinci oraz Michałem Aniołem. Ten drugi zasłynął między innymi ze wspaniałych fresków w Kaplicy Sykstyńskiej.
Michał Anioł kształcił się u malarza Domenico Ghirlandaio, w późniejszym okresie u rzeźbiarza Bertolda di Giovanni. W obu dziedzinach sztuki jak wiadomo artysta zdobył mistrzostwo. By jego prace wydawały się bardziej realistyczne i prawdziwe, oddawały piękno ciała człowieka, studiował jego anatomię, wykonując liczne sekcje zwłok w szpitalu przy klasztorze Santo Spirito.

Jedną z pierwszych rzeźb, który stworzył był śpiący Kupidyn, którego postać idealnie oddawała kanony piękna klasycznego. Dość długo pracował nad kolejnym dziełem – rzeźbą „Dawida”, jedną z najbardziej znanych w dorobku Michała Anioła. Wykonał także kolosalny posąg z brązy przedstawiający ówczesnego papieża. Niestety rzeźba nie dotrwała do dzisiejszych czasów, została zniszczona trzy lata po jego ukończeniu. Michał Anioł także próbował swoich sił w architekturze. Kierował budową Bazyliki św. Piotra, zmieniając całkowicie plany poprzednich architektów. Mimo że pracował nad dnią do końca swojego życia, nie udało mu się jej ukończyć. Jednak dzięki tej budowie zyskał jeszcze większe uznanie i nowych zwolenników.

piekno w sztuce

Piękno to pojęcie względne, bowiem dla każdej osoby oznacza co innego, ma inny wymiar i jest pojmowany w innych kategoriach. Niektórzy gdy zostaną poproszeni o podanie przykładu czegoś pięknego, bez wahania wskażą obraz sławnego malarza. Inna osoba, w tej samej sytuacji natomiast przytoczy fragment wiersza, choćby Wisławy Szymborskiej. Natomiast młody mężczyzna, z pewnością pomyślał by o nowym, sportowym modelu samochodu. Kwestia postrzegania piękna nie powinna podlegać żadnej ocenie. Dotyczy bowiem indywidualnych upodobań i jest uzależniony od gustu każdego z nas. Dla jednej osoby piękna sztuka w teatrze jest czymś niezwykłym i zapadającym w pamięć. Ktoś inny po obejrzeniu tego samego przedstawienia, oceni go jako nudy i nie warty uwagi. Jak przecież porównać obraz Jana Matejki, z dobrze wykonanym grafity. Obecnie zarówno jedno jaki i drugie to szkuta. Rozumiana jednak w innych kategoriach. Na pewno wiele osób zgodzi się z tym stwierdzeniem. Trudno przekonać starsza kobietę, że graffiti na murze, to sztuka. Jednak tyle samo trudu trzeba by włożyć, aby przekonać nastolatka aby poszedł do muzeum.
Gdy w grę wchodzi kultura słowa, czy kultura osobista, trudno jest pozwolić sobie na tak szeroka rozbieżność. Można pokusić się nawet o stwierdzenie,że nie jest to dopuszczalne. W społeczeństwie bowiem panują jasno opisane reguły i zasady którymi powinniśmy się kierować. Należy ich przestrzegać i nie wolno ich łamać. Za przeciwstawianie się przepisom, grożą różnego rodzaju konsekwencje. Owe kary są dostosowane do stopnia przewinienia. Nie jesteśmy jednak w stanie nikogo przymusić do przestrzegania zasad. Tak samo jest w kwestii piękna, nie można do niczego zmuszać. Bo jaki sens ma nakazywanie młodym ludziom chodzenia do teatru im słuchania muzyki poważnej? Jedyne co można tym osiągnąć, to jeszcze większe zniechęcenie. Warto pozwolić młodzieży na postrzeganie sztuki w sposób w jaki sami go widzą, bez zbędnego oceniania i nadmiernego komentowania. Gdyż może zostać to odebrane jako narzucanie swojego zdania.

Sztuka gotycka

Rozwój jakim cechuje się sztuka gotycka , nastąpił w Polsce od połowy trzynastego wieku i możliwy był dzięki umocnieniu się mieszczaństwa , nowej zamożnej klasy społecznej, która powstała obok feudalnego rycerstwa i duchowieństwa. Jednocześnie oprócz artystów tworzących kulture na zamówienie klasztorów lub dworów zaczynają działać twórcy miejscy , zrzeszający się w cechy i opłacani przez mieszczańskich fundatorów. Zabudowę miast podporządkowywał atak zwana lokalizacja , czyli prawne uznanie osiedla za organizm miejski. W centrum kwadratowego rynku powstał ratusz, siedziba wójta i samorządu miejskiego. W podcieniach ratusza mieściły się kramy i waga miejska. Z każdego rogu rynku wychodziły dwie ulice , dając początek kolejnym kwadratom zabudowy miasta. W jednym z rogów wznoszono farę , główny kościół, którego ołtarz główny zdobił najczęściej obraz matki najświętszej z Dzieciątkiem Jezus. Klasztory zakonów żebraczych wznoszono na przedmieściach i powstawały między innymi zakony franciszkańskie, dominikańskie. Tak rozplanowane miasto odpasowały potężne ceglano kamienne mury z basztami sięgającymi nawet siedem metrów. W porównaniu do budowli romańskich gotyckie kościoły były znacznie większe wyższe i smuklejsze i tym głównie odróżniała się nowo tworzona sztuka od swej poprzedniej. Opierały się one na ostrosłupach , co w zamierzeniu architektów miało kierować myśli wiernych ku Bogu. Wyraźnie poszerzone prezbiteria musiały też pomieścić coraz bogatszy ceremoniał liturgiczny. Rozpowszechnił się zwyczaj wygłaszania długich kazań , które wymagały by kaznodzieja nawiązał kontakt z rzeszą słuchaczy w obszernym wnętrzu. Rozwijało się też budownictwo klasztorne , finansowane przez coraz silniejsze zakony. Gotyckie rzeźby zwieńczone były kolumnami, a obraz który powstawał w tym okresie szczycił się cala gamą barw i kunsztowną obudową. Freski kościelne przedstawiały postacie jako wysmukłe, wyniosłe figury , okryte zdobnymi szatami, które świetnie się komponowały z barwą kościoła.

Surrealizm

Jednym z najciekawszych nurtów malarstwa XX wieku był z pewnością surrealizm. Artyści reprezentujący ten styl zaskakiwali pomysłami, które były nowatorskie, inspirowane rzeczywistością.
Surrealizm powstał we Francji, szybko zdobył zwolenników, gdyż wyrażał to, co trudno określić, pozwalał na swobodę skojarzeń, nawet tych irracjonalnych. Jego celem było brak jakichkolwiek zahamowań wyobraźni, miał wyrażać bunt przeciwko klasycznym normom, które szufladkowały, a nie uwalniały twórczość artysty. Obrazy surrealistyczne to strzępki myśli, nieuporządkowane i nielogiczne. Oglądając dzieło z tego okresu mamy wrażenie oglądania snu, dlatego też ten okres nazwano epoką snów. Jednym z najwybitniejszych artystów, bardzo znanym jest Salvador Dali.

Dali był hiszpańskim malarzem wyróżniającym się na tle innych artystów, także poglądami. Był zwolennikiem konserwatyzmu i monarchii. Wymyślił własną metodę przedstawiania świata – „paranoiczno-krytyczną”. Był zafascynowany pracami Zygmunta Freuda, które od samego początku jego twórczości miały wpływ na tworzone obrazy.

Kultura ludowa

Nierozerwalnie z rozwojem cywilizacji, poszczególne regiony, niezależnie od panujących w danym okresie trendów, tworzyły własną sztukę związaną wyłącznie z tradycjami i historią danego obszaru. Kultura ludowa charakteryzuje się specyficznym dialektem, często niezrozumiałym dla obcych, dość bogatą gamą kolorystyczną, ciekawymi strojami i obrzędami. Jest to kultura rozwijająca się na wsi, w niższych warstwach społecznych. Jej początki datuje się w średniowieczu, a obecna jest do dzisiaj. Charakteryzuje się nierozerwalnym tradycjonalizmem, lokalną religijnością i wierzeniami, myśleniem mitycznym i wierzeniem w zabobony.

W Polsce można wyróżnić 5 odmiennych regionów o różniącej się między sobą kulturą: łęczycki, łowicki, rawski, opoczyński i sieradzki. Przede wszystkim odróżnia je charakterystyczny strój. Do dziś, przy okazji ważniejszych świąt można oglądać na ulice kolorowe i bogate stroje ludowe. W skansenach możemy podziwiac kościółki i chaty ludności z danego regionu.

Rzeźba

Często pomijamy w opisywaniu epok i dokonaniach artystów sztukę rzeźbiarstwa. A tworzą ciekawą i interesującą gałąź kultury, od starożytności po współczesność.
Cechą najważniejszą, wyróżniającą rzeźbiarstwo od malarstwa jest jej trójwymiarowość. Dzięki niej mamy możliwośc oglądania z dzieła, najczęściej ze wszystkich stron. Rzeźbę wykonuje się różnorodnymi technikami i z różnych materiałów. Najpopularniejszymi są: gips, drewno, kamień czy glina.
Rodzaje kamienia wykorzystywane do rzeźbienia to marmur i piaskowiec. Niestety, by rzeźba nabrała kształtów, należy poddać jej długiemu procesowi obróbki, dodatkowo najlepiej wcześniej przygotować sobie model gipsowy, by wiedzieć, w których miejscach użyć dłuta. Rzeźby w drewnie wykonywane są najczęściej z lipy, jednak tak naprawdę większośc gatunków liściastych nadaje się do obróbki rzeźbiarskiej. Często można spotkać ulicznych artystów, którzy za pomocą dłuta tworzą piękne i efektowne figurki z drewna. Do wykonywania rzeźb metalu używa się np. metody odlewniczej – na wosk tracony.

Kino

Kino bombarduje nas co chwila coraz to nowszymi propozycjami różnych gatunków, które mają stać wielkimi hitami filmowymi. Jednym z najpopularniejszych jest komedia romantyczna, która zaspokaja u ludzi pragnienie miłości i oglądania szczęśliwych happy endów.
Niektórym może się wydawać, że jest to gatunek, w którym nie da się wymyśleć czegoś nowego. Może i mają rację, jednak frekwencje kinomaniaków na seansach mówią co innego. Ludzie kochają ten gatunek, choć często nie przyznają się, że lubią oglądać zakochane pary, którym cały czas staje coś na przeszkodzie, a mimo to zawsze są ze sobą. Ludzie uwielbiają patrzeć na szczęśliwą miłość, na szczęśliwe zakończenia. Często filmy te powodują u wrażliwszych widzów wzruszenie i płacz. A tego ludziom potrzeba ckliwości, romantyczności, ale i emocji, które im przypomną jak ważne są w życiu uczucia.
Jednak idąc do kina na komedię romantyczną nie powinno się nastawiać, że zobaczymy wybitne dzieło. Ten gatunek przeznaczony jest dla masowego odbiorcy, dlatego tworzony jest wg pewnych ustalonych schematów, które zawsze się sprawdzają. Historia ma być chwytliwa, trochę gagów plus zawiłości losu, garść wzruszających momentów i namiętności i mamy przepis na gorącą komedię romantyczną.

Koncerty

Do wydarzeń kulturalnych należy na pewno zaliczyć odbywające się na całym świecie koncerty. Jest to forma rozrywki, która potrafi wyzwolić z człowieka nieznane dotąd pokłady energii.
W każdym mieście, większych bądź mniejszych klubach odbywają się koncerty bardziej lub mniej znanych wykonawców. Ludzie kupują bilety, najczęściej sale są wypełnione po brzegi, a fani bawią się do samego rana na after party. Koncerty dostarczają adrenaliny i zabawy. Pozwalają na żywo obcować z muzyką ulubionych zespołów. Powodują uczucie euforii i wyzwolenia. Koncert to przedstawienie muzyczne, gdzie aktorami są muzycy, a widzami wielcy fani. Każdy lubi kołysać się w rytm ulubionej piosenki, dlatego tak chętnie lubimy chodzić i słuchać ich na żywo. Sprawiają, że odrywamy się na chwilę od naszych problemów, pozwalają nam się wyszaleć.
Często przed koncertami głównych gwiazd wieczoru, występują suporty, mniej znane zespoły, które mają szansę zaistnieć przed dużą publicznością. Oczywiście to wielkie gwiazdy wybierają, kto będzie miał możliwość wystąpienia przed innymi. W Polsce jednak największą popularnością cieszą się koncerty zagranicznych gwiazd największego kalibru. Ich muzyczne show najczęściej odbywają się na stadionach lub dużych halach, by móc pomieścić wszystkich fanów ich muzyki. Dla słuchaczy jest to wielkie i niezapomniane święto.
Opr

Sztuka życia

Każdy ma w swoim domu ma choć jeden obraz. Trudno byłoby także odnaleźć człowieka, który w swym życiu, choć raz nie słyszał utworu mieszczącego się w kanonach muzyki poważnej. Większość przestrzega podstawowych zasad kultury osobistej. Wiemy co to kultura fizyczna, czy kultura języka. Staramy się przestrzegać zasad i norm panujących w społeczeństwie. To pozwala na dogadanie się i rozwiązywanie konfliktów. Taki obraz społeczeństwa jest niezwykle pozytywny, lecz niestety nie jedyny. Zdarzają się również odstępstwa od reguły, ludzie nie przestrzegający zasad ponoszą tego konsekwencje. Bywają ona tak drastyczne, jak odizolowanie od społeczeństwa w postaci zakładu karnego. W kontekście takiego przykładu spokój i ułożenie nabiera innego znaczenia. A harmonia chociażby w rodzinie to swego rodzaju sztuka. Trudno ją zbudować a jeszcze trudniej utrzymać. Ważna staje się miłość ale także przyjaźń. Bez zaufania też nic się nie zbuduje, to przecież fundament wszystkiego. Sztuka prowadzenia domu i utrzymania spokoju rodzinnego jest najtrudniejszą sztuką. Malować potrafi każdy, w prawdzie z różnym skutkiem ale jednak. Nie każdy przecież to Picasso czy Matejko ale pędzel w ręku na pewno trzymał nie jeden raz. W obraz trzeba włożyć serce . Aby ognisko domowe płonęło żywym ogniem należy poświecić całego siebie. Pod koniec życia patrzymy na dzieci, wnuki widzimy jakie dzieło stworzyliśmy. Jest ono jedyne i nie powtarzalne w swoim rodzaju, z pewnością jednak nie jest idealne. Znajdziemy na nim zarówno burzliwe upadki jak i słoneczne wzniesienia. Na obrazie z naszego życia są nie tylko ładne kolory ale i szarości. Te ciemne barwy symbolizują wszystkie problemy, zmartwienia, nieporozumienia oraz kłótnie, bez których nasz los byłby mdły i monotonny. Każdy problem pozwala na scementowanie związku. Dzięki nim obraz naszego życia jest pełniejszy i staje się wzorem do naśladowania dla naszych potomków biorących z nasz przykład. Każdy tworzy swoją sztukę taką, na jaką zasłużył i na jaką go stać.

Lekcja sztuki

W Polskich szkołach wprowadzono przedmiot zwany „Sztuka”. Jest to połączenie wcześniejszej plastyki i muzyki.
Dzięki temu uczniowie mają mniej godzin lekcyjnych. Także etaty nauczycieli się zmniejszyły. Na takich zajęciach Sztuki uczniowie tworzą swoje małe dzieła. Poznają także twórczości sławnych artystów i ich biografie. I tak widząc obraz na przykład Picassa, potrafią przypisać go do autora. Często to na tych zajęciach odnajdowani są nowi młodzi artyści. Prace wysyłane na różne konkursy, mogą zdobywać wszelakie nagrody, nawet bardzo cenne. I tak na przykład obraz Anny Kowalskiej z mojej wioski może wisieć wśród innych dzieł w Warszawie. Co pozwoli na spełnienie marzeń i otworzy drzwi do dalszych osiągnięć.
Te małe zajęcie w szkole wyjaśniają dzieciom i młodzieży, czym jest kultura. Dla wielu to jedyna możliwość , aby zaznajomić się z tym tematem. Gdy dorosną, świadome co to jest między innymi kultura słowa, kultura osobista pozwoli im na kierowanie się panującym normą i zasadom.
Sztuka jako przedmiot obowiązkowy w gimnazjum,pozwala na okiełznanie dzieci w trudnym wieku. Jest to okres buntu, gdy neguje się wszystko. Jeżeli nauczyciel potrafi zainteresować uczniów swoim przedmiotem, może dzięki temu wpoić im zasady. Nauczyć piękna i wrażliwości na sztukę, przyrodę i tym podobne.
Na sztuce słucha się muzyki sławnych kompozytorów jaki i muzyki słuchanej przez samych uczniów. Jest ona najróżniejsza zaczynając od „Jazzu” po przez różne odmiany „Metalu” do „Hip-Hopu”, „Rapu”, czy „Reage”. A jak powszechnie wiadomo, muzyka nie tylko uspokaja i relaksuje ale i łagodzi obyczaje. Dlatego warto,aby nauczyciel wychodził naprzeciw swojego podopiecznym. Warto aby w plan zajęć zostały wpleciony także tematy które ich zaciekawią. Mile widziany jest czas podczas lekcji przewidziany na dyskusje. Dzięki temu można rozbudzić abstrakcyjne myślenie młodego człowieka. Dzięki wysłuchaniu co ma do powiedzenia, z pewnością pozwolą go zrozumieć. A jednocześnie wzbudzimy w uczniu zaufanie, okazując zainteresowanie jego punktem widzenia.

Literatura popularna

Choć zdarza się, ze o tym zapominamy, kulturę tworzą także literaci, pisarze i poeci. Oni w inny sposób pokazują świat, nie za pomocą obrazów a słów. Lecz w jak każdym rodzaju sztuki i tutaj powstają utwory kiczowate, przeznaczone dla masowego odbiorcy. Choć nie można zapominać, że jest wielu ambitnych twórców, którzy dbają o poziom swoich dzieł i wprawiają w zachwyt czytelnika.
Literatura popularna to płytki rodzaj rozrywki. Często w takich utworach, mimo wciągającej akcji, występuje brak logiki pomiędzy poszczególnymi faktami lub brak konsekwencji w nazewnictwie czy zachowaniu bohaterów. Rzadko kreślone są portrety psychologiczne bohaterów, którzy kierują się najniższymi pobudkami, przedstawiane są tu prawdy oczywiste. Taka literatura nie wnosi nic nowego i odkrywczego do kultury. Nastawiona jest na jak największą sprzedaż książek oraz komerializację, tak by trafiła do masowego odbiorcy. Zapomina się, że czytelnik to nie pozbawiony szarych komórek bezmózgowiec, dla którego nie ma znaczenia co czyta.

Człowiek a sztuka

Nie każdy człowiek może powiedzieć o sobie, że jest znawcami sztuki, wymaga to bowiem dużo pracy, a przede wszystkim czasu. Nie można z marszu, z drogi, powiedzieć, że sztuka nie ma przede mną żadnych tajemnic. Bo przecież, to nie tylko obraz, rzeźba, ale także muzyka i wszystkie pokrewne tym dziedziną. Aby dobrze zgłębić tajniki sztuki, należy ją poznać i dogłębnie zbadać. Najlepszym sposobem jest podjęcie studiów w tym kierunku. Wiele uczelni ma w swej ofercie także takie propozycje. Wprawdzie są to kierunki nie oblegane. Powodem takiej sytuacji jest fakt,że nie każdy się do tego nadaje. Osoby które wybierają taką specjalizacje są ludźmi z pasją. Cechuje ich nie tylko kultura osobista, ale także wybitną wrażliwość i ciekawość świata. Potrafią oni dostrzec, to czego inni nie widzą. W kropi rosy mały obraz stworzony przez przyrodę. Szum lasu, czy szmer fal to muzyka dla wrażliwego ucha. Kultura słowa ma dla takiej osoby bardzo duże znaczenie. Rozczytani w literaturze pięknej, nie znoszą kaleczenia języka. Jaki problem stanowi dla takiej osoby poznanie czy jest sztuka? Bez wahania można zaryzykować stwierdzenie, że żaden! Dla kogoś takiego to sama przyjemność. Poznawanie nowych, nieznanych dotąd gatunków malarstwa jest jak odkrywanie nieznanego lądu. Z wypiekami na twarzy wczytuję się w niepublikowane i nierozpowszechniane dzieł ukochanych pisarzy i poetów. Osoba tak uduchowiona nie poradziła by sobie na innych kierunkach. Gdyby taki człowiek został zmuszony do nauki nudnych wzorów, czy rysowania tabelek, dusiła by się w sobie. A tak na kierunkach posiadających kulture w tle, zaspokaja w soje potrzeby poznawania świata sztuki. Czerpie przyjemność z każdej nowej wiadomości, pragnąć podzielić się wiedza z całym światem. Ukończenie studiów jest jak nagroda i zachęcenie do dalszego poznawania siebie i otaczającego świata. Wiedza zdobyta podczas edukacji traktowana zostaje jako najcenniejszy skarb! O tyle ważny, że nie trzeba go strzec, nikt nie jest w stanie go odebrać, to co mamy w głowie jest nasze i tylko nasze.

Tytuł kultura…

Kultura i sztuka. Czy te wyrazy można stosować wymienni? W końcu kultura, to nic innego jak ogół materialnych i niematerialnych wytworów ludzkiego działania, wszystko, co zostało stworzone przez człowieka, w znaczeniu węższym; zespół norm, wartości, przekonań i tym podobnych. Natomiast sztuka według definicji jest dziedzina działalności ludzkiej, uprawiana przez artystów, w skład której wchodzi miedzy innymi obraz. Przytoczenie definicji, tłumaczy sztukę, jako pojęcie zawierającego się w terminie kultura. Które swoim obszarem obejmuje szersze konteksty. Tak jak wspomniane zostało to wyżej w skład sztuki wchodzą dzieła jakie jak obraz, rzeźba, czy utwór muzyczny. Muszą być one wykonane, przez artystów w danej dziedzinie. Często zdarza się, że przesłanie które kieruje do odbiorcy autor, może zostać opacznie odebrane. Najczęściej ma to miejsce w przypadku dzieł pisanych, wierszy czy innych utworów literackich. Kulturę można podzielić na wiele mniejszych pod grup, tak aby łatwiej wyjaśnić jakiego obszaru dotyczy. Trudno byłoby wymieniać wszystkie, jednak przytoczyć można między innymi kulture fizyczna, kulture językowa, kulture masowa, kulture multimedialna i tym podobne. Dla przykładu kultura językowa jest stopniem znajomości danego systemu językowego i umiejętność świadomego posługiwania się nim. Działalność mająca na celu określenie norm językowych i jaj upowszechnianie. Kultura fizyczna natomiast obejmuje wszystkie wartości i działania związane z dbałością o budowę i postawę ciała, rozwój sprawności i wydolności fizycznej dla zachowania i przywrócenia zdrowia. Jak widać wystarczyło przytoczyć wyjaśnienia dwóch rodzai działalności kultury, aby jasno zaprezentować iż gdy pojawia się podział poszczególne rodzaje nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego. I stawiają ogólne pojęcie kultura jak naprawdę szerokie! A definicja przytoczona na początku jest bardzo niewymierna, gdyż za kurtka. Jednak aby opisać całość tego pojęcia, potrzeba by napisać książkę!

Media promujące kulturę

Bez niektórych wynalazków nie bylibyśmy w stanie śledzić działalności artystów, oglądać ich dzieła. A tak dzięki telewizji, radiu czy prasie mamy dostęp do wielu tworów przede wszystkim kultury masowej.
Telewizja udostępnia nam oglądanie przede wszystkim filmów. Choć nie są w niej grane hity i premiery kinowe, to dzięki niej możemy obejrzeć produkcje sprzed kilku lat, które zachwycały i wzbudzały w widzu wszelkie emocje. Dzięki telewizji mamy dostęp, mimo późnych godzin nadawania, do pozycji ambitniejszych, które wprowadzają nas w zachwyt bądź zadumę i zamyślenie. Pozwala nam się także rozerwać przy produkcjach takich jak programy taneczne, wokalne, gdzie sławy szukają prawdziwych talentów bądź osób, które potrafią zrobić show. Nie zapomina także o dobrym nastroju widza, a wprowadzają go w ten stan poprzez nadawanie różnych sketchów i wystąpień kabaretów. Dzięki telewizji mamy dostęp do popularnych seriali, nie tylko tych rodzimych.

Efekty specjalne w filmach

Idziemy do kina, oglądamy film, wychodzimy z niego i jesteśmy pod wrażeniem. Zastanawiamy się czemu, przecież nie było tam fascynującej fabuły, głębszej treści. A mimo to, sprawił, że o nim myślimy. Pomijając fakt, że mogła to być piękna aktorka, która grała główną rolę, często wady filmu przykrywają niesamowite efekty specjalne.
Obecna kinematografia, szczególnie hollywoodzka, nie przebiera w środkach. Chce zaskoczyć widza, oszołomić i wtedy kiedy film jest słaby pod względem scenariusza czy prowadzonej grze aktorskiej, widz nie będzie w stanie powiedzieć, że produkcja mu się nie podobała. Dzięki efektom specjalnym film przenosi nas w nieznany świat, porywa w inną rzeczywistość. Pokazuje to, co byłoby niemożliwe bez użycia komputera. Efekty specjalne umożliwiają ukazanie realnych bitew, które wprawiają w zachwyt, realnych wybuchów, czy świat podwodny bez budowania ogromnych scen i makiet. Za ich pomocą powstały takie niezapomniane hity: Park Jurajski czy Terminator 2: Dzień Sądu. A pomyśleć, że przed erą techniki komputerowej używane były kukły stworów, by wyglądały naturalnie – i to też były efekty specjalne, choć dziś one mogą śmieszyć.

Poznajemy kulturę

Kultura jako zjawisko obecne w naszym życiu jest sama w sobie terminem bardzo wieloznacznym, co udowadniają liczne interpretacje wielu naukowców, którzy chcieli kulture zdefiniować. Najprościej kulturę można określić jako ogół wytworów ludzkich, zarówno materialnych, jak i niematerialnych, czyli duchowych, symbolicznych takich jak wzory myślenia i zachowania. Kultura najczęściej rozumiana jest w dzisiejszych czasach jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa. Kulture nieodłącznie utożsamia z cywilizacją. To nie jedyny kierunek, ponieważ kultura to również charakterystyczne dla danego społeczeństwa wzory postępowania, jak również to, co w zachowaniu ludzkim jest wyuczone, w odróżnieniu od tego, co jest biologicznie odziedziczone. Całość wiedzy na temat kultury próbuje badać i pojąć dziedzina wiedzy, jaką jest kulturoznawstwo, jednak także na poszczególnych aspektach kultury uwagę skupiają historia kultury, antropologia kulturowa, socjologia kultury, etnografia czy memetyka, która jest nauką badającą ewolucję kulturową zakładającą, że, jak w ewolucji biologicznej, jednostką doboru jest gen, tak w ewolucji kulturowej jednostką doboru jest mem, czyli najmniejsza jednostka informacji kulturowej. Kultura jako pojecie bardzo szerokie zalicza do swej gamy wiele odłamów. Spośród tych najbardziej rozpoznawalnych wyróżniamy kulturę materialna, kulturę duchową, Kulture społeczną, kulturę języka, kulturę polityczną i kulturę fizyczną, która jest znana każdemu jako zajęcia sportowe w szkole a której celem jest dbałość o kulturę fizyczną. Każdy odłam społeczny, religijny czy językowy charakteryzuję się pewną gamą aspektów wybranych dla danego pojęcia, które w działaniu i czasie stają się pewnym gotowym do nazwania i opisania wzorem, zatem samo pojęcie określające kulture jest bardzo szerokie i elastyczne. Zjawisko to odnosi się do społeczeństwa ale nie bezpośrednio i może dotyczyć każdej sfery życia począwszy od języka do kwestii religijności chociażby.

Kultura masowa

Obecnie kultura może być skierowana do masowego odbiorcy jak i indywidualnego. Jednak zasadą jaką kieruje się większość artystów (oczywiście nie wszyscy), to zdobyć pieniądze. A aby zdobyć pieniądze musi spodobać się to większej ilości ludzi. Dlatego też wprowadzono termin kultura masowa.
Jest to kultura przekazywana za pomocą środków masowego przekazu jak radio, telewizja i prasa. By dotrzeć do masowego odbiorcy treści ulegają pewnym standaryzacjom, tak by większość mogła je zrozumieć. Powoduje to, niestety obniżenie jej poziomu, tak by stanowiła jedynie rozrywkę niskich lotów, przez co odbiorca staje się bierny. Jest ona przeznaczona dla wielkich produkcji, które trafią w gusta większości jak np. filmy hollywoodzkie, przynosząca ogromne zyski. Charakteryzuje ją często nastawienie na zaspokajanie najprostszych potrzeb oraz brak oryginalności i polotu. Kultura masowa przedstawia często tematy sprawdzone, oklepany i banalny sposób, by widz nie miał problemu z jej odczytaniem. Telewizja rzadko puszcza filmy, które są ambitniejsze, a jeśli to robi, prezentuje je późnym wieczorem, w popularnych radiach słychać przeważnie te piosenki, które przypadają większości do gustu, a czasopisma podążają za tanią sensacją, coraz mniej zwracając na poziom jaki reprezentują (tzw. tabloidy). A skutkiem działania kultury masowej jest globalizacja. I teraz można polemizować, czy dobrze, że istnieje coś takiego, gdyż przez to większość ludzi ma dostęp do tych samych powieści, filmów i pomimo ich komerializacji może to być dla wielu jedyny dostęp do jakiegokolwiek przejawu sztuki i kultury.

Oblicza współczesnej sztuki

Sztuka współczesna nie została jeszcze objęta w konkretnych ramach czasowych ponieważ jej obszar stale jest powiększany i nie został dotąd ostatecznie sklasyfikowany. Umownie jej początek opisywany jest od momentu zakończenia drugiej wojny światowej, czyli na kres drugiej połowy dwudziestego wieku. Do sztuki współczesnej zaliczają się takie dziedziny jak ruchy artystyczne, tendencje i manifesty. Pierwszym sztandarowym wyzwaniem było pojecie ,,sztuki dla sztuki” i jest przejawem twierdzenia, ze sztuka nie służy wyłącznie estetycznej funkcji od których się odchodzi na korzyść interpretowania świata przez artystę. Dzisiejsza sztuka to reakcja na ogromny potencjał i zagrożenia dotyczące świata i samej jego istoty, tak samo jak życie człowieka, jego możliwości i jego destrukcyjne wpływy. Sztuka odnajduje się dziś w najprzeróżniejszych środkach wyrazu i stale powiększa dla siebie przestrzeń choćby publiczną. Do jednych z najwcześniej wprowadzonych rozwiązań w ramach środków wyrazu zaliczyć można, w ramach pierwszej awangardy, abstrakcje, collage, fotomontaż, manifest, obiekt, a w czasach drugiej awangardy tak zwanej neoawangardy pojawiają się także instalacje, video instalacje, performance, happening. Nie istnieją żadne zauważalne dla współczesnego odbiorcy sztuki znane ograniczenia estetyczne czy techniczne w wypowiedzi artystycznej. Zatem sztuka jest pojęciem które cały czas rozwija swoją definicje i można przyjąć przypuszczenie, że dopóki istnieje człowiek nigdy nie zostanie zdefiniowana odpowiednia i holistycznie. Jest to zjawisko, które świadomie wymyka się spod przyjętych kanonów i z każdym przykładem poszerzenia kanałów komunikacji przenika do sfer życia codziennego i takiego, które jest pokazywane tylko w galeria. Miejsca w których sztuka jest prezentowana otwierają się na nowe dziedziny i zapraszają do współpracy młodych artystów, których działalność jest nowatorska i zaskakująca. Dlatego właśnie ,,sztuka dla sztuki” jest rozdziałem otwartym i chłonnym ilekroć znajdzie się człowiek, który zechce ta przestrzeń zapełnić.

Seriale


Ludzie szukają rozrywki, prostej, ale takiej, która także na chwilę oderwie ich od przyziemnych problemów. Potrzebują tego, gdyż dzisiejszy świat przysparza im wielu stresujących i nerwowych sytuacji. Producenci telewizyjni dostrzegli to, więc wzięli się za produkcję seriali, które stanowią odskocznię dla widzów.

Są to produkcje często mało ambitne, przedstawiające życie rodzinne bohaterów i ich codzienne problemy. Jednak zdarza się, że na rynku pojawiają się produkcje, które wzbudzają zainteresowanie w wielu krajach. Ludzie śledzą losy bohaterów i z niecierpliwością czekają na kolejne odcinki. Co chwila pojawia się moda na nowego rodzaju seriale. Raz są popularne o tematyce śledczej, policyjnej, gdzie bohaterowie, muszą rozwikłać trudne zagadki prowadzące do mordercy lub przestępcy. Przykładem takiego serialu są: „Kryminalne Zagadki Nowego Jorku” czy „Kości”.

Dotychczasowe definicje sztuki

Pierwsza definicja sztuki z jaką się spotykamy to ta, która pochodzi z czasów średniowiecznych. Wówczas oznaczała ona tyle samo co zbiór pewnych umiejętności i postępowanie zgodnie z nabytą wiedzą i regułami, które te umiejętności określały. Sztuka wiec w czasach starożytnych i średniowieczu oznaczała tyle co umiejętności czyli określała sztukę pewnego rzemiosła. Wówczas do sztuki zaliczały się takie rzemiosła jak malarstwo, rzeźby, garncarstwo, krawiectwo czy retoryka lub strategia. Ważne jest, że ta definicja skazała poezje na wyjście poza ramy sztuki, ponieważ nie była tworzona na podstawie określonych i zapisanych reguł, jednym słowem nie mieściła się w ramach sztuki. Sztuka renesansu czyli odrodzenia to dziedzina, która otwiera się na powoli na podział miedzy nauka a sztuką. Z jednej strony w tej epoce rodzi się zamiłowanie do matematyki i uczeni próbują zapisać wszystko z matematyczna dokładnością. Z drugiej jednak strony sztuka zaczyna wyrywać się z pewnych ram i jest sprzeciwem w stosunku do poprzednich jej koncepcji. W siedemnastym i osiemnastym wieku rozpoczęły się spory dotyczące nazewnictwa sztuki. W trym wieku tez zaczyna funkcjonować pojecie sztuk pięknych do których zaliczają się malarstwo, rzeźba, architektura, muzyka a także, wymowa, poezja, taniec i teatr. Jest to ważny moment dla historii sztuki, ponieważ oznacza uniezależnienie od rzemiosła i daje możliwość zaistnienia artystom. Wówczas tez pojawiają się takie pojęcia jak oryginalność, indywidualizm, nowatorstwo związane ściśle z wyrażaniem uczuć, wewnętrznym przymusem tworzenia, rozwiązywaniem problemów ogólnoludzkich. Aktualnie pomimo wielu jeszcze ewolucji i nurtów opisujących sztukę czy dziedzin sztuki pojawia się pojęcie sztuki minimalnej, które w swym znaczeniu obejmuje malarstwo i rzeźbę. Funkcje sztuki również ewaluowały na przestrzeni wieków, ale ich określenie jest mniej złożone i prze wszystkim służy człowiekowi. Podstawowe funkcje sztuki to przede wszystkim funkcja estetyczna, komunikacyjna, poznawcza, etyczna, metafizyczna, emocjonalna, terapeutyczna, ludyczna, użytkowa i wychowawcza.

Taniec


Taniec jest dziedziną sztuki, która obecnie zyskuje coraz większą popularność. Być może jest to zasługa coraz to nowszych programów tanecznych i ich kolejnych edycji.
Udało się telewizji wzbudzić wśród młodych i starszych ludzi ogromne zainteresowanie tańcem. I nie chodzi tylko o oglądanie telewizyjnego show, ale o aktywność fizyczną. Potwierdzone jest to dużym zainteresowaniem kursami tańca, różnych stylów. Taniec to pasja, energia, namiętność. Potrzeba wiele wysiłku, by stworzyć klimat, przekazać publiczności emocje. Tworzone są widowiska, które wprawiają w zachwyt publiczność. Obecnie taniec wymaga dużej sprawności fizycznej, choć oczywiście nie jest to najważniejsza umiejętność. Szkoły taneczne przeżywają obecnie renesans, dlatego też powstaje ich coraz więcej. Głównie zakładają je tancerze, którzy wygrywali kolejne edycje programów. Warto zastanowić się więc, spośród jakich styli możemy wybrać.

Czy wiemy czym jest współczesna kultura?

Wiemy, że jest uprawiana przez artystów, wiemy również to, że jest pewna dziedziną działalności ludzkiej, która może być wyrażana w wielu postaciach. Jednak jej definicje nie są spójne, co sprawia, że nie da jej się jednoznacznie opisać czy zdefiniować. Sztuka jest rozciągła w każdym znaczeniu, które mogłoby ją opisać w większości dlatego że cały czas ulega zmianom, jest elastyczna i ciągła zarazem. Ostatecznie bowiem nie można określić czy dany wytwór artystyczny jest sztuką czy już wykracza poza jej znaczenie. Z pewnością jednak możemy wyróżnić funkcje jakie sztuka spełnia w naszym życiu. Są to przede wszystkim funkcje estetyczne, które cieszą oko, ucho inspirują do podejmowania kolejnych artystycznych wyzwań lub są stałym elementem naszego życia. W każdym domu znajdują się przedmioty, które nalezą do świata sztuki, więc nawet jeśli my sami nie jesteśmy artystami to otaczamy się sztuką na co dzień. Sztuka ma również swoją funkcje społeczną, czyli taką która naucza, pokazuje kontrasty, zmusza do refleksji czy nastraja. Taka sztuką jest chociażby sztuka ulicy, o której istnieniu nie możemy decydować, ale która jest obecna w naszym życiu na co dzień i pokazuje inne widzenie świata. Taka sztuka jest przeznaczona dla ogółu, skierowana do wszystkich, którzy zwrócą na nią uwagę. Sztuka ma również swój wymiar dydaktyczny ponieważ jej forma i przekaz jest materiałem, który nas naucza, zwraca uwagę na pewne fakty czy odsłania oblicza historii. Kolejna z funkcji, jaka możemy wyróżnić jest funkcja terapeutyczna, wówczas pomaga ona naszemu wewnętrznemu kompasowi wrócić na właściwy kurs, tym zajmuje się na przykład muzyka relaksacyjna czy leczniczy wpływ muzyki. Jednak żadna z tych funkcji nie jest w stanie określić sztukę w samej jej istocie. Nie da bowiem wytyczyć w niej żadnych konkretnych ram czy żadnych założeń, które będą określać jej bieguny. Narodziny sztuki można wyznaczyć na moment w którym narodziła się cywilizacja ludzka. Od tego momentu jej powstanie kojarzone jest głównie z obrzędami magicznymi, charakterystycznymi dla czasów w których żyli ludzie pierwotni.

Kultura a naród polski

Wielu ludzi nie docenia słowa kultura. Uważają, że to słowo wyszło już z obiegu, że jest niepopularne i zwiotczałe. A należy tutaj wspomnieć, że to poprzez kulture ludzie coraz częściej mogą rozwijać swoje zainteresowania i marzenia. Kultura stanowi jedno z najważniejszych dóbr, które jest przekazywane pokoleniom przez poprzedników. Dzięki kulturze wielu ludzi potrafi się zachować w określonych sytuacjach należycie, tak jak tego kultura osobista wymaga. Poprzez kulture człowiek potrafi się zachować w miejscach publicznych w odpowiedni sposób, co na pewno jest bardzo korzystnym zjawiskiem, pozwalającym przede wszystkim na odniesienie korzystnego wrażenia w stosunku do samego siebie. Poprzez kulture osobistą, którą powinien posiadać każdy z nas, człowiek ma możliwość obcowania z ludźmi w różnego rodzaju miejscach publicznych oraz w wielu innych miejscach, które zapewniają rozwój intelektualny młodego człowieka. Kulture osobistą zdobywa się przede wszystkim w domu rodzinnym, to tam ludzie pobierają pierwsze lekcje od swoich rodziców, jak zachować się w odpowiednich miejscach i sytuacjach. To właśnie dom rodzinny uczy kultury w miejscach publicznych, kultury w stosunku do innych ludzi a także w wielu innych sytuacjach, dzięki którym człowiek w przyszłości będzie mógł swobodnie przebywać wśród innych ludzi. Kultura to nie tylko wychowanie i sztuka dobrego wychowania. Kultury uczą także różnego rodzaju miejsca kulturalne i publiczne takie jak teatry, muzea, filharmonie oraz wiele innych miejsc tym podobnym. Ludzie pozbawieni kultury często znajdują się na marginesie społeczeństwa, co niewątpliwie jest niekorzystnym zjawiskiem i bardzo często prowadzi do upodlenia człowieka. Dzisiejsza Polska to kraj, w którym na kulturę zaczyna się zwracać coraz to większą uwagę. Jest to bardzo pozytywne zjawisko, które należy w odpowiedni sposób pielęgnować, tak aby w przyszłości nie doszło do odstąpienia społeczeństwa od kultury, która wokół nas się dzieje i którą należy podziwiać.

Obrazy w domu

Każdy z nas dba o to, aby w jego domu panował porządek a wnętrza były nowocześnie i funkcjonalnie urządzone. W tym celu korzystamy z wielu cennych porad na to jak urządzić wnętrze własnego domu, które znajdujemy między innymi w kolorowych czasopismach. Przeróżne dzieła sztuki, które pięknie ozdabiają nasze pokoje to na przykład rzeźby. Zazwyczaj wykonywane są one z gipsu i przyjmują kształt postaci. Obraz to kolejny element, który obecny jest w wielu naszych domach. Zazwyczaj obrazy te przedstawiają ludzi, sceny z życia czy też krajobrazy. Do pokoju dziecinnego idealnie nadają się obrazy, które przedstawiają postacie z bajek lub ulubionych filmów dzieci. W zależności od wielkości pomieszczenia obrazy powinny być odpowiednio dobierane. Duże znaczenie, jeśli chodzi o to jak się prezentują ma także rama, w jaką zostały oprawione. Sztuka obecna jest w każdym elemencie naszego życia, tworzona jest przez człowieka i wykorzystywana przez niego w każdej sytuacji życiowej. Do dzieł sztuki, które obecne są w naszym domu na pewno zaliczymy różnego rodzaju gadżety, które ozdabiają nasze meble czy stoły. Wśród nich wyróżnić możemy wspaniałe świeczniki, które tworzą idealny nastrój w każdym pomieszczeniu. Do świeczników jak wiadomo musimy zakupić odpowiednie świeczki. Bardzo modne sa te zapachowe, które wydzielają bardzo przyjemna woń. Wybór świeczek na rynku jest tak ogromny, że idealnie dopasujemy je do każdego wnętrza i świecznika. Poza tym w każdym pokoju nie może zabraknąć serwetek i obrusów, z których najbardziej popularne w ostatnich latach sa te plamoodporne. Dzięki specjalnym właściwościom, jakie posiada materiał, z którego zostały wykonane zanieczyszczenia nie przenikają w ich głąb i bardzo łatwo się usuwają. Poza nimi istotnym elementem, którego nie powinno zabraknąć w pokojach są różnego rodzaju narzuty, które jednocześnie zdobią fotele i komplet wypoczynkowy a przy okazji go ozdabiają. Wszystkie wyżej wymienione elementy, które znajdziemy w naszych domach zaliczane sa do kultury materialnej, która z roku na rok jest coraz bardziej unowocześniana.

Wybieramy obraz

Każdy z nas dba o to, aby w jego domu panował porządek a wnętrza były nowocześnie i funkcjonalnie urządzone. W tym celu korzystamy z wielu cennych porad na to jak urządzić wnętrze własnego domu, które znajdujemy między innymi w kolorowych czasopismach. Przeróżne dzieła sztuki, które pięknie ozdabiają nasze pokoje to na przykład rzeźby. Zazwyczaj wykonywane są one z gipsu i przyjmują kształt postaci. Obraz to kolejny element, który obecny jest w wielu naszych domach. Zazwyczaj obrazy te przedstawiają ludzi, sceny z życia czy też krajobrazy. Do pokoju dziecinnego idealnie nadają się obrazy, które przedstawiają postacie z bajek lub ulubionych filmów dzieci. W zależności od wielkości pomieszczenia obrazy powinny być odpowiednio dobierane. Duże znaczenie, jeśli chodzi o to jak się prezentują ma także rama, w jaką zostały oprawione. Sztuka obecna jest w każdym elemencie naszego życia, tworzona jest przez człowieka i wykorzystywana przez niego w każdej sytuacji życiowej. Do dzieł sztuki, które obecne są w naszym domu na pewno zaliczymy różnego rodzaju gadżety, które ozdabiają nasze meble czy stoły. Wśród nich wyróżnić możemy wspaniałe świeczniki, które tworzą idealny nastrój w każdym pomieszczeniu. Do świeczników jak wiadomo musimy zakupić odpowiednie świeczki. Bardzo modne sa te zapachowe, które wydzielają bardzo przyjemna woń. Wybór świeczek na rynku jest tak ogromny, że idealnie dopasujemy je do każdego wnętrza i świecznika. Poza tym w każdym pokoju nie może zabraknąć serwetek i obrusów, z których najbardziej popularne w ostatnich latach sa te plamoodporne. Dzięki specjalnym właściwościom, jakie posiada materiał, z którego zostały wykonane zanieczyszczenia nie przenikają w ich głąb i bardzo łatwo się usuwają. Poza nimi istotnym elementem, którego nie powinno zabraknąć w pokojach są różnego rodzaju narzuty, które jednocześnie zdobią fotele i komplet wypoczynkowy a przy okazji go ozdabiają. Wszystkie wyżej wymienione elementy, które znajdziemy w naszych domach zaliczane sa do kultury materialnej, która z roku na rok jest coraz bardziej unowocześniana.

Opera

Być może jest to już zapomniany gatunek, coraz mniej słuchany. Opera nie jest już bowiem oznaką burżuazji, choć nadal kojarzy się z człowiekiem bardzo kulturalnym. Rzadko kto bywa na takim przedstawieniu scenicznym, które wymaga głębokiego zrozumienia tematu, a także wielkiego wyczucia estetycznego.
Opera wystawiana jest na scenie, stanowi dzieło wokalno-instrumentalne. Łączy w sobie wszystko, muzykę, słowa, ruch, akcję sceniczną oraz grę aktorską. I mimo takiej syntezy, dla wielu jest ona niezrozumiała i niegodna uwagi. Opera powstała dzięki marzeniom i postulatom grupy włoskich artystów – Cameraty florenckiej. I kiedy pojawiła się nowa technika secondo practica, udało się wprowadzić czytelny i wyrazisty sposób przedstawiania tekstu.
Pierwsze zmiany w ustalonych normach opery wprowadzono w klasycyzmie. Dzięki temu rozbudowano orkiestrę, chór uzyskał większe ilości partii chóralnych, które wpływały na rozwój akcji na scenie.
przenieść się w bajkowy świat.

Czym jest kultura?

Kultura to pojęcie bardzo szerokie i nie da się go jednoznacznie określić. Przede wszystkim kultura to wszystko to, co człowiek nabywa w społeczeństwie, czego uczy się od ludzi, co wytwarza i z czym obcuje. Dwie podstawowe części kultury to jak wiadomo kultura materialna i niematerialna. Ta pierwsza to wszystko to, co jest namacalne i co zmienia się wraz z zbiegiem czasu. Do wytworów tego rodzaju kultury na pewno zaliczymy samochody czy komputery, które z dnia na dzień stają się lepsze, bardziej funkcjonalne i nowoczesne. Do kultury materialnej zaliczymy wiele sprzętów, które wynalezione zostały już dawno temu i które wciąż sa modernizowane. Dzięki dorobkowi ludzkości dzisiaj jesteśmy w stanie żyć i funkcjonować jednocześnie korzystając w wielu wynalazków, jakie zostały nam przekazane z pokolenia na pokolenie. W skład kultury wchodzą różnego rodzaju przedmioty codziennego użytku, czyli stoły, łyżki, telewizory. Obraz, film wszystko to również zaliczane jest do pojęcia kultury. Kolejną częścią kultury jest ta niematerialna, w której skład wchodzą przede wszystkim normy, obyczaje i tradycje, jakie przekazywane są z pokolenia na pokolenie i które kultywowane są w społeczeństwie. Trudno wyobrazić sobie życie, w którym ludzie nie postępowaliby według określonych norm i zasad. Panowałby wtedy ogromny chaos a na ulicach czy w innych instytucjach spotykalibyśmy się z agresją i nieprzyzwoitym zachowaniem. Trudno byłoby wtedy wymagać od kogoś poprawnego zachowania skoro nigdzie nie zostałyby przedstawione poprawne jego wzory. Przede wszystkim, więc kultura to pewne wartości, które wskazują na to, co jest dobre i akceptowane w społeczeństwie a co z kolei nie i za co grożą sankcje takie jak dezaprobata czy odrzucenie w grupie. Ponad to kultura niematerialna to język, dzięki któremu jesteśmy w stanie komunikować się z innymi ludźmi, przekazywać najważniejsze tradycje i wiadomości. Dzięki kulturze człowiek uczy się życia w społeczeństwie, wie jak ma się zachować i dąży cały czas do pewnego ideału.

Muzyka rockowa

Wiele osób zastanawia, czemu ktoś może słuchać takiej muzyki. Dziwią się, jak można słuchać szarpanych dźwięków, niezrozumiałego śpiewu. A mimo to muzyka rockowa znalazła wielu wyznawców, czasem fanatyków, którzy nie potrafią słuchać innego niż ten rodzaju muzyki.
Wytworzył się stereotyp, że osoba, która tego słucha, nie dba o higienę, chodzi ubrana na czarno, w podartych ciuchach. Zapominają, że szufladkują osoby, które takie nie są. Owszem pewne kręgi takie są, lecz nie wszystkie, są grupy, które są skrajne, są grupy, które po prostu uwielbiają słuchać melodyjnego grania gitar, co czasem jest majstersztykiem.

Jest kilka odmian muzyki rockowej i rożne zespoły je reprezentują. Zacznę od najcięższego, przeznaczonego tylko dla przyzwyczajonych i wprawionych fanów – heavy metal. Jednak sam rodzaj ulegał złagodzeniu, mimo początkowego ostrego grania, które rzadko kojarzono z pięknem muzyki. Prekursorami tego gatunku są Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath. Często utożsamiano heavy metal z poglądami satanistycznym, co jest mylne i zwodnicze.

Czym jest sztuka?

Sztuka to pojęcie abstrakcyjne i dla każdego ma inne znaczenie. Jedni nie zwracają większej uwagi na to, co dzieje się w życiu kulturalnym naszego kraju inni z kolei nie potrafią przejść obojętnie obok tego, co oferują nam wielcy artyści. Sztuka wielu z nas kojarzy się przede wszystkim z muzyką czy malarstwem. Oczywiście pojęcie sztuki jest tak szerokie, że obejmuje wszystkie inne wytwory, jakie wychodzą z rąk człowieka, ale i nie tylko. Już od początków istnienia sztuka towarzyszyła ludziom a z czasem poszerza się jej znaczenie. Urządzając wnętrza naszych domów często zdajemy się na pomysły, które wcześniej zostały przedstawione w gazetach i kolorowych czasopismach. Dzięki temu możemy być pewni i przy okazji zobaczymy mniej więcej, jaki będzie efekt końcowy naszej pracy. Praktycznie wszystkie rzeczy i dodatki, jakie posiadamy w domach związane są ze sztuką. Zostały one, bowiem wymyślone przez człowieka i stworzone przez niego. Wśród takich dzieł na pewno znajdzie się obraz, który wspaniale zdobi ściany wielu pomieszczeń w budynku mieszkalnym. Obrazy znajdziemy w pokojach gościnnych salonach czy też pokoiku dziecięcym. Poza tym bardzo często umieszczamy obrazy w korytarzach a nawet łazienkach. Trzeba jedynie dobrać ich kolorystkę, która będzie się komponowała z całością. Poza obrazami dzieła sztuki, jakie często goszczą w naszych domach to przeróżnego rodzaju gzymsy i kominki. Te nowoczesne rozwiązania wspaniale ozdabiają wnętrza domów dodając im niepowtarzalnego klimatu. Gzymsy po za tym, że pełnią funkcje ozdobne to dodatkowo ochronne a odnosi się to przede wszystkim do tych, które znajdują się po zewnętrznej stronie budynku. Poza gzymsami dziełami sztuki, jakie znajdziemy w każdym domu są różnego rodzaju obrusy, których szeroka paleta barw, ale i duży wybór kształtów sprawia, że każdy nawet najbardziej wymagający klient znajdzie cos odpowiedniego dla siebie a raczej wnętrza swojego domu. Przykłady takich towarów można oglądać na przykład w Internecie, za którego pośrednictwem istnieje możliwość ich zamówienia.

Sztuka barokowa

Barok to epoka, która zrezygnowała z przekonań renesansu. Choć sztuka taka jak malarstwo czy rzeźba nie popadły w zapomnienie (jak w średniowieczu), wróciła wielka religijność i mistycyzm.
Barok charakteryzował się przede wszystkim dużym przepychem, ozdobnością i brakiem umiaru. Wznoszone wielkie, strzeliste budowle, wnętrza okapywały od złota. Człowiek nie stanowił już centrum sztuki, nie wielbiono jego piękna, artyści dążyli do oddania wielkości Boga. We Włoszech głównym mecenasem był Kościół, który starał się walczyć reformacją i wyznaniami protestanckimi.

Dlatego też głównie w budowlach kościelnych widać przejawy epoki barokowej – monumentalne freski, które przestawiały historię chrześcijaństwa jak np. Alegoria misji jezuickich i triumf św. Ignacego znajdujący się w kościele San Ignazio. W baroku nie odrzucono jednak sposobu przedstawiania ciała człowieka, z doskonałymi proporcjami. Nadal chwalono piękno, tyle że teraz musiało wiązać się religią, postaciami świętych itd. Obrazy nadal były dynamiczne, pełne ruchu i mimo doskonałej cielesności sprawiały wrażenie uduchowionych.

Szkoła plastyczna

Współczesne szkoły plastyczne skupiają tylko i wyłącznie ludzi, którzy na podstawie konkursu plastycznego. Potencjalni uczniowie muszą zrobić szereg prac plastycznych, aby dostać się na pierwszy rok. W takich szkołach oprócz normalnych zajęć są obowiązkowe zajęcia z rysunków w plenerze i ogóle najęcia ze sztuki. Młodzi artyści muszę wiele się nauczyć, ażeby później móc się z tej dziedziny utrzymać. Uczniów takich szkół charakteryzuje talent, wrażliwość na otaczający nas świat. Szkoła skupia ludzi, którzy są zainteresowani rozwijaniem swoich plastycznych talentów. Nad takimi artystycznymi szkołami pieczę sprawuje minister kultury i dziedzictwa narodowego. Edukacja artystyczna trwa dłużej o rok od standardowego nauczania w szkołach ponad gimnazjalnych to znaczy liceów. System szkolnictwa plastycznego obejmuje zwykłe przedmioty ogólnokształcące oraz przedmioty artystyczne takie jak reklamy wizualne, projekty przestrzenne, rysunek, malarstwo, podstawy fotografowania i powstawania filmu, rzeźba, sztuka i jej historia. Uczeń ma do wyboru dwa kierunki czyli specjalności, do których zaliczanie jest projektowanie przestrzenne oraz reklama wizualna, z tych właśnie przedmiotów pod koniec nauki ma egzamin, po którym dostaje dyplom. Po ukończeniu edukacji absolwenci otrzymują dyplom zawodowego plastyka i przystępują do egzaminu maturalnego na tych samych zasadach co inni maturzyści. Wiele osób nie rezygnuje z dalszej edukacji i kontynuuje ją na wyższych uczelniach artystycznych. Podczas okresów licealnych uczniowie aktywnie uczestniczą w plenerach artystycznych, co jest inną formą nauki artystycznej poza obrębem placówki szkolnej. Dodatkowym plusem dla uczniów są zajęcia z historii muzyki, sztuka historii także ma dodatkowe wykłady, oraz jest możliwość przystąpienia do zespołu wokalnego. W szkole plastycznej uczniowie wystawiają swoje prace w galeriach szkolnych lecz nie tylko bardzo często biorą udział we wszelakich konkursach. Szkoła również dysponuje różnego rodzaju warsztatami, gdzie uczniowie mogą jeszcze bardziej pogłębiać swoje zainteresowania.

Muzyka – ogólnie

Człowiek nie potrafi żyć, jeśli nie otacza się dźwiękami, które sprawiają mu przyjemność. Tak naprawdę każdy choć raz w życiu musi poddać się terapii muzycznej w zaciszu swojego domu.
Bo muzyka łagodzi obyczaje, koi, sprawia, że się odprężamy. Towarzyszy człowiekowi od zawsze, początkowo były to prymitywne dźwięki, później coraz bardzie złożone, coraz bardzie urozmaicone. Ludzie zaczęli tworzyć nowe instrumenty, które wydawały z siebie różnego rodzaju dźwięki. Zaczęto je porządkować, tak by dane elementy zgrywały się, nie były chaotyczne w utworze, a także, żeby były powtarzalne.

Dlatego stworzono zapis nutowy – język dla muzyków. Dzięki temu, każdy kto ma jakiekolwiek wykształcenie muzyczne, wystarczy, ze zerknie, a wie, jak będzie brzmiała melodia. W końcu wymyślono dyrygenta, by przy większej ilości instrumentów, móc zapanować nad orkiestrą, co jest bardzo trudne. Ostatecznie wykształciło się kilka rodzajów muzyki, które czasem dzielą – jak współczesną młodzież, czasem łączą. Jednak każdy znajdzie coś dla siebie, coś co sprawia mu przyjemność i odprężenie.

Strony internetowe i loga – dzisiejsza sztuka

Internet i komputer wykorzystuje się dzisiaj w różnych dziedzinach życia m.in. w kreowaniu kultury i sztuki. Czasem tworząc galerie prac, gdzie możemy obejrzeć dokonania artystów. Jednak należy także docenić innych artystów i rzemieślników, którzy próbują wykreować świat Internetu, ubierając go w szatę graficzną.

Bowiem nie tylko grafika przedstawiana w galeriach jest sztuką. Jej przejawem są także tworzone strony internetowe, które zadziwiają czasem swoim stylem, pomysłowością. Graficy muszą włożyć wiele wysiłku, by móc sprostać oczekiwaniom klienta, którzy czasem oczekują od nich cudów. Chcą bowiem mieć stronę funkcjonalną i prostą, a zarazem inną i zaskakującą. A grafik musi znaleźć złoty środek pomiędzy wymaganiom zleceniodawcy a możliwościom programów graficznych, a zarazem nie może przesadzić (w końcu portal musi się ładować w miarę możliwości szybko).

Malarstwo olejne

Obraz powstający w malarstwie olejnym jest sztuką najbardziej rozpowszechnioną z użyciem farb olejnych. Technika farb olejnych polega na nakładaniu koloru na płótno zgruntowane przytwierdzone do gładkiej deski. Obrazy powstające z pomocą farb olejnych są bardzo kosztowną odmianą malarstwa, pozwalająca na dużą swobodę w mieszaniu koloru oraz wszelakim doborze barw. Można w prosty sposób uzyskiwać efekty połysków czy matu, a także przenikaniu i przeźroczystości barw. Malarstwo olejne i obrazy wykonane tą techniką mogą być wielokrotnie zmieniane, retuszowane poprzez kolejne warstwy farby. Obraz malowany farbą olejną jest bardzo trwały. Odmiana tego rodzaju malarstwa dzieli się na dwie fundamentalne techniki. Pierwszą jest klasyczna odznacza się warstwowością oraz laserunkowością. Do jej cech zaliczamy to, że na barwną zaprawę czyli grunt bardzo cienkiej, monochromatycznej podmalówki może być olejna bądź temperowej. Następnie na obraz nakładane są warstwy niezwykle barwnego werniksu. Kolejna warstwą jest wielokrotne nakładanie warstw półkryjących lub też przeźroczystych. Wykorzystywane są do tego farby olejne lub olejno-żywicznych. Obrazy wykonane tą techniką malarską stają się piękną kompozycją kolorów oraz niezwykłą wyrazistością i głębią barw. Obecnie jest ona wykorzystywana do tworzenia kopii i pastisz z dawnego malarstwa ze względu na koszty związane z materiałami. Kolejnym podziałem była alla prima dosłownie znaczyło od pierwszego wyrazu, rozwijała się nieco później niż poprzednie gdyż w osiemnastym wieku. Cała technika polega na realizacji twórczych zmysłów przez nakładanie jednej czasami grubej i modelowanie ruchami twardego pędzla bądź też szpachli kryjącej warstwy farb olejnych. Czasami one są mieszane bezpośrednio na obrazie. Pointylizm jest jedną z odmian tej techniki artystycznej. Podczas postępów w różnych dziedzinach życiowych malarstwo olejne przeobrażało się pozwalając sobie na coraz śmielszą swobodne. Artyści wykorzystywali swoje pomysły opierając fundamentalne zasady na swoich nauczycielach.

Sztuka współczesna

W dzisiejszych czasach coraz większa liczba ludzi decyduje się na spędzenie wolnego czasu w miejscach, gdzie można podziwiać różnego rodzaju dzieła sztuki oraz obrazy, które stanowią dziedzictwo światowej kultury. Są wśród nich różnego rodzaju popiersia, rzeźby, obrazy oraz wiele innych rodzajów dzieł sztuki, dzięki którym bogactwo wielowiekowej kultury może być podziwiane przez współczesne pokolenia. Jednymi z tego typu dzieł sztuki są obrazy. Dziś każdy może zobaczyć różnego rodzaju dzieła sztuki, które znajdują się w muzeach w całym kraju. Obraz w muzeum stanowi jedne z najważniejszych dzieł sztuki, które są podziwiane przez miliony ludzi na całym świecie. Obraz to nie tylko malowidło, które ma na celu przekazaniu widoku, który można na nim dostrzec. Każdy obraz to także treść, którą niesie za sobą. Obrazy dziś są odczytywane na wiele różnych sposobów. Chodzi tutaj przede wszystkim o przekaz, jaki za sobą niesie każdy z tych obrazów. Mam na myśli różnego rodzaju przemyślenia, polemiki oraz same uczucia autora, który stworzył dane dzieło. Obrazy to dziś nie tylko dzieła, które można oglądać tylko i wyłącznie w muzeach. Dziś każdy może dosłownie posiadać choćby replikę danego obrazu u siebie w domu. Można dostrzec w wielu domach różnego rodzaju obrazy, które ozdabiają ściany naszych pomieszczeń. Dziś każdy z nas może zakupić własny obraz, który będzie mu towarzyszyć przez wiele lat. Wybór obrazu to jednak nie jest łatwa sprawa. Należy się dokładnie zastanowić, zanim poweźmie się decyzję związaną z zakupem danego obrazu. Zatem należy posługiwać się różnego rodzaju poradami, których udzielać mogą znawcy w tej dziedzinie. Dziś obrazy i inne dzieła sztuki można zakupić w różnego rodzaju galeriach artystycznych, gdzie wybór obrazów jest bardzo duży. Jednak bardzo często przy różnego rodzaju zakupach obrazów ludzie popełniają błędy, które w następstwach kosztują ich utratę pieniędzy, a co się z tym wiąże mają w posiadaniu niechlubny obraz, który nie szczyci i ozdabia naszych ścian, a wręcz przeciwnie.

Kultura i jej definicje

Obecnie istniej bardzo wiele definicji kultury, które bardzo często są sprzeczne względem siebie. Według wielu uczonych kulture jest pojmowana jako rzecz najbardziej nieokreślona w dzisiejszym świecie. Wielu badaczy tworzyło coraz to nowe definicje, gdzie obierali sobie jeden fragment i do niego się odnosili. Kulture podzielono na typy pierwszy z nich był opisowy w pewien sposób wyliczający, mianowicie w nim zostały przydzielone definicje, które prezentowały klasyczną postać obecnych etnologicznych definicji. Kolejnym podziałem było przypisanie kulturze wartości historycznej. Twierdzenia kładą największy nacisk na tradycyjność, który był mechanizmem przekazywania dziedzictwa kultury. Następny był podział normatywny, gdzie było akcentowane podporządkowanie zachowania ludzkich norm, wzorów. Czwartym podziałem jest kontekst psychologiczny i właśnie on skupia mechanizm kształtowania się kultury i nauki. Analiza norm, które obowiązują w danym społeczeństwie oraz wartości, które one charakteryzują dane społeczeństwo oraz ogólny wpływ na daną zbiorowość. Naciskiem głównym jest dokładnie ukierunkowany na szkolenie artystyczne. Kolejnym podziałem jest system strukturalny. Definicje kojarzą ze strukturą konkretnej kultury i jej fundamentalnymi elementami oraz ich powiązaniami. Strukturalna kultura wyróżnia podział na cztery kategorie, do których zaliczamy podział materialno-techniczny, społeczny, ideologiczny oraz psychiczny (który dotyczy uczuć i postaw). Kolejnym zasadniczym podziałem i definicją jest genetyczna. Definicje tej kulturowej definicji skupiają zasadniczą uwagę na genezie całej kultury. Naukowcy opierający się ba tej definicji próbują wyjaśnić pochodzenie. Ujście Kulture genezy dzielimy na dwie grupy, jedna dotyczy wewnętrznego rozwoju całej kultury, a druga dotyczy bardziej związków kultury wyróżniając przeciwieństwa pomiędzy nimi. Kulture można opisywać różnymi definicjami, zawsze jednak skupiając się na jej wartości lub opisie. Każda definicja ma swój ogólny sens.

Sztuka renesansu

Renesans to epoka, która wiele zaczerpnęła z klasycyzmu starożytności, w wielu dziedzinach jak malarstwo, rzeźbiarstwo czy architektura. Rozpoczął się mniej więcej w XIV wieku, choć dokładna data jest ciągle tematem sporu wielu badaczy, i trwał do końca XVI wieku. Jego kolebką są Włochy, to tam tworzyło najwięcej artystów i oni ustalili trendy i normy, które były stosowane w innych państwach europejskich.

Renesans to epoka, w której religia i sztuka stanowiły jedność, Bóg nie budził strachu, był raczej uważany za stwórcę i artystę (jak pisał Kochanowski w swoich wierszach). Przede wszystkim czczono człowieka jako istotę rozumną. Sztuka stała się narzędziem do poznawania rzeczywistości, odkrywania nowych horyzontów. Ważnym odkryciem w malarstwie była perspektywa, która nadała nowy wymiar obrazom. Stały się one bardziej żywe i realne. Nie przedstawiano tylko scen religijnych, ale także zaczęto dostrzegać piękno życia codziennego, które było uwieczniane na płótnie.

Współczesna sztuka

W dzisiejszych czasach coraz większa liczba ludzi decyduje się na spędzenie wolnego czasu w miejscach, gdzie można podziwiać różnego rodzaju dzieła sztuki oraz obrazy, które stanowią dziedzictwo światowej kultury. Są wśród nich różnego rodzaju popiersia, rzeźby, obrazy oraz wiele innych rodzajów dzieł sztuki, dzięki którym bogactwo wielowiekowej kultury może być podziwiane przez współczesne pokolenia. Jednymi z tego typu dzieł sztuki są obrazy. Dziś każdy może zobaczyć różnego rodzaju dzieła sztuki, które znajdują się w muzeach w całym kraju. Obraz w muzeum stanowi jedne z najważniejszych dzieł sztuki, które są podziwiane przez miliony ludzi na całym świecie. Obraz to nie tylko malowidło, które ma na celu przekazaniu widoku, który można na nim dostrzec. Każdy obraz to także treść, którą niesie za sobą. Obrazy dziś są odczytywane na wiele różnych sposobów. Chodzi tutaj przede wszystkim o przekaz, jaki za sobą niesie każdy z tych obrazów. Mam na myśli różnego rodzaju przemyślenia, polemiki oraz same uczucia autora, który stworzył dane dzieło. Obrazy to dziś nie tylko dzieła, które można oglądać tylko i wyłącznie w muzeach. Dziś każdy może dosłownie posiadać choćby replikę danego obrazu u siebie w domu. Można dostrzec w wielu domach różnego rodzaju obrazy, które ozdabiają ściany naszych pomieszczeń. Dziś każdy z nas może zakupić własny obraz, który będzie mu towarzyszyć przez wiele lat. Wybór obrazu to jednak nie jest łatwa sprawa. Należy się dokładnie zastanowić, zanim poweźmie się decyzję związaną z zakupem danego obrazu. Zatem należy posługiwać się różnego rodzaju poradami, których udzielać mogą znawcy w tej dziedzinie. Dziś obrazy i inne dzieła sztuki można zakupić w różnego rodzaju galeriach artystycznych, gdzie wybór obrazów jest bardzo duży. Jednak bardzo często przy różnego rodzaju zakupach obrazów ludzie popełniają błędy, które w następstwach kosztują ich utratę pieniędzy, a co się z tym wiąże mają w posiadaniu niechlubny obraz, który nie szczyci i ozdabia naszych ścian, a wręcz przeciwnie.

Starożytność

Starożytność to epoka, w której wiele dokonano, odkryto. Znana jest z wielu filozofów, wodzów, powstały wtedy wspaniałe budowle, rzeźby, wyroby ceramiczne. I mimo że nie było takiego rozwoju techniki potrafili wzbić się na wyżyny i wydobyć wiele ze swoich umysłów. Przede wszystkim należy wspomnieć o imponujących piramidach starożytnych Egipcjan. Stworzyli budowle ogromne, bez dźwigów i wszelkich maszyn, które mogłyby przenosić ciężkie kamienne bloki. Największa z nich, Piramida Cheopsa, uznana za jeden z Siedmiu Cudów Świata, mierzy wysokość ok. 146 metrów, a zbudowana jest 2,3 mln bloków, gdzie każdy z nich waży średnio po 2,5 tony.

Godny uwagi jest też Sfinks, pomnik przedstawiający lwa z głową faraona. Do tej pory postać ta wykorzystywana jest w kulturze, to ona zadaje zagadki, które potrafią odgadnąć tylko najbystrzejsi. Starożytny Rzym także nie odstawał od Egiptu, zostały wzniesione takie budowle jak akwedukt czy Koloseum, gdzie odbywały się walki gladiatorów. Lecz Rzymianie nie tylko architekturą mogą się poszczycić, ale także wspaniałymi utworami literackimi (np. Wergiliusza, który tworzył teksty epickie).

Hip-Hop

Ludzie, a w szczególności artyści lubią eksperymentować, poszukiwać nowych połączeń i wyzwań, które dadzą im świadomość samozrealizowania się. Tak powstał hip-hop, obecnie kultura składająca się z kilku elementów: rap, graffiti, breakdance i DJing. Jest to styl, który przypadł do gustu wielu młodym ludziom, nie zawsze jest akceptowany przez starsze pokolenie. Początkowo był głosem ludności wywodzącej się z biednych dzielnic Stanów Zjednoczonych. Młodzi ludzie rapowali o biedzie, która ich spotkała i o losie, który ich czeka. Przekazywali w swoich tekstach ból i rozpacz, opisywali rzeczywistość, która ich otaczała, nie ubarwiali.

Teraz hip hop dla wielu stał się style życia, zapominając o korzeniach i jego pochodzeniu. I mimo że są raperzy, którzy nadal opisują rzeczywistość, wielu jest takich, którzy wykorzystali rap do wzbogacenia się i stania się popularnym. Nagrywają teledyski, gdzie głównym motywem są nagie kobiety oraz seks, a w tekstach dominują wyzwiska skierowane do innych wykonawców. Oczywiście nie można tak szufladkować wszystkich wykonawców, gdyż byłoby to podążanie za stereotypem.

Kultura ogólnie

Każdy z nas na co dzień spotyka się z pojęciem kultura. Tworzy ją każdy z nas, każdy z nas mija ją obok siebie. Bo kultura to wszystko: architektura, malarstwo, rzeźba, literatura, muzyka, teatr, film.
Na przestrzeni wieków wielcy artyści tworzyli wielkie dzieła, które zapisały się na kartach historii. Teraz my, obecne pokolenia, które mogą oglądać zbiory sztuki zgromadzone w muzeach na całym świecie, możemy je podziwiać. Od tego świata, często abstrakcyjnego, dzieli nas tylko kupno biletu. A wtedy możemy przenieść się w inną rzeczywistość, popłynąć wraz artystą, spróbować zrozumieć jego wizję i przesłanie. Każda epoka nie zapominała o dokonaniach poprzednich stuleci. Czasem po prostu zmieniano koncepcję otaczającego świata. Tak i teraz nikt nie zapomina o kulturze, która była tworzona przez tysiąclecia – od pierwszych malowideł pojawiających się w jaskiniach po abstrakcyjne często niezrozumiane obrazy dzisiejszych czasów.
I chociaż pamiętamy o niej, to często nie szanujemy. Bo nierzadko spotyka się akty wandalizmu, które mają na celu zniszczeniu dzieł sztuki. Nierzadko mówi się o kradzież dokonywanych przez zachłannych złodziei.

Film a teatr

Często stoimy przed wyborem, gdzie pójść: do teatru czy do kina. Który rodzaj rozrywki nam najbardziej odpowiada. Jednak oba świata wiele różni, dlatego wybór może okazać się trudny.
Film to brak kontaktu z żywymi aktorami na scenie. Wszystko tam jest zaplanowane, każda scena musi być udana, a jeśli nie wychodzi, jest powtarzana do uzyskania pożądanego efektu. Aktorzy są do każdej sceny stylizowani, ubierani.

Gdy jest złe oświetlenie, które uwidacznia niedoskonałości pojedynczego aktora, można je dobierać do jego indywidualnych potrzeb. Aktor nie musi znać całego tekstu od razu, jedynie do scen, w których w danym dniu gra. Jeśli zapomni, kwestia jest powtarzana. Dodatkowo wszelkie wady filmu zakrywane są pod retuszem komputerowym i dodawaniem efektów specjalnych. Dzięki temu film wchodząc na ekrany kin, powinien być dopieszczony i pozbawiony skaz (a bywa że tak nie jest).